باورت شاید نه؛ شاید اما بشود...

نه از خواب سیر می‌شوم، نه بیداری سیرابم می‌کند؛ خودم هم نمی‌دانم، کجا دنبال تو می‌گردم؟! کجا؟! -

قرار بود بیدارم کنی عزیز دلم! قرار بود چشم‌هایم باز شود. مهربان‌تر شدی؛ بی‌خوابم کردی... -

شمرده‌ام! چهل و پنج سال گذشته، به چهل و ششمین‌اش نزدیک‌ام... هر چه نزدیک‌تر، بی‌خواب‌تر، تشنه‌تر، سیراب‌تر، و تیغ لب گلویم دشنه‌تر! -

از هزار و چهارصد و دو، سه، چهار، به پنجاه و هشت رفته‌ام؛ بار‌ها و بارها. به قولِ خودت "مکرر در مکرر" چیزی قلبم را به خیابان دولت، خیابان فخرآباد، سرِ کوچه‌ی یدالله سحابی فرستاده. مکرر در مکرر به قبل‌ترش رفته‌ام. رفته‌ام حسینیه ارشاد، پای منبرت نشسته‌ام؛ فریاد زده‌ای و به گوشِ جان میزبان طنین شده‌ام! -

مکرر در مکرر آمده‌ام که برسم؛ نرسیده‌ام؛ نرسانده‌ای مرا! چرا؟! به بوسیدن عبات نرسیده‌ام، بارها... -

نمی‌دانم! ندیده بودمت اما در خواب‌های من، همیشه همین بودی... همه زخم و خون می‌بینند؛ من شکاف‌هایی که تنِ عزیزت از آنجا به بهشت رفته و نور می‌تاباند و سال‌ها و ماه‌ها و روزها خاموش نشده‌، مثل قلم‌ت... -

اگر امامم را نبینم و نشناسم چه؟! حلالم می‌کنی، حضرت استاد؟! شاید در همین یک مورد، شبیه تو نشوم... -

اگر به چشم امامم نیایم، چه؟! اگر بروم و آنقدر نفرت انگیز بوده‌ باشم که امامِ من برایم گریه نکند... آنوقت چطور؟!

می‌شود دست من را هم بگیری، عزیز دلم؟! -

بارها از مسائل ایجابی گفته‌ای! مصداقش خیلی از شب‌ها اتفاق می‌افتد. "عشق" ایجاب می‌کند در اوج خستگی، در خواب ببینمت و بیدار شوم... عشق، "باید"ی دارد، بایسته‌ای دارد... تو همانی عزیز دلم! تو همان بایدِ منی! خواب دیدنت بیداری‌آور است؛ وای به حال بیدارانی که دیده بودندت... -