مرحوم دشتی در مقدمه ترجمه نهج البلاغه مینویسد: «از آغاز تحصيلات حوزوى كه ترجمه‌هاى موجود را مطالعه مى‌كردم و كاستى‌هاى مفهومى را مىيافتم، نگران و در فكر چاره انديشى بودم كه يكى از نوشته هاى جرج جرداق مسيحى را خواندم كه اعتراف كرده بود: «جاذبه‌هاى كلمات امام على (عليه السّلام) شورى در من ايجاد كرد كه ۲۰۰ بار نهج البلاغه را مطالعه كردم». ️چنان بر خود لرزيدم و به تعصّب و غرور اعتقادى من ضربه وارد شد كه تا مدّتى حالت عادّى نداشتم و بر خود نفرين میکردم كه چرا يك مسيحى ۲۰۰ بار نهج البلاغه را مىخواند امّا من كه خود را از شيعيان امام على عليه السّلام مى‌شمارم و ادّعاى محبّت و ولايت او را دارم به راستى چند بار نهج البلاغه را خوانده ام و با مفاهيم ارزشمند آن به چه ميزان آشنايى دارم. ما كه در خانواده شيعه، از پدر و مادرى شيعه، و از خاندان شيعه و در كشور شيعيان قرار داريم، چرا بايد با نهج البلاغه بيگانه باشيم».

منبر قرآنی: موضوع:چه کنیم چشم برزخی‌مان باز شود؟ مکان منبر : مسجد القرآن

گفتمان قرآنی: موضوع:جامعیت انسان کامل در نهج البلاغه مکان گفتمان؛ مسجد القرآن

نکته ای ازآیت الله مصباح یزدی ره: انسان اگر بخواهد در معاشرت بر دیگران اثرگذار باشد، بايد رفتارش طورى باشد كه آنها احساس كنند خيرخواهشان است اگر احساس رقابت كنند هرگز به حرف اينها گوش نمى‏دهند، تبلیغ یعنی همین.

در سالروز( حکمت وفلسفه) یاد ونام علامه طباطبایی، علامه شهید مرتضی مطهری؛ علامه محمد تقی جعفری، علامه حسن زاده آملی، علامه مصباح یزدی وسایر اساتید را گرامی می داریم

ازحضرت امام علی بن موسی الرضا (عليه السلام) روایت شده است: عبادت به فراوانى روزه و نماز نيست بلكه عبادت به بسيار انديشيدن در كار خداوند است لَيسَتِ العِبادَةُ كَثرَةَ الصِّيامِ وَ الصَّلاةِ، وَ إنَّما العِبادَةُ كَثرَةُ التَّفَكُّرِ في أمرِ اللّهِ تحف العقول صفحه۴۴۲

نکته ای ازآیت الله جوادی آملی : بهترین فرصتی كه برای ما از نظر كرامت وجود دارد این است كه حداقل برای خودمان یك چشمه باشیم، اگر نتوانیم یك جامعه‌ای را سیراب بكنیم لااقل خودمان تشنه نمانیم. و راه‌های عملی ‌اش این است که وجود مبارك امام رضا (ع) فرمود : ساكت بودن، حرف ‌های زاید و بیخود نزدن، این بابی از ابواب حكمت است! آدم كه مرتب دهن باز نمی ‌كند، هر حرفی بزند یا چشم باز نمی‌ كند هر جایی را ببیند، چون همه اینها یك سلسله اموری است كه وارد حوزه بدن و جان ما می‌شود، و هنگام مرگ برای ما مشكلات ایجاد می‌كند.

خاطره ای شیرین ازعلامه سید محمد حسین طباطبایی ره: ايامى كه در نجف بودم و در منزل اجاره‏‌اى به سر مى‏‌بردم و هنوز در جلسه درسى شركت نكرده بودم، شنيدم درب خانه را مى‏‌زنند، درب را باز كردم، ديدم يكى از علماى بزرگ است، سلام فرمود و داخل منزل شد و در اتاق نشست و خير مقدم‏فرمود، چهره‏‌اى جذاب و نورانى داشت. ▪️با من انس گرفت و به گفتگو پرداخت و در ضمن از ترجيعات هاتف اصفهانى، قسمت اول آن را خواند كه مى‌‏گويد: ➖اى فداى تو هم دل و جان‏ ➖اى نثار رهت همين و همان‏ ▪️سپس فرمود: كسى كه به قصد تحصيل به نجف مى‏‌آيد خوب است علاوه بر تحصيل، به فكر تهذيب و تكميل نفس خويش نيز باشد و از نفس خود غافل نماند و پس از آن برخواست و برفت و مرا شيفته خود و گفتارش نمود و برنامه خود را دانستم و تا در نجف بودم، از محضر وى- رحمه اللَّه- استفاده مى‌‏نمودم ▪️ و آن بزرگ‌مرد، حاج ميرزا على آقا قاضى بود.

نکته ای ازآیت الله مجتهدی تهرانی (ره): عیب های مردم را نباید بازگو کنید ،بلکه باید آنها را پوشاند و حتی اگر از کسی عیبی یا لغزشی دیدید ،نباید اظهار خوشحالی کنید .هرچند آن شخص با تو رفتار خوبی نداشته است .حضرت أمیرالمؤمنین علی (ع) در این باره می فرمایند : از زمین خوردن کسی خوشحال نشو ، زیرا تو نمی دانی که روزگار با تو چه خواهد کرد

ازاﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ) روایت شده است: ﺍﺑﻠﻴﺲ ﮔﻔﺖ: ﭘﻨﺞ گروه ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺍﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺸﺖ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ: ۱-کسانی که ﺑﺎ ﻧﻴﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩه ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳشان ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﻜﻴﻪ میکنند ۲-️ ﻛﺴانی ﻛﻪ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺧﺪﺍ ﮔﻮیند ۳-‍ ﻛسانی ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺮﺍﺩﺭان ﻣﺆﻣﻨشان ﺁﻥ ﭘﺴﻨﺪﺩ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‌ﭘﺴﻨﺪﺩ، ۴-‍ ﻛﺴانی ﻛﻪ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻣﺼﻴﺒﺘﻲ ﺑﻪ آنها ﻣﻲ‌ﺭﺳﺪ، ﺑﻲ ﺗﺎﺑﻲ ﻧﻤﻲ کنند ۵-ﻭ کسانی ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺴﻤﺘشان ﻛﺮﺩﻩ، ﺧﺮﺳﻨﺪ هستند ﻭ ﻏﻢ ﺭﻭﺯﻳشان ﺭﺍ ﻧﻤﻲ ﺧﻮﺭند. «ﺍﻟﺨﺼﺎﻝ، ﺝ۱ ، ﺹ۲۸۵»