هوا یه‌طوری گرمه که آدم خواه‌ناخواه دلش میخواد جامعه گریز بشه.

غم‌گینم مثل فنای محمد‌رضا‌گلزار.

از روابط سطحی خسته‌ و نیازمند یک رابطۀ عمیق و بادوامم.

کاش یک تیکه ابر بودیم و تو آسمون. دیگه نمیشه تو زمین موند.

انگار نه انگار که همین چند‌وقت‌پیش بود که یک‌آن احساس کردم همه‌چیز خیلی‌خوب داره پیش میره. همه‌چیز به طرز عجیبی ایده‌آل و دوست‌داشتنی بود. حتی آسمون ، حتی ابرها. حتی غروب‌ها هم دلپذیرتر بود. حتی طعم چایی سر صبحانه هم به مراتب بهتر بود. ولی ؟ بازم موندگار نبود. بازم گول خوردم و افتادم توی تله. بازم دلبسته شدم. حالا هم که انگار باید تقاصش رو پس بدم.

تنها چیزی که باعث میشه تنفر درونم عمیق‌تر بشه ، اینه‌که من با چشمای خودم دیدم که اکسیر شفای من توی دست‌های تو بود، اما نجاتم ندادی و فقط نابودیمو به تماشا نشستی.

آیینه‌ام بودی ای‌کاش برگردانی من رابه من

به ما میپیوندید ؟ من محجبه و مخالف خواهر بزرگتر بودن هستم. #انجمن_حمایت_از_خواهران_ستم_کش

من همون بچۀ سرگردون بودم، و تو همونی که منو بزرگم کردی.

دلم میخواست الان اینجا مینوشتم '' داره برف میاد ''

من واقعا نمیفهمم وقتی میتونم انقدر خوب کارام رو با برنامه انجام بدم ، چه اصراری دارم که حتما بزارم دقیقۀ نود ، که همراه بشه با ترس و لرز و شب بیداری و دست به دامن خدا پیغمبر شدن.