زمان مرگ رسیده ؛ گویا باید بار و بندیلت را جمع کنی و دیگر راهی شوی هر گاه به خود در آینه می‌نگرم نمی‌دانم باید چه کنم ! شادم؟ غمگینم؟ خوشحالم؟ ناراحتم ؟ هیچ معلوم نیست چه مرگم است . صدایش را که میشنوم لبخند میزنم اما عجیب است آن ذوق فراوان را دیگر ندارم ، می‌گویم، میخندم ، گریه میکنم ، ذوق میکنم اما در آخر جلوی آینه که می ایستم چیزی جز یک عالمه رنگ و لعاب و دروغ و نیرنگ نمیبینم ؛ من نیست ! من زمان طولانیی است که دیگر در من نمیزیستد اما حتی نمی‌دانم کجاست و این بی کفایتی من را می‌رساند! داشتم میگفتم ؛ دروغ است آنکه تمام روز من بوده ، من نیست ؛ دروغ و نیرنگ است . به گونه ای که حتی گاه مرز بین واقعیت ها و دروغ هارا نمیتوانم تشخیص بدهم ! اشک می‌ریزد اما من نمی‌دانم که نقش بازی می‌کند یا واقعا ناراحت است ... بر زمین می‌افتد یا به جایی می‌خورد؛ دردش می آید اما من نمی‌توانم تشخیص بدهم واقعا دردش آمده یا فیلمش است . این باعث می‌شود حتی از منی که من نیست هم فاصله بگیرم . گاه زشت و تعفن آور است ، گاه زیبا و دلفریب ،گاه نجات دهنده و سرخوش است، گاه قاتل و دیوانه ... سخت بوده میدانم ! لابد از سر گذراندن آن همه داستان و بلافاصله بستن کتاب و خاموش شدن چراغ بدون هیچ تحلیل و پایانی برای داستان دیوانه‌اش کرده . به باز کردن کتاب جدیدی نمی‌اندیشد که همه را از بر است . به آتش زدن این داستان ها می‌نگرد. با تمام زیبایی ها و کثیفی هایشان . هیچ درنگی برای بریدن موهای سبز خود ندارد . اما دخترک زنده است نه کتابی سوزانده و نه مویی بریده . خسته است و دلمرده ! این روز ها آنقدر ها هم تلخ و تعفن آور نیست اما دخترک توان تحمل این روزهای عادی را هم دیگر ندارد . کاش دخترک بمیرد ! برایش دعا کنید! نامم ستاره سیاه است ؛ و اینبار به روشناییم نمینویسم!

اگر جهان، کتابخانه‌ای بی‌انتها باشد، تو کتابی هستی که برای اولین بار خواندم. تو دنیایی هستی که برای اولین بار زندگی کردم. تو خدایی هستی که برای اولین بار شناختم. تو قفسه‌ای هستی که برای اولین بار دستم به آن رسید. تو پله‌ای هستی که برای اولین بار بالا رفتم. تو صفحه‌ای هستی که برای اولین بار نشانش کردم. تو جمله‌ای هستی که برای اولین بار زیرش خط کشیدم. تو کلمه‌ای هستی که برای اولین بار حفظش کردم. -تو کتابی هستی که برای اولین بار خواندم!- بازی رنگ ها بودی برای چشمانی نابینا. روح سرگردان بودی برای جسمی بی‌جان. مقدمه بودی برای داستانی نانوشته. اولین بودی برای راهی که آخرین نداشت. اگر جهان، کتابخانه ای بی انتها باشد، مردم مجله‌هایی بی فایده اند. موضوعاتی خارج از علاقه اند. جلد هایی زشت و ژانر هایی تکرار شده اند. تویی که فرق داری! تویی که کتاب منی. تویی که، اولین کتاب منی. -آبان‌-

پشت کردنت به من، گویی زمان در همین لحظه، منجمد شده است. نفسم در سینه حبس شده و کلماتی که هزاران بار در دلم تمرین کرده بودم، چون دانه‌هایی پراکنده در باد، از لب‌هایم می‌گریزند. "خداحافظ"؟ نه، حتی فرصت نشد بگویم. تنها چیزی که توانستم زمزمه کنم، دعایی ناخواسته بود: مراقب خودت باش، مراقب وجودت باش. کلماتی که شاید حتی به گوشت نرسیدند، و در هیاهوی رفتنت گم شدند . یادم می‌آید روزهایی را که خورشید، تنها به خاطر لبخند تو طلوع می‌کرد. روزهایی که آسمان، رنگ چشم‌هایت را داشت و هر قطره باران، قصه‌ای از عشق را در گوشم نجوا می‌کرد. اما حالا، آسمان خاکستریست و باران، اشک‌های نباریده‌ی مرا می‌بارد ؛ من اینجا، در غبار خاطراتمان، گم شده‌ام. ناچار به رفتن بوده ایم. چقدر دلم می‌خواست فریاد بزنم، بگویم بدون تو دنیایم معنایی ندارد. اما سکوت، تنها همدمم شد. سکوتی که فریادهای درونم را در خود خفه می‌کرد. دستم در هوا معلق ماند، انگاری که می‌خواستم تو را بگیرم، اما تو خیلی دور شده بودی. خیلی دورتر از دسترس کلمات، خیلی دورتر از دسترس آرزوهایمان. حالا که نیستی، تمام دنیا برایم رنگ باخته است. صدای خنده‌هایت در گوشم می‌پیچد، اما پاسخی جز سکوت ندارم. عطر حضورت هنوز در هواست، اما تنها مشامم را با درد نبودنت پر می‌کند. تو معادله‌ی پیچیده‌ای بودی که حل نشد، یا شاید من در حل کردنش ناتوان بوده ام ! تو داستانی بودی که نیمه‌تمام ماند، و من، تنها ماندم و داستانمان. می‌دانم که دیگر برگشتی در کار نیست. می‌دانم که این نامه، تنها نامه‌ی خداحافظیست، نه برای تو که دیگر شنونده‌ی این حرف‌ها نیستی، بلکه برای من، تا شاید بتوانم با نوشتن، این بغض فروخورده را کمی سبک کنم. با تو، بخشی از من رفت. بخشی که شاید دیگر هیچ‌وقت پیدا نشود که نمیشود. امیدوارم عشقی که به دنبالش رفتی، تو را به آرزوهایت برساند . هنوزهم آن کلمات را تکرار میکنم، مراقب وجودت باش . خدا پشت و پناهت عزیزِمن. و افسوس که چشمانم درحال باریدن برای اخرین پیام هستند . غریبه ی ، تو آبی .

آخ پدر پدر من ، تو چه دردی هستی که با هیچ دارویی التیام نمیابی . هربار تصور می کنم که دیگر اثری از درد هایت روی روح و جانم باقی نمانده است و دیگر رنجی از سوی تو حمل نمی کنم اما نمی دانم چه طور و چگونه می آیی و مدام آن افگار روی قلبم را میابی و با شورترین نمکی که در این دنیای اسفبار وجود دارد این قلب شکسته و خورد شده ام را می سوزانی و به آتش می کشی و بعد از خاکستر شدنم مرا رها می کنی می‌روی. تو عجیب تکیه گاهی هستی که حضور داری ولی نمی دانم اگر به تو تکیه کنم فرو می‌ریزی و من را هم با خودت ویران می کنی یانه . حرف هایت گاهی مثل تیری به سرتاسر وجود نیم جانم فرو می رود ، آری گویی مادامی که موقع شماتت هایت به من ، سیگار می کشی ، سیگارهایت را روی تن من خاموش می کنی . ای کاش این طور نبودی ، ای کاش جور دیگری بودی ، شفاف ، زلال که حداقل می دانستم باید از دیدنت منزجر شوم یا خوشحال بابا . تو مرا در هوا معلق نگه داشته ای ، تو مرا زیر آب نگه داشته ای و از من می خواهی زنده بمانم و من نمی دانم چگونه ، من هم فقط بار اولم است که زندگی می کنم ، می خواهم که تو را درک کنم ، هربار سعی می کنم از پشت دریچه ی نگاه تو به خودمون نگاه کنم اما هربار فکر می کنم اگر من بودم این طور رفتار نمی کردم بابا .... اگر من بودم خانه امن تری می بودم ، شانه خالی نمی کردم و حضورم را برای دختر ضعیف و بی پناهم پررنگ تر و گرم تر می کردم و در سخت ترین و بیمارگونه ترین حالتش به دیگران نمی سپردمش . پدر من ، تو زخم های زیادی را در زندگی متحمل شدی ، اشتباهات بسیاری مرتکب شدی و درد های بسیاری کشیدی ولی صد افسوس که انتقام همه آن ها رو از فرزندانت می گیری . کاش روزی برسه که بدانی ما تو را بسیار دوست داریم و تو خودت هستی که داری ما رو از خودت می رانی و دور می کنی . کاش تا بیشتر از این دیر نشده همه چیز را درست کنی چون نمی دانم تا زمانی که همه چیز را بفهمی من یا تو زنده خواهیم بود یا نه .... +دختری که خودت نامش را برگزیدی .

