🏴 نگاهی دوباره به زیارت عاشورا / ۱۴ 🔳 مسأله‌ی «مصیبت» در زیارت عاشورا 🔸در چند فراز از زیارت عاشورا به موضوع مصیبت اشاره شده است: ▪️یا ابا عبدالله لقد عظمت الرّزیّة ▪️و جلّت و عظمت المُصیبة بک علینا و علی جمیع اهل الاسلام ▪️و جلّت و عظمت مُصیبتک فی السماوات علی جمیع اهل السماوات ▪️بابی انت و امّی لقد عظم مُصابی بک ▪️و اسئل الله بحقکم و بالشاْن الذی لکم عنده ان یُعطینی بمُصابی بکم افضل ما یُعطی مصاباً بمُصیبته مُصیبة ما اعظمها و اعظم رزیّتها فی الاسلام و فی جمیع السماوات و الارض ▪️اللهم لک الحمد حمد الشّاکرین لک علی مُصابهم 🔹مصیبت، در اصل به معنی رسیدن است و غالباً در بلیه‌ای که به کسی برسد، استعمال می‌شود و رزیّه هم به معنی مصیبت است. جلال و عظمت مترادفند و هر دو به معنی بزرگی‌اند. از اخبار و آثار مصیبت امام حسین علیه السلام، چند روایت از امام صادق علیه السلام نقل شده است(امالی صدوق، ص۱۷۷/کامل الزیارات، ص۵۵۳/علل الشرایع، ج۱، ص۲۲۵) ✅ امام صادق علیه السلام می‌فرماید: « ... با رحلت رسول خدا صلی الله علیه و آله، تسلّی مردم به علی و فاطمه و حسنین علیهم السلام بود، چون حسین علیه السلام رفت، یک نفر از اصحاب کساء نماند که تعزی و تسلی خلق به او باشد و رفتن او مانند رفتن جمیع آنها شد ... لذا روز شهادت امام حسین علیه السلام اعظم ایّام شد از جهت مصیبت» ✅ کلامی هم از حضرت زینب سلام الله علیها، خطاب به سیدالشهداء علیه السلام در شب عاشورا نقل شده است که عرض کرد: کاش مرگ من رسیده بود و زنده نبودم. امروز، مادرم فاطمه و پدرم علی و برادرم حسن علیهم السلام از دنیا رفته‌اند، ای بازمانده گذشتگان و ای دادرس بازماندگان! (ارشاد مفید، ج۲، ص۹۳).