با اتفاقات هفته پیش، حوصله دانشگاه و دانشجو دیدن را هم نداشتم. ذوقم کور شده بود. پیام صبح بخیر را که ساعت شش صبح برای رفیقم نوشتم، دیدم امروز ۲۰۲امین روز ساله. به خودم گفتم بَه، چه عدد قشنگی! دنبال بهانه میگشتم برای تزریق حال خوب. برای برگرداندن ذوق کور شده. به عادت هر روز، اول رفتم سراغ دعای جوشن. صفت امروز یا
رئوف بود. لبخند زدم. بهانههای سرحال شدن داشت جور میشد.
کلاس اول که تمام شد، دو تا از دانشجوهای سال بالایی پشت در منتظرم بودند. اولی جلو آمد. "استاد، من امروز ساعت یک کلاس دارم اما از هشت صبح اومدم دانشگاه که شما رو ببینم." خندید و ادامه داد: "اومدم بگم من دیگه آدم شدم. شما تونستین منو آدم کنین." با تعجب نگاهش کردم و گفتم من؟! گفت آره، شما سرنوشت منو عوض کردین.
ترم قبل که با هم درس داشتیم، مثل ترمهای قبلترش، از درس و دانشگاه فراری بود. یا کلاس نمیآمد یا میآمد و کلاس را به هم میریخت. در آستانه اخراج بود. خیلی با هم حرف زدیم. بعد از میان ترم، بالاخره تسلیم شد. با هم راه آمدیم. فرصت خواست برای جبران. فرصت دادم. نشانم داد که میتواند و توانست. آخر ترم، نه تنها درسی را نیفتاده بود، برای اولین بار هم طعم شیرین نمره عالی گرفتن حسابی رفته بود زیر زبانش. توی چشمهایش ذوقی را برای درس خواندن و زندگی کردن دیدم که تابهحال ازش ندیده بودم. قُلُپ قُلُپ خوشحالی ریخت توی قلبم و رفت.
دورم که خلوت شد، دومی آمد جلو. خودکارها را داد دستم. استاد، اینم سوغاتیهای مشهد شما.
پ.ن. بچههای ورودی هنوز نیومدن دانشگاه. برای همین ساعت دوم کلاس نداشتم و فرصت شد این روایت تازه از تنور دراومده رو بنویسم😅
#رزق
#امام_رضا
#روزنه_امید
#خودکار_تبرکی
#روایت_زندگی
@Negahe_To
