‌ ‌ای داغ از قلب پریشانم چه میخواهی ای جای زخم کهنه از جانم چه میخواهی دریاچه‌ای خشکیده در آغوش خود دارم باران سرخ از ابر چشمانم چه میخواهی ای وای از این ای وای از این از دست دادن‌ها‌ ‌ای مرگ از جان رفیقانم چه میخواهی آرامشم کو ‌خنده‌ام کو اعتمادم کو بی‌هیچم و دیگر نمیدانم چه میخواهی ‌ما، ما وارثان دردهای بی‌شماریم ما گریه‌های چشم‌های انتظاریم ما، ما سرزمینی دور و تنها در غباریم ‌ما چیزی به غیر از غم، به غیر از هم نداریم ‌ما حسرت یک خنده دنباله داریم ‌ما خسته از این روزهای بی‌قراریم ‌دنیا بگو غم بیشتر از این نخواهد ماند ‌دنیای بی‌رویای ما غمگین نخواهد ماند ‌چیزی بگو آرام کن آشفتگی‌ها را در سینه‌ها این بغض سر‌سنگین نخواهد ماند ای چرخ بازیگر بگو بالانشینان را جای من و ما تا ابد پایین نخواهد ماند ‌فریاد این غم‌خانه خاموشی نخواهد داشت‌ ‌فرهاد این افسانه بی شیرین نخواهد ماند ما، ما وارثان دردهای بی‌شماریم ما، ما گریه‌های چشم‌های انتظاریم ما، ما سرزمینی دور و تنها در غباریم ما چیزی به غیر از غم به غیر از هم نداریم ما حسرت یک خنده دنباله داریم ما خسته از این روزهای بی‌قراریم #به_بهانه_زمستان #به_بهانه_سیزده_دی #موسیقی_دلنشین #علیرضا_قربانی @Negahe_To

‌ ‌ ‌خم شدم کفش‌هام را بپوشم. صدای "مامان، مامان" بچه‌ای را شنیدم. شلوغ بود و جمعیت داشت به سمت در خروجی مسجد می‌آمد. پسری حدودا پنج ساله بود. کاپشن زرد تنش بود. دسته‌ای از موهای پرپشت و مشکی‌اش از زیر لبه‌ کلاه بافت ریخته بود روی پیشانی.‌ اشک‌هاش داشت از گوشه چشم‌های درشتش راه می‌گرفت روی گونه. نشستم کنارش. چی شده عزیزم؟ با گریه گفت: مامانمو میخوام. ‌ نفهمیدم چرا به جای اینکه نشانی‌های مادرش را بپرسم، بی‌مقدمه گفتم با مامانت اومدی؟ اشک‌هاش را با پشت دست پاک کرد و گفت نه! پس با کی اومدی؟ با بابام. دستش را گرفتم. اسمت چیه؟ ابالفضل. چه اسم قشنگی. وسط گریه، لب‌هاش به خنده باز شد. بردمش دم ورودی مردانه. فقط یک راهروی کوتاه با ورودی زنانه فاصله داشت. توی گوشش گفتم الان باباتو پیدا می‌کنیم. با بغض نگاهم کرد. "اگه پیداش نکنیم چی؟" دستش را فشار دادم و با اطمینان گفتم بابات بدون تو هیچ جا نمیره. ‌از لحظه‌ای که دستش را دادم به دست پدرش، دارم فکر می‌کنم ابالفضل کوچولو چه خوب فهمیده بود آدم هر جایی که گم می‌شود باید اول مادرش را صدا کند؛ حتی جایی که می‌داند مادرش در کنارش نیست! پ.ن. از صبح فکرم درگیر بود که امشب چه بنویسم. رزقش را خودشان جور کردند. دقیقا همین امشب. هر چند به قلم ناخوب و پُرنقصِ من. خوش به حال ما که شما را داریم مادر مهربانِ تمام عالم. خوش به حال‌ همه ما که فاطمه (سلام الله علیها)، روشنیِ چشم پیامبر و علی، مادرمان است. عید قشنگ‌ همگی مبارک رفقای عزیز و همراه😍 #روایت_زندگی‌‌‌‌ #تولدت_مبارک_روشنی_چشم_پیامبر #رزق @Negahe_To

جز همدلی نباشدمان مرهمی دگر... #شهدای_کرمان @mahfelmag

‌ ‌ 🎼 به ما گفتن قفس دلبازه و پرواز دلگیره... دلم پرواز می‌خواد دلم هم‌راز می‌خواد زمین پایان من نیست دلم آغاز می‌خواد #مداحی_دلچسب @Negahe_To ‌

‌ ‌ بعد از یک ساعت حرف زدن، نوشتم: "به یه نتیجه جالب رسیدم امشب. اینکه ما (دهه شصتیا) خیلی زیادی همه چیز رو جدی گرفتیم و شما (دهه هشتادیا) خیلی زیادی همه چیز رو راحت! به نظرم تلفیق اینا تازه میشه چیزی که درسته!" پ.ن. خوب بود اگه دهه هفتادیا همون تلفیق درست بودن اما نیستن😅 #روایت_زندگی‌‌‌‌ @Negahe_To

‌ ‌ ‌‌📚 اهل چند بار دیدن یک فیلم، یا چند بار خواندن یک کتاب نیستم. اما بعد گوش دادن "مهمانسرای دو دنیا" فهمیدم باید نسخه چاپی را حتما بخرم و بگذارم دم دستم و چند وقت یکبار بخوانمش. 🎧 ‌پیشنهاد میکنم یک بار خواندنش را حتما تجربه کنید. کتاب را در معرفی‌های خوب آقای جواهری @mim_javaheri در کانال هرنو @hornou دیده بودم. شنیدن نسخه صوتی کتاب در اپلیکیشن نوار، بسیار لذت‌بخش است؛ تقریبا مطمئنم بیشتر از خواندن نسخه چاپی بهتان می‌چسبد. #معرفی_کتاب #کتاب_مهمانسرای_دو_دنیا @Negahe_To

‌ ‌‌📚 ایرانی نبودم. از خاور دور، از سرزمین خورشید تابان آمده بودم. اما غرور شکسته شده‌ام در هیروشیما و ناکازاکی را اینجا در ایران، هزاران کیلومتر دورتر از سرزمین مادری‌ام، بازیافتم. #یک_پیاله_کتاب‌ #کتاب_مهاجر_سرزمین_آفتاب @Negahe_To

‌ ‌ 🌱 یا چنان نمای که هستی یا چنان باش که می‌نمایی #لذت_عکاسی @Negahe_To ‌

‌ ‌ 📚 هر چه بیشتر فکر می‌کردم چیزهای بیشتری را از ته حافظه‌ام بیرون می‌کشیدم که قبلا هیچ توجهی به آنها نکرده بودم یا فراموش‌شان کرده بودم. آن وقت بود که متوجه شدم آدمی که حتی فقط یک روز زندگی کرده باشد، می‌تواند صد سال را در زندان بگذراند. چون آنقدر یاد و خاطره خواهد داشت که حوصله‌اش سر نرود. #یک_پیاله_کتاب‌ #کتاب_بیگانه @Negahe_To