✅ جان کاوولیک، تحلیلگر امور استراتژیک و روابط بین‌الملل: آمریکا شکست خورد. تمام کسانی که ناظر بر این موضوع هستند ادعای ترامپ بر پیروزی را رد می‌کنند.

✅ آموس هاکستین، معاون سابق وزیر امور خارجه آمریکا در امور منابع انرژی: ایران آشکارا در حال اعمال کنترل خود بر این تنگه است و این یک پیروزی بزرگ برای تهران در این جنگ محسوب می‌شود.

🏴 نگاهی دوباره به عاشورا و زیارت عاشورا (۹) ✅ زیارت عاشورا، تجلّی تولّیٖ و تبرّیٖ 🔸به حق می‌توان زیارت عاشورا را بیانگر روح تولّی و تبرّی دانست و اوج اشتیاق به ولایت و نفرت از ستمکاران و غاصبان و خیانتکاران برشمرد. روح زیارت عاشورا، روح حاکمیت اخلاق، پاکی و بندگی خداست و سراسر آن بیانگر مقام و جایگاه انسانِ آرمانی و حقیقت طلب است. جرأت و جسارت در بیان عواطف و احساسات پاک قلبی که انبوهی از اندیشهٔ ناب در ورای آن است جز به ایمان و اعتقاد کامل میسور نیست و هنگامی که انسان این واژگان بلند را سر می دهد، باید در هر زمان و مکان از هر شخصیت حسینی حمایت نماید و از هر ستمگر یزیدی نفرت جوید. 🔹سلام‌های ابتدایی زیارت، بیان اوج محبّت و عشق و دوستی نسبت به خاندان عصمت و طهارت علیهم السلام است. به امام حسین(ع) خطاب می‌کنیم: سلام برتو که خون تو خون خداست و از ظلم و ستمی که بر تو روا داشته‌اند، خداوند دادخواهی می‌کند و بعد از آن به یاران با وفا و فداکار حضرت، سلام می‌دهیم. این سلام‌ها گویای نگاهی زیبا به حادثه عاشوراست. زیارت عاشورا را می‌توان برخوردار از دو آموزه بزرگ در زندگی دانست: ولایت و برائت. ولایت با حق‌جویان و حق‌مداران و رهبران راه حق و حقیقت و برائت از باطل و ستمگران و جنایتکاران و نفاق پیشگان و کفراندیشان. 🔸زیارت عاشورا، بیانگر نوعی فرهنگ دینی است، فرهنگی که از حیات طیّبه یک انسان معصوم، سرچشمه می‌گیرد و سرانگشت اشارت و بشارت آن تا بی‌کرانه هستی، راهنمای انسان‌ها خواهد بود. زیارت عاشورا، روایت هجران و حرمانی است، برآمده از درد غم و سوز عشق و اوج کینه و نفرت. از سویی دلدادگی به آیین حق محوری است و از سویی دیگر دادخواهی بر ستمی بی‌حد. از جانبی اعلام محبت و عشق است و از جهتی بیانگر برائت و لعن و نفرین و عذاب. 🔹فرهنگ انسان زیستن، عزیز بودن، خدایی بودن و خدایی ماندن، برای دین فداکاری کردن و در راه پایداری دین از خویشتن گذشتن و تمام سرمایه‌های حیات را به پای نگاهبانی از دین نهادن و طعمه‌ای برای خود از حطام دنیا نیندوختن. فرهنگی که در نهاد و نهان خود، عقل و عشق را توأمان دارد و جهاد برای حفظ دین و اصلاح امّت پیامبر اکرم(ص) و انجام امر به معروف و نهی از منکر و عدم بیعت با فاسدی فاسق و فاجر را سرلوحه قیام خویش قرار داده است.