هرگاه به گذشته،حال و آینده می‌نگرم تورا میبینم در حالی که هر ثانیه در قلب و چشمانم شناوری و از گریستن امتناع میکنم که مبادا از چشمانم فرو بریزی.پس برای نگه داشتن تو بغض های فروخورده عمیقی دارم.گلو و قلبم از تیزی آن شرحه شرحه است چرا که می‌گویند اگر کسی را طولانی مدت در قلبت نگه داری از چشمانت جاری و تمام خواهد شد.پس تورا در خود دفع کردم و اشک هایم را در قلبم برایت ریختم،اما گمان می‌کنم تو در آنها دفع و غرق شده ایی و این پایان داستان ما خواهد بود ؛که من هردویمان را در سیل اشک هایم کشتم.. کاش فداکاری ام را دوست بداری..! -حنا

عزیزِ جانم، امروز دوباره اسمت در فضای سردِ اتاق پیچید. همه ساکت شدند، همه نگاهشان را دزدیدند، همه از ترسِ اینکه نکند صدایِ شکستنِ قلبم را بشنوند، نفس‌هایشان را حبس کردند. اطرافیانم خیال می‌کنند باید از تو ترسید، خیال می‌کنند یادِ تو یعنی طوفانی که قرار است مرا ویران کند. نمی‌دانند که این ویرانی، قشنگ‌ترینِ اتفاقِ زندگیِ من بوده و هست. راستش را بخواهی، قلبِ طفلکی‌ام هنوز هم با شنیدنِ نامت به همان جنونِ قدیمی می‌افتد. هنوز هم همان‌قدر بی‌دفاع، همان‌قدرِ مشتاق. می‌گویند نباید به یاد آورم، می‌گویند خاطراتِ تو سمّی‌ست که جانم را می‌گیرد… اما آن‌ها چه می‌دانند که تو خودِ جانِ منی؟ چطور ممکن است آدم از جانِ خودش بترسد؟ این روزها بیشتر از همیشه دلتنگم. در خلوتِ خودم، وقتی هیچ‌کس نیست که نگرانِ تپش‌هایِ نامنظمِ قلبم باشد، تو را در تمامِ گوشه‌هایِ تاریکِ ذهنم جستجو می‌کنم. جایِ خالی‌ات نه یک حفره، که یک حفره‌یِ بزرگِ کیهانی‌ست که تمامِ نورِ زندگی‌ام را به درونِ خودش می‌کشد. هر شب، وقتی ستاره‌ها از بی‌خوابیِ من باخبر می‌شوند، با همان لحنِ بغض‌آلودِ همیشگی با تو حرف می‌زنم. هنوز هم در بندبندِ وجودم جاری هستی؛ مثلِ رگ‌هایِ یک برگ، مثلِ جریانی که به هیچ قیمتی متوقف نمی‌شود. من هنوز هم عاشقانه، دیوانه‌وار و با تمامِ ناتوانی‌ام، دوستت دارم. شاید روزی دوباره راهی به سمتِ تو پیدا کردم، یا شاید تا ابد همین‌جا، در سکوتِ سنگینِ خاطراتت بمانم و بسوزم. اما بدان، تا وقتی که این نفسِ لعنتی در سینه‌ام حبس است، تو تنها صاحبِ این قلبِ بی‌قرار خواهی ماند. با قلبی که هنوز برای تو می‌تپد؛هدیه

