🔴 جام دشمنی!
✅ چرا و چگونه کاخ سفید عرصه خصومت با ایران را به زمین فوتبال هم کشاند؟
🔹فوتبال همیشه چیزی بیش از یک ورزش بوده است. چیز عجیبی هم نیست. امری که توجه بخش بزرگی از دنیا را به خود جلب کند، در حالی که رقابت بر سر «توجه» تبدیل به مرکز تلاشهای جهانی در اغلب عرصهها شده است، قطعاً محدود به زمین چمن و سکوهای ورزشگاه نیست و نمیماند. یکی از دلایل مهم سرمایهگذاری سنگین بسیاری از کشورها روی فوتبال، چه در سطح باشگاهی و چه ملی، در همین واقعیت نهفته است.
🔹️در این میان، جام جهانی در صدر و مرکز این پدیده است. همه کشورها سعی دارند خود را به این رقابت مهم چهارساله برسانند و کارنامهای قابل توجه و درخشان در این میدان از خود بر جای بگذارند. تیم ملی ایران یکی از تیمهای حاضر در جام جهانی اخیر بود که با شرایط خاص و متفاوت، با همه تیمهای دیگر، پا به این عرصه نهاد.
🔹️آنها در حالی راهی این میدان شدند که کشور در میانه جنگ بود و، از قضا، در یک پدیده بیسابقه، میزبان جام، