🏴 عزای حسین(ع)؛ خروش مقاومت
✅ هیئت‌های عزاداری محرم و صفر باید تقویت‌کنندۀ جریان ایستادگی در برابر طواغیت و استکبارهای زمانه باشند
🔹دین سنت نیست. در گذشته باقی نمانده است. دین، هرچند ثابتاتی دارد، اما متوقف در زمان نیست. پویاست. حرکت می‌کند و انسان دین‌مدار را به حرکت وا می‌دارد. تشیع، به‌عنوان تداوم دین خاتم و بلکه عین همان دین، هم حاوی چنین خصوصیتی است. یکی از وجوه تاریخ انبیای الهی تا نبی خاتم(ص) و در ادامه هم نبی خاتم(ص) و ائمۀ هدی(علیهم‌السلام) تا الان، همواره حرکت و پویایی و زنده بودن در مقتضیات زمان، در عین ایستادن بر ثابتات، بوده است. در این میان، ضدیت و سر ننهادن بر آستان طاغوت و حاکمیت غیرخدا و در ادامه هم ظلم‌ستیزی و مبارزه با مظاهر طاغوت و کفر و استکبار، از ویژگی‌های پرچمداران حق از ازل تاریخ تاکنون بوده است.
▪️در چنین بستری، نمی‌توان از آیین و سنن و ذکر نام و سیرۀ ائمۀ هدی(ع) سخن گفت و از این ویژگی‌ها غافل شد. بیداری و حرکت و در ادامه ضدیت با طواغیت زمان، حتماً از خروجی‌ها و ویژگی‌های این آیین‌ها و سنن است. این آیین‌ها صرفاً یک سنن موزه‌شدۀ مانده در گذشته نیستند که به صرف ارزش تاریخی‌شان مورد توجه قرار گیرند. این آیین‌ها زنده‌کنندۀ انسان‌هایند و مایۀ تذکر و یادآوری انسان‌ها که توحید چه بوده و چه باید باشد. از این جهت، آن دسته از سننی که مایۀ حیات و بیداری و تذکر انسان‌ها می‌شوند، طبعاً بدون خروجی نخواهند بود. بدون حس برائت و خط فاصل کشیدن با طواغیت و مظاهر استکبار و کفر نخواهد بود. بدون حس بغض نسبت به ائمۀ ظلم و کفر نخواهد بود.
▪️در همین بستر است که سخن «محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است» معنا پیدا می‌کند. محرم و صفر و به طور کلی آیین‌های حسینی، مظاهر تمام‌عیار بغض و سرپیچی و مبارزه با طاغوت است. این آیین‌ها مایۀ حیات فردی و اجتماعی انسان‌ها و تذکر فطرت آزادۀ انسان‌هاست. در این بستر است که حریت جامعۀ ایرانی در این ایام به منصۀ ظهور می‌رسد و وجود و حیاتش را به تمام و عیان به رخ می‌کشد. در سایر ایام سال، اگر این فرهنگ و نظام معنایی در زیر پوست جامعه جریان داشته باشد، در محرم و صفر اما به شدت و غلظت و حدتی بیشتر به جوش و خروش می‌آید و میزان‌الحرارۀ جامعۀ آزادۀ ایرانی می‌شود.
▪️حال مگر می‌توان در این بستر به ذکر و یاد امام شهید کربلا(ع) پرداخت و از سیره و مسیر و جهاد او سخن گفت و از وضعیت امروز ایران سرافراز و مبارزه و جهادش با سرسلسلۀ کفرِ زمان غافل شد؟ اینجاست که خروجی این سنن و مجالس حیات‌بخش و زنده‌کننده، خود عامل جوش و خروش می‌شود و همچون رعد بر سد متجاوز می‌خروشد و می‌توفد و دیگران را به خروش می‌آورد. مظهر تامی از مقاومت و ایستادگی و مبارزه می‌شود؛ همان چیزی که رهبر شهید از آن به هسته‌های مقاومت تعبیر کرده بود. اینجا هیئت و مجلس عزای حسین(ع)، خود یک هسته و کانون مقاومت است؛ کانونی که دشمن‌شناسی و حماسه و ایستادن بر سر اصول را مدام متذکر می‌شود. این وضعیت دیگر یک مراسم منجمدِ مانده در گذشته نیست، بلکه عین حیات و زنده بودن است. فرا رسیدن محرم و اقامۀ عزای سیدالشهدا(ع) یک نقطۀ جهش است که مقاومت و ایستادگی ایران مجدداً از آن فوران خواهد کرد و دست آن‌ها را در برابر هر متجاوز متعدی دیگری هم پُر خواهد کرد.
🔴 اذهان درگیر یک تفاهم‌نامه
🔹ارزیابی مفاد توافق، واکنش بازیگران منطقه و دیدگاه مطبوعات بین‌المللی