🟢 درباره کارکرد سپاه در امور سیاسی در نگاه امام شهید 🔹بنده یادم است آن اوایلی که وارد سپاه شده بودم ـ سال پنجاه‌وهشت ـ بعضی از بچه­‌های سپاه ـ دوستان قدیمی که حالا بعضی هم هستند ـ آمدند پیش ما گفتند: آقا شما نظرتان در مورد سپاه و کار سیاسی چیست؟ 🔹هنوز جنگ هم شروع نشده بود آن‌وقت ـ چون یک‌نفری، یک شخصی، خدا رحمتش کند ـ گفته بود که سپاه نود درصد سیاسی، ده درصد نظامی؛ یعنی کل این سپاه و تشکیلات و این همه جوان دور هم جمع شدند، ده درصد کار نظامی بکنند، نود درصد کار سیاسی بکنند. 🔹از من پرسیدند نظر شما چیست؟ من گفتم: نه، با این نظر مخالفم. من مخالفم که سپاه صد درصد نظامی و صد درصد سیاسی است. چون منافاتی ندارد آن کار نظامی و آن کار سیاسی. چرا ده درصد و نود درصدش می­کنید؟ 🔹آن کار سیاسی که با کار نظامی منافات دارد، آن کار یک درصدش هم سم است برای سپاه. سپاه یک مجموعه­‌ی رزمی است، آماده شده برای اینکه دفاع مسلحانه بکند، اما درعین حال صد درصد هم سیاسی است. 🔹یعنی با چشم باز، با جهت­گیری سیاسی مشخص، با آگاهی سیاسی می­جنگد، با چشم بسته نمی­جنگد که دستش را ببرند بگوید آقا اینجا ماشه را بکش. می­فهمد که کجا، کجا را هدف بگیرد؛ کجا را باید تخریب کند؛ کجا باید ماشه را بکشد. پس بنابراین صد درصد سیاسی است، در عین حال صد درصد هم نظامی است. (بیانات امام شهید در دیدار با فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ۱۳۷۷/۱۲/۱۸)

🔹امنیت تنگه هرمز؛ برای ما یا هیچ کس!

🔹اندیشکده شورای آتلانتیک: بسته‌شدن تنگه هرمز جهان را در برابر یک انتخاب قرار داده، یا اکنون سهمیه‌بندی نفت را آغاز کنیم یا بعداً بهای بسیار سنگینی بپردازیم

❇️ گفتارهای معرفتی _ انتقادی با عنوان جنگ و روشنفکری سکولار / قسمت ۲۶ ▪️مذاکره، امتداد مقاومت نیست (از حماسه تا هراس) 🔹در اینجا ببینید: https://telewebion.ir/episode/0x16bfa202 ⬅️ برنامۀ سنجه، ۲ اردیبهشت، ساعت ۱۸، شبکۀ چهار. 🔸شنبه تا چهارشنبه، ساعت ۱۸

💠 همایش «هم‌الغالبون» با سخنرانی سید هاشم الحیدری در شهر ناصریه عراق / ۲۸ فروردین‌ماه ۱۴۰۵