سلام زیباییِ دنیا. سلام چشم آهو. سلام عزیزِ جانم! با لب هایِ زخمی، چشمانِ غم بار و دستانی خسته از نوشتن و خط زدن برایت می نویسم. می نویسم تا بخوانی. تا بدانی که چقدر دوستت دارم. مینویسم تا اگر این کلمات غم آلود به دستت رسید یا به گوشَت خورد، آگاه شوی از شدت دلتنگی و خستگی چشمانم از بس که به در دوختمشان. خواستم به تو بگویم اگر به تو نگفتم دوستت دارم. اگر حسی که از قلبم فوران کرده بود را از تو پنهان کردم، فقط.... فقط دوست نداشتم که تو را از دست بدم. از این می ترسیدم که تو دیگر در کنارم نباشی، که دیگر نداشته باشَمَت.اما از دستت دادم.به بدترین شکل. یادت هست؟ آن موقع که باهم قرار گذاشتیم، هر بار که به ماه نگاه کنیم، یاد همدیگر بیوفتیم؟ خواستم بگویم من هربار که خواسته و ناخواسته، چشمم به ماه افتاد، نه اینکه یادت افتاده باشم. نه! در آن لحظات احساس می کردم تو داری مرا میبینی. حس می کردم داری با چشمان عسلیِ زیبایت به من نگاه میکنی، پس لبخند می زدم. حالا نمیخواهم جواب این بند از نامه ام را بدهی. چرا که میترسم بگویی نگاهم نمیکردی از دور. حواست به من نبوده! میخواهم بدانم تو هم هر شب ساعت 8 به یاد من به ماه خیره شدی؟ ستاره ها را شمردی؟ یکی از آنهارا انتخاب کردی که هرشب دنبالش بگردی؟ اصلا اینها هیچ. توهم مثل من برگشتی به اولین جایی که ...این هم هیچ. با چای خوردن، حرف های بی موقع، قربان صدقه رفتن های دیگران برای هم یاد من افتادی؟ اصلا بیخیال همه ی این سوال ها. فقط جواب این یکی را بده. یاد من هستی؟ مرا یاد میکنی؟ دل بی در و پیکر من که هیچ من جانِ بی صاحبم برایت تنگ شده. در این سال ها ذره ذره دلتنگی جمع کرده ام و حالا که طاقتم طاق شده آنها را برایت در این نامه، در بین این کلماتِ در هم و برهم جای داده ام. امید دارم سالم باشی و خوش بخت. امید دارم روزگار به رویت بخندد و چشمانت همیشه از اشک شوق پر باشد. شادی مهمان ذلت و لبخند مهمان لبهای نازنینت. از طرف دلتنگت، با چشمی که هنوز با یاد تو خیس میشود. _مارکو

برای تو عزیزم؛ که این روز ها نزدیک ترین به منی هیچ چیز از تو پوشیده نیست و خوب مرا میدانی اما کجایی که من تورا ببینم؟ کجا این جهان ایستاده ایی که دوباره دستان پر مهرت را بفشارم عمیقا دلتنگ تو ام و هیچ راهی برای رهایی و رفع این دلتنگی ندارم که در آن قدم بگزارم و انتهای آن به تو و آغوش حقیقتی ات برسم.. گاهی حس میکنم دور تر از مزار ایستاده ایی و مرا خیره خیره میبینی.دلتنگم هستی؟ به جایی که عطر وجودت را احساس میکنم نگاه میکنم اما تو آنجا نیستی..دلتنگ تر میشوم و دلم می‌خواهد چشم هایم را طولانی مدت ببندم تا بیشتر و بیشتر تورا‌ حس کنم.. به راستی کجا میتوانم دوباره به دست های تو برسم؟ دیدار بعدی ما نامشخص و دور است پس در دلتنگی تو مدفون میشوم اما بدان ما لایق خداحافظی بهتر بودیم.. لایق بوسیدن و در آغوش کشیدن هیچ نمی‌دانستم تورا گم خواهم کرد و لبریز از حسرت آن آغوش و خداحافظی آخر تا پایانی ترین لحظات عمرم خواهم بود. دیدار به قیامت مهربان دست حناییِ من -حنا