🔴 صدای ایران / شماره ۳۶۷

🔴 مثل یحیی، مثل حسین(ع) ✅ شماره جدید صدای ایران به مناسبت تاسوعای حسینی منتشر شد ▪️در احادیث آمده است که امام حسین(ع) در مسیر کربلا در هیچ منزلی متوقف نشد یا آنجا را ترک نکرد، مگر آنکه از یحیای نبی یاد کرد. یحیی، همان پیامبری که در فلسطین و شامات به نبوت رسید و زندگی‌اش سراسر مبارزه بود و در نهایت، به جرم ایستادن بر حق و نهراسیدن از طاغوت و عقب‌نشینی نکردن از حکم خدا، در برابر تهدید و تطمیع حاکم جائر زمانه خویش، سر از تنش جدا کردند و در برخی روایت‌ها آمده است که قطره‌ای از خون او بر زمین ریخت و جوشید و هر چه کردند بند نیامد تا سال‌ها بعد که تمام عاملان و راضیان به این جنایت بزرگ، تقاص پس دادند. گویی آن خون در ظاهر بند آمد، اما در واقع به صورت‌های دیگری جوشید و جوشید. ▪️بیش از دو هزار سال از آن روزگار می‌گذرد، اما فلسطین هنوز عرصه مبارزه است و مبارزان، از شیخ احمد یاسین گرفته تا رنتیسی و سیدعباس موسوی و عماد مغنیه و یحیی سنوار و سیدحسن نصرالله و صدها و هزاران مجاهد دیگر، همان راه را می‌روند. ▪️خون امام حسین(ع) نیز از آن خون‌ها بود که از روی ستم بر زمین داغ و تفتیده کربلا ریخت. جرمش آن بود که همچون یحیی در برابر طاغوت زمانه سر خم نکرد و از موضع حق عقب ننشست. یزید، سرمست از این جنایت، گمان می‌کرد به پیروزی بزرگی دست یافته، اما خون حسین(ع) در قلب آزادگان عالم چنان جوشید و جوشید که امروز، پس از ۱۴۰۰ سال، چهار گوشه عالم مردمانی هستند که به راه و منش او اقتدا کرده و آن مرد خدا و سلاله نبوت و امامت، امروز از روزگار خود بسیار زنده‌تر است. ▪️همان‌گونه که خون یحیی و حسین(ع) سرآغاز فصلی نو در تاریخ مقاومت و مبارزه شدند، نهم اسفندماه سال ۱۴۰۴ نیز خونی بر زمین ریخت که در دفتر درخشان و پرافتخار مبارزه، فصلی تازه را رقم زد و سرمشقی بی‌بدیل در برابر دیدگان آزادگان و مستضعفان جهان نهاد تا در برابر استکبار نهراسند و پا پس نکشند، حتی اگر بهای این ایستادن، نثار خون باشد. ▪️شجاعت، صداقت و اخلاص به خون برکت می‌دهد و خامنه‌ای شهید، هر سه را داشت. هم او که سال ۱۳۶۷ و پیش از آن که سکان انقلاب را به دست بگیرد، گفته بود: «اولین و بزرگ‌ترین درس محرّم این است که نشان داد که کسى در حدّ عظمتِ شخصیّتِ حسین‌‌بن‌‌على، فرزندانش را، زنان و دختران و ناموس الهى و حرم پیغمبر را، همه را برداشت آورد به قربانگاه. این درسی است که هر انسان مؤمن به خدا و اسلام را باید به تکلیفش آشنا کند که آنجایى که پاى دفاع از اسلام در میان است، حتّى عزیزترین جان‌ها هم باید خودشان را آماده‌‌ى قربانى شدن کنند.» و در این ۳۷ سال نشان داد به آنچه می‌گوید، از عمق جان معتقد و عامل است. ▪️اشک و ماتم این محرم برای ما طعم دیگری دارد. این نخستین تاسوعا و عاشورای بدون اوست، اما خون او همچنان می‌جوشد و راه را به ما نشان می‌دهد. همچون خون یحیی، همچون خون حسین(ع).