🔴 صدای ایران / شماره ۳۰۵

🔴 از فروپاشی ۱۳۲۰ تا شُکوه ۱۴۰۵ ✅ برندۀ اصلی جنگ اخیر، ملت رشدیافتۀ ایران است که یک‌تنه در برابر مستکبران زمان ایستاده است. 🔹ما در متن واقعه‌ایم و همین باعث شده متوجه اتفاق بزرگی نشویم که مردم ایران در حال خلق آنند. برای فهم این وضعیت، باید سعی کرد از آن فاصله گرفت. یک روش فاصله گرفتن می‌تواند این تکنیک باشد که با واقعه فاصلۀ زمانی پیدا کنیم. برای مثال، ذهن تحلیلگر نه الان و در موقعیت فعلی، بلکه ۲۰ یا ۳۰ سال دیگر به پای مطالعۀ این واقعیت بنشیند و آن را تحلیل کند. این روش اما یک آفت بزرگ دارد. در لحظه متوجه طول و عرض و ارتفاع اتفاقی نیست که در حال رخ دادن است. لاجرم هم تحلیل و تفسیری که از واقعه دارد، نسبت درستی با واقعیت پیدا نمی‌کند. 🔹روش دیگر این است که واقعه را در کنار واقعیات تا حد امکان مشابه دیگری ببینیم که در ساحت زمان‌های نزدیک به ما اتفاق افتاده‌اند. از این جهت، تاریخ دفاع مقدس ۸ ساله و شهریور ۱۳۲۰ دو واقعیت کلان و مهم جامعۀ ایرانی هستند که می‌توانند در کنار وضعیت و واقعیت فعلی قرار گیرند. 🔹در شهریور ۱۳۲۰، کشورهای درگیر جنگ جهانی دوم به ایران، به مانند پل پیروزی خود به جنگ نگاه می‌کردند. کشور آغاز یک دورۀ مدرنیزاسیون را کلید زده بود که تشکیل ارتش مدرن از مهم‌ترین مظاهرش بود. با این حال، یکی از مهم‌ترین مظاهر مدرنیزاسیون غربی، بدون هیچ درگیری و مقاومتی در برابر هجوم ارتش‌های روس و انگلیس فرو ریخت. اشغالگران تا تهران پیش آمدند. شاه مملکت را خلع کردند و از کشور بیرون انداختند. خاک ایران هم لگدمال قوای بیگانه شد. حضور انبوه نظامیان‌شان قحطی به بار آورد. 🔹قربانی قحطی هم هزاران ایرانی بودند که هیچ نقشی در جنگ نداشتند. مردم ایران از یک سو زیر ضرب نظام سیاسی تحمیلی رضاخانی لگدمال شده بودند که در راستای نگاه و موضع اجنبی، قوت‌های آن‌ها را نادیده و به زور از آن‌ها گرفته بود. از سوی دیگر هم زعمای خود را کسانی نمی‌دیدند که بشود با اتکای به آن‌ها در برابر تهاجم فکری و فرهنگی و نظامی دشمن ایستاد. از نگاه مردم ایران، زعمای وقت ایران خود بخشی از مشکل و بلکه بخشی از طرح اجنبی بودند. مگر نه اینکه رضاخان با دست انگلیسی بر سر کار آمد و با دست انگلیسی هم رفت؟ محمدرضا پهلوی هم با دست اجنبی بر سر کار آمد. 🔹حالا ۸۵ سال از آن روزها می‌گذرد. همان مردم اما در برابر تهاجم ابرقدرت ظاهری دنیا، رفتار دیگری نسبت به شهریور ۱۳۲۰ دارند. قابی که این روزها مردم در حال خلق آن هستند، درست نقطۀ مقابل قاب شهریور ۱۳۲۰ است. چیزهای مهمی تغییر کرده. مردمی که در شهریور ۱۳۲۰ آن رفتار را داشتند، حالا در برابر آخرین مرحلۀ استکبار ایستاده‌اند و خواهان مقاومتند. یک سمت این ماجرا حتماً زعمایی است که مردم به صدق گفتار و کردارشان ایمان پیدا کرده‌اند؛ زعمایی که در برابر هجوم اجنبی، نه‌تنها معرکه را خالی نمی‌کنند، بلکه همراه با فرزند و خانواده ایستاده به شهادت می‌رسند. 🔹سمت دیگر، امت باشکوه و بصیری است که به شهادت فطرت و بصیرت خود، سمت درست تاریخ را تشخیص داده و حالا که به صدق گفتار و کردار زعمایش یقین حاصل کرده، مردانه می‌ایستد و مقاومت می‌کند. امتی مبعوث شده و بار امانت الهی بر دوش که پیش از این هم در بهمن ۱۳۵۷ به ندای ملکوتی و پیامبرگونۀ امام خمینی(ره) لبیک گفته بود. امت بصیر و جوانمردی که بعد از آن لبیک تاریخی، ۴۸ سال تحت تربیت الهی‌گونۀ او قرار گرفت؛ رشد کرد و بالغ شد. 🔹حالا هموست که در میدان ایستاده است. هموست که حتی در یک هفتۀ ابتدایی جنگ که کشور رهبر هم نداشت، ایران بزرگ و عزیز و خدایی را رهبری کرد. هموست که پنجه در پنجۀ ابلیس‌های زمان انداخته و سمت درست تاریخ را فریاد می‌زند. این نبرد و درگیری تنها یک برندۀ حقیقی دارد: ملت بزرگ ایران!