لاله عباسی عزیز تر از جانم سلام ! مدتی است تصمیم گرفته ام یاد تورا بدرود بگویم ... ولی امان از همه چیز ؛ امان از همه چیز که مرا یاد تو می اندازند . و امان از دلی تنگ که با همه چیز یاد تو می افتد :) آفتاب داغ و سوزان یاد آور توست ولی آسمان ابری هم نیز سوز سرما مرا یاد تو می انداخت ولی این روزها گرمای سوزان خرداد هم یادآور توست . وقتی خورشید طلوع میکند قلبم به یاد تو می‌تپد ولی هر شب وقتی از پنجره ماه تابان را میبینم هم احساس میکنم تورا کنار خود دارم :) محال بودن تو دردیست و دچار بودنم به تو دردی به مراتب سوزناک تر ... قلبم توان گذر ندارد . می‌سازد و می‌سوزد و می‌ماند ... گاهی وقتها با خودم فکر میکنم یعنی چیزی هم مرا به یاد تو می‌آورد ؟ مثلا چشمان غمگینی، موی پریشانی ، شعری ، سخنی ، صدایی یا آهنگی ؟ اما افسوس ... من که حتی در کنج خیال تو هم نیستم :) این روزها دو روح بیگانه در من است که یکی میپذیرد در غم ماندن و پذیرش جفای تو و دیگری می‌خواهد رها شود ... می‌خواهد به تو پشت کند و به شتاب نجات من بیاید ! یکی با حزن زمزمه می‌کند عشق تورا و دیگری فریاد می‌زند که رها کنم چنین بی وفایی را ... حالا خودت بگو ، خودت باز هم بیا با یکی از همین روزهای بهاری با یکی از وزش های نسیم خنک برگرد به من :) و بمان و بگو که تو هم مرا ... _ ME vs ME

ای که می‌توانستی ریشه و تکیه‌گاه من باشی، این نامه را نه برای تو، که برای سایه‌ی آن کسی می‌نویسم که می‌توانستی باشی؛ چرا که می‌دانم تو هرگز تابِ نگریستن به آینه‌یِ آنچه «نیستی» را نخواهی داشت. ای خواستگاه من ، چقدر در خالیِ وجودم تو را طلب کردم. آن زمان که بیماری در ویران‌سرایِ تنم لانه کرد و سایه‌اش چون بختکی سیاه بر شانه‌هایم سنگینی می‌کرد، و یا آن‌گاه که به اوجِ آسمان‌ها پر گشودم و پیروزی‌هایم شاهدی می‌طلبید، تو نبودی. نه از سرِ بدخواهی، که گویی در پسِ دیوارهایِ شکننده‌یِ ناتوانی‌هایت پنهان شده بودی؛ چنان خود را کوچک می‌پنداشتی که حتی برای ایستادن در کنارِ من، در خود توانی نمی‌یافتی.هرگز ندانستم و شاید هرگز ندانم چرا؛ اما تو می‌توانستی بیش از این‌ها باشی. برای تکیه‌گاه بودن، نیازی به سکه‌هایِ طلا در جیب نبود؛ تنها حضورِ گرمی لازم بود و کلامی که لنگرگاهِ امید باشد. تو را سرزنش نمی‌کنم، چرا که اکنون می‌بینم تو نیز خود، از کهن‌الگویِ «پدری» محروم بودی و پیش از آنکه فرصتِ آن را بیابی، از این نعمت یتیم مانده بودی. اندوهِ حل‌ناشده‌یِ توست که دیوارهایِ میانِ ما را برافراشت؛ حصاری از ترس که می‌خواست ما را از آسیب برهاند، اما دریغ که همین دوری، عمیق‌ترین زخم را بر جانِ ما نشاند. نبودنِ تو، سکوتی است که از هر فریادی بلندتر است و سردیِ حضورِ تو، از هر شعله‌ای سوزنده‌تر. این تراژدیِ «تقریباً بودن» است؛ داستانی که نه اینجاست و نه آنجا. ما با چنان سماجتی تو را دوست داریم که از بی‌مهری‌هایت فراتر است، و با این‌حال، در پیِ این عقب‌نشینیِ خاموشِ تو، سرگردان مانده‌ایم.شاید تو نتوانستی آن خانه‌ی امنی باشی که محتاجش بودم، اما درسِ بزرگ‌تری به من آموختی: یاد گرفتم چگونه خانه‌یِ خویش را بنا کنم. و با این وجود، هنوز در گوشه‌ای از دلم، امیدی ترد و نازک به دنبالِ تو می‌گردد؛ که شاید روزی از غبارِ این ترس‌هایِ خویش برآیی و سرانجام، همان پناهگاهی شوی که تمامِ عمر در خواب‌هایم دیده بودم +دختری که خودت نامش را برگزیدی

