چه دردیست در میان جمع بودن ولی در گوشه ای تنها نشستن برای دیگران چون کوه بودن ولی در چشم خود آرام شکستن برای هر لبی شعری سرودن ولی لبهای خود همواره بستن به نزد عاشقان چون سنگ خاموش ولی در بطن خود غوغا نشستن به غربت دوستان بر خاک سپردن ولی در دل امید به خانه بستن به من هر دم نوای دل زند بانگ چه خوش باشد از این غمخانه رستن...

چندروز دیگه، برای همیشه ندارمتون. پس، «پیش‌از خداحافظی‌ات، چتری به دستت می‌دهم. آهی به راهت می‌کشم. شاید که برگردی»

به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد ، که تو رفتی و دلم ثانیه‌ای بند نشد (:

دلم را گرفتی و بردی ، دیدارمان ب قیامت عزیزتر از جانم ("