زیر پرچم‌ها احساس امنیت می‌کردم. اون سه رنگی که الله اکبر رو وسط خودشون به آغوش کشیدن، بالای سرم می‌چرخید، روی سرم کشیده می‌شد، به چپ و راست می‌رفت و دوباره روی سرم کشیده می‌شد. انگار لبخند خدا رو با خودش داشت. حرف می‌زد. حرف‌های خیلی زیادی می‌زد. شاید هر کدوم از ما بخشی از حرف‌هاش رو بشنویم. مثلا امشب به من می‌گفت «نترسی‌ها، من کنارت بودم، هستم، و خواهم بود. آروم باش. دل به اللهِ وسط قلب من بده.» و با هر بار کشیده شدنش روی سرم، انگار داشت ناز و نوازش می‌کرد. نازکِشی امشب پرچم قوت قلب دادن خدا بود.

📷 ؛

اسکار بهترین سکانس زندگی ام متعلق به دعای فرج خوندن دست جمعی زیر بارون تو تجمع هاست.. :))

خدایا یا من پولدار شم یا وسط جنگ جهانی مقام ارشد کشورم برای دشمن میم بذاره: ♾ @binahayat_ir

دنیای عجیبی شده- 🤯 آقای قالیباف نکنه اکانت شما هم دست دهه هشتادی هاست؟

نفوذ ادمین های دهه هشتادی در همه جا. 🆒

اگه به مباحث تربیتی علاقه دارید، این سری لایو فوق‌العاده‌ست.

مضمون یک بخشی از حرف‌هاش یادم مونده که خیلی تکون دهنده بود‌. می‌گفت فضای مجازی یه حجم عظیمی از داده و اطلاعات رو در اختیار ما می‌زاره. قبل از اینکه حتی یک سری سوالات برات به وجود بیاد جواب پرتاب میشه تو صورت آدم. همین میشه که دیگه حس خاصی نسبت به جواب نداری. انگار اون روح حقیقت جو انسان اینجا همون اول کار خفه میشه. زمان قدیم طرف برای جواب یک دونه از سوالاتش سفر‌ها می‌رفت، حتی می‌رفت یک کشور دیگه! ولی الان اینطور نیست. سرعت انتقال اطلاعات انقدر بالاست که حتی قبل از اینکه سوال برای آدم ایجاد بشه، جواب تف میشه تو صورت آدم. که این ضررهای عمیق خودش رو داره و باید حتما مدیریت بشه. 🔚 به همین دلیل توصیه میکردن که حتما مدیریت زمان استفاده از گوشی داشته باشیم. حتما زمان خلوت کردن و فکر کردن داشته باشیم. و اون فکر کردن هم اینطور باشه که نشینیم تو تشت افکار و از این فکر به اون فکر بپریم. یک موضوع واحد انتخاب کنیم و مثلا ده دقیقه فقط به اون فکر کنیم و بعد در موردش بنویسیم. خیلی جالب بود. 👌🏻