🏴 نگاهی دوباره به زیارت عاشورا / ۱۳ 🔹بخش پنجم، بخش پایانی زیارت عاشورا هست. شامل صد لعن و صد سلام و لعن آخر و دعای سجده. ✅ اللهم العن اول ظالم ... تا انتهای عبارت: اللهم لک الحمد ... 🔹صد بار تکرار لعن و صد بار تکرار سلام، القا و تثبیت تبرّی و تولّی در وجود انسان و نیز جامعه است. همان‌گونه که گفته شد، در بخش‌هایی از زیارت عاشورا، عبارت تکراری یا شبیه به هم وجود دارد، امّا زائر از یک عبارت در بخش دوم تا زمانی که همان عبارت را با یک تغییر در بخش سوم قرائت می‌کند، مسافت طولانی، به اندازه دوره زندگی یک انسان را طی کرده است! 🔹فرازهای پایانی، خلاصه و چکیده‌ای از محتوای زیارت است، چرا که قوام این زیارت به سه امر می‌باشد: ▫️اظهار موالات نسبت به اهل بیت علیهم السلام ▫️برائت جستن نسبت به دشمنان اهل بیت علیهم السلام ▫️لعن این طایفه‌ی ستمگر و خبیث 🔸لعن سلسله جنبانان ستم و نیز نفرین بر جملگی جبههٔ دشمن در هر مرتبه: جاهدت(جاحدت، حاربت)، شایعت، بایعت و تابعت. و بعد، ابراز ارادت همیشگی نسبت به ساحت مقدّس حضرت ابا عبدالله(ع) و سلام بر آنان(چون زیارت اختصاص به شهدای کربلا دارد، ...«و علی علیّ بن حسین»، منظور حضرت علی اکبر(ع) است) «و علی اولاد الحسین» هم از قبیل ذکر عام بعد از خاص است که دلالت بر مزیّت حضرت علی بن الحسین(ع) دارد که دوباره بر او سلام داده می شود و بعد سلام بر اصحاب امام حسین(ع). از امام صادق(ع) نقل شده که رسول خدا(ص) به حضرت زهرا (س) در ارتباط با شهادت امام در کربلا، فرمودند: ... او در این هنگام با جماعتی است که گویی ایشان ستارگان آسمانند. از فرط سرور و خوشحالی به سوی قتل پیشی می‌گیرند(کامل الزیارت، باب ۲۲، ص۶۹/ بحار، ج۴۴، ص۲۶۹) 🔹فراز بعدی، نفرین بر پایه‌گذاران این واقعه است. البته این جریان لعنت و اضمحلال تاریخی تا ظهور مهدی موعود (عج)، در بر گیرنده هر کسی است که در راه آنها گام گذارد. لعن و نفرین بر نقش آفرینان حادثه کربلا.(ذکر ابن مرجانه بعد از ذکر ابن زیاد با آن که مقصود یکی است، و این لعنت مضاعف، شدّت لئامت و دنائت او را می‌رساند، همانطور که تکرار ذکر شمر، مؤید آن است که او قاتل آن امام مظلوم است) 🔸چگونه مصیبت امام با تمام عظمت و بزرگی، شایسته حمد بر آن است؟! شاید پاسخ آن در جمله‌ای باشد که حضرت زینب(س) فرمودند:« ما رأیت الا جمیلا ». سجده، رمز جان‌سپاری و تسلیم کامل است. سجده عاشورایی همراه با شکرگزاری دردمندانه. لازمه شفاعت امام حسین(ع)، برخورداری از مشابهت‌های حسینی است و باید کوشید که در راه اولیای الهی و محبت آنان، تا لحظه آخر، ثابت قدم بود، هم چون اصحاب آن حضرت.

🔴 صدای ایران / شماره ۳۷۱

🔴 بن‌بست واشنگتن در مسیر جنوبی ✅ اهداف آمریکا از راه‌اندازی مسیرهای قاچاقی در جنوب تنگه هرمز چیست؟ ▪️امریکایی‌ها در ۴۸ ساعت گذشته، بار دیگر ایجاد یک مسیر عبوری در بخش جنوبی تنگه هرمز را آزمودند. از هفتهٔ اول جنگ رمضان، جمهوری اسلامی ایران با اعلام تنگه هرمز به‌عنوان منطقهٔ جنگی، هرگونه عبور از این مسیر را منوط به هماهنگی و دریافت تأییدیه از سوی نیروهای مسلح اعلام کرد. بر همین اساس، نیروی دریایی سپاه پاسداران با ایجاد یک مسیر امن در بخش شمالی تنگه، شناورهای تأییدشده و دارای مجوز را از آن عبور می‌داد. ایران از همان زمان هشدار داده بود که هر مسیر دیگری، جز این، به‌منزلهٔ عبور غیرمجاز در منطقهٔ جنگی تلقی شده و با آن برخورد خواهد شد. ▪️از همان زمان، امریکایی‌ها چندین بار کوشیدند تا یک مسیر در بخش جنوبی تنگه و در محدودهٔ آب‌های سرزمینی عمان راه‌اندازی کنند؛ شاید از این راه، ضمن اجرای یک نمایش در برابر افکار عمومی و رسانه‌های بین‌المللی، بتوانند بخشی از تلاطم‌های بازار انرژی را مهار کنند. اقدامی که هر بار با برخورد سخت نظامی ایران مواجه شد و مسیر ایجادشده نیز از کار افتاد. درگیری‌های ۴۸ ساعت گذشته نیز بخش دیگری از همین تلاش امریکایی‌ها بود که باز هم با واکنش نظامی ایران ناکام ماند. ▪️امریکایی‌ها در یک دوگانگی گرفتار شده‌اند. پیش از این و در جریان جنگ رمضان، ثابت شد که استفاده از ابزار گستردهٔ نظامی برای گشودن تنگه هرمز ناکارآمد است. از سوی دیگر، آن‌ها نیاز دارند تا حد امکان دست ایران را در جریان مذاکراتِ تفاهمنامه خالی کنند. دالِّ مرکزی تفاهمنامهٔ اخیر، برتری ایران در کنترل تنگهٔ هرمز است. به همین دلیل، امریکایی‌ها می‌کوشند به هر طریق ممکن، تیزی این برگ برنده را بکاهند. در چنین چارچوبی است که تلاش‌های گاه‌وگاه امریکا برای گشودن حتی یک مسیر نمایشی در تنگهٔ هرمز، معنا می‌یابد. ▪️این وضعیت، چند پیام مهم در بر دارد. نخست آنکه جنگ پایان نیافته است. برخلاف سکوت ظاهری میدان نبرد و اینکه وضعیت هفته‌های اخیر هیچ‌گاه شبیه ۴۰ روز جنگ رمضان نبوده، ماهیت درگیری و کشمکش میان ایران و امریکا همچنان ادامه دارد. منطق و ماهیتِ پایان‌نیافتن جنگ، باید به‌عنوان یک اصل کلیدی در همهٔ امور کشور مد نظر قرار گیرد. هر یک از حوزه‌های اقتصادی، رسانه‌ای، اجرایی، اجتماعی و سیاسی باید زیر نظر این کلان‌ایده، یعنی تداوم جنگ، ارزیابی شوند. روشن است که با در نظر گرفتن این معیار، رفتارها و کنش‌های فردی و اجتماعیِ جریان‌های مختلف، به‌شدت با وضعیت عادی تفاوت خواهد داشت. شرایط کشور هنوز جنگی است و همه باید رفتار خود را متناسب با این موقعیت تنظیم کنند. ▪️نکتهٔ دیگر آنکه دشمن با این اقدامات، همچنان در پی فشار برای تغییر مفاد توافق است. این اقدامات، خلاف روح تفاهمنامه و یکی از بندهای صریح آن محسوب می‌شود. از این رو، باید با نهایت بدبینی با دشمن مواجه شد. او به دشمنی خود خاتمه نداده است؛ جنگ را تنها به این دلیل متوقف کرد که در عرصهٔ نبرد نظامی به نتایج مطلوب خود نرسید. بنابراین، همچنان باید با نهایت بدبینی، رفتارهای او را رصد کرد؛ با بدبینی به حرف‌ها و وعده‌هایش نگاه کرد و با بدبینی، کنش‌های مشکوکش را در آب‌های جنوبی کشور پیگیری و برخورد لازم را انجام داد. ▪️دشمن همان دشمن است. اگر بتواند، دامنهٔ این درگیری‌ها را به عمق کشور نیز خواهد کشاند و به سواحل جنوب ایران بسنده نخواهد کرد. اگر فعلاً دست به چنین کاری نمی‌زند، به این دلیل است که در جریان جنگ اخیر دریافته که هزینهٔ سنگینی برای چنین اقدامی باید بپردازد. پس تا اطلاع ثانوی، باید در گفتار و رفتار و کنش‌های خود چنان عمل کرد که دشمن به این یقین برسد که ایرانِ پساجنگ، پساآتش‌بس و پساتفاهم، هیچ تفاوتی با ایرانِ زمان جنگ ندارد و اگر بار دیگر منافعش تهدید شود، با همان قدرت و حتی بیشتر از پیش، در میدان حاضر خواهد شد.