🏴 نماهنگ ای مقتدر مظلوم...

🏴 نگاهی دوباره به زیارت عاشورا / ۱۵ 🔳 مسأله‌ی «مصیبت» در زیارت عاشورا 🔹در ادامه‌ی بحث روز گذشته، در فرازی دیگر، از خداوند می‌خواهیم، اجر مصیبت را به ما عطا فرماید. درخواست کمالات معنوی، مستلزم اعتبار مقتضی است و فرد صاحب طلب و خواهنده، باید اعتباری را پشتوانه خواست خویش سازد و آن اعتبار در اینجا حقانیت و شأن و جایگاه حسینی در آستان قدس الهی است و به این نکته هم توجه کنیم که اعتبار حسینی، باید مصرف حسینی داشته باشد! 🔸مصیبت امام حسین(ع)، مصیبتی تأثیرگذار بر جهان هستی است. انسان در کشاکش ابتلائات و سختی‌ها و مصیبت‌ها در مسیر استکمالی خود، به خدا می‌رسد، همانطور که در آیه ۶ سوره انشقاق اشاره شده است. لذا در نهاد مصیبت حسینی و در اوج اندوه و حسرت آن، به شور و وجدی بس مفرّح نیز می‌توان دست یافت و این است عطای مصیبت‌های رهایی‌بخش. چون حق پیروز شده است، این پیروزی، پیروزی انسانیت است، پیروزی تمام انبیا و به بار نشستن رنج‌ها و آلام اولیای الهی است، گر چه مصیبت سنگین است با سوگی بزرگ بر همه آسمانها و زمین. امام حسین (ع)، خون خدا و عصاره وجود است، چون این حرمت شکسته شود و شهیدش سازند، در سراسر عالم، غوغایی بپا می‌شود. 🔹حادثه کربلا این دو وجه متضاد را در خود داشت و حضرت زینب(س) هم به آن اشاره کردند: از سویی خطاب به شامیان با الهام از آیه ۹۰ سوره مریم، فرمود: «نزدیک است که آسمانها از هراس آن متلاشی گردد و زمین بشکافد و کوهها در هم شکسته، فرو افتد» و از سویی دیگر در خصوص صُنع پروردگار، فرمود: «جز زیبایی چیزی ندیدم». در باره این مصایب، روایاتی از امام باقر، امام سجاد و امام صادق علیهم السلام نقل شده است (کامل الزیارات، باب۲۶، ص۷۹/ امالی شیخ صدوق، مجلس۲۴، ص۱۱۵/ بحار، ج۴۵، ص۱۴۸ و ج۱۰۱، ص۱۵۲). در فراز آخر می‌خوانیم: پروردگارا! حمد و سپاس مخصوص تو است، سپاسی از نوع سپاس ستایش‌گران بر مصیبت ایشان - اهل بیت علیهم السلام - که در قسمت سیزدهم به آن اشاره شد.