نعنا نمیدونم هنوز این هوای آلوده رو نفس می‌کشی یانه .. نعنا یک سال آینده چه طوریه؟ یادگرفتی گیتار بزنی ؟یا شب زیر ستارها پیک نیک رفتی؟زیر بارون بوسیدیش؟... نعنا دوست دارم بدونم وقتی یک سال آیند اینو میخونی کجا و پیش کی نشستی. یادمه گفته بودم دوست دارم روزی ک قرار بمیرم بارون بیاد از اون بارون سنگینا ک تا چند روز قطع نمیشه، اون روز بارون اومد ؟ اون روز چشماتو برا همیشه بستی یا تا خود صب پای پنجر نشستیو قطر بارون مورد علاقتو روی شیشه دنبال کردی ؟ کدوم قطر زودتر رسید؟ مال تو؟یا مال اون؟ هنوزم هر جا میری رنگ قرمز دنبالت میاد؟ نعنا برام از آیند بگو دوست دارم بدونم چه شکلیه..این ۳۶۵روزی ک ممکنه یه روزش تورو ازم بگیر چه جوریه ؟ -نعنا

من و تو اشتباه کردیم. اشتباه کردیم که تمام این مدت رو به تنهایی گذروندیم. ما به تنهایی کتاب خوندیم، انیمه و فیلم نگاه کردیم و خیالپردازی کردیم. ما خیلی وقته که با هم حرف نزدیم. ما اشتباه کردیم. اشتباه ما این بود که وقتی دست‌های هم رو گرفتیم، توی قلعه یوبابا نچرخیدیم؛ اطراف کلیسا سن‌پترزبورگ، گل نکاشتیم؛ کنار رودخونه آندوئین، ترانه نخوندیم؛ توی کشور شرقی، برای همدیگه سیب نخریدیم؛ ما اطراف تینگن، دنبال فالگیری که برامون فال تاروت بگیره نگشتیم؛ بین شلوغی بازار مرزی، شیرینی‌های گرم نخوردیم؛ توی عمارت سکوت، عود روشن نکردیم. اشتباه ما این بود که برای همدیگه کتاب نخوندیم. ما برای هم، هملت نخوندیم؛ "دزیره" و "غرور و تعصب" و "بلندی‌های بادگیر" و "رومئو و ژولیت" نخوندیم. ما برای هم، "من به امید دلبستم" رو نخوندیم. نخوندیم تا من بشم هیکاری و تو بشی سم؛ تا من برات گِن بشم و تو بشی یونجی؛ من بشم کاترین و تو بشی ادگار؛ من بشم مدی و تو بشی وریتی؛ من اشتباه کردم. من هیچ وقت برات تومیوکایی نبودم که وقتی بین برف‌ها نشستی و گریه می‌کنی، بهت کمک کنم؛ من هیچ وقت برات هاکویی نبودم که اسمت رو فراموش نکنم و لباس هات رو برات نگه دارم؛ من برات سی نبودم که برای ایستادن، بهم تکیه کنی؛ من برات فوشیگورو نبودم که همیشه به موقع برسم؛ من برات ویکتور نبودم که رقصیدن رو بهت یاد بدم؛ من برای تو هیچی نبودم. تو برای من، زیادی بودی. من می‌خواستم برات عشق بخرم؛ می‌خواستم برات دوتا بال سیاه بدزدم؛ می‌خواستم تو رو به آسمون ببرم و بهت گناه کردن رو یاد بدم. مگه ما کی بودیم؟ دو تا غریبه که مشترکاتشون رو توی کارگاه نقاشی میکاسا جا گذاشتن؟ یا شاید، غریبه‌هایی که برای آخرین بار، تصویر همدیگه رو‌ روی پشت‌بوم دی‌هبیتیش مارسی فراموش کردن. ما اشتباه کردیم عزیزم. من برای جایگزین کردن تو با تنهایی، اشتباه کردم. -آبان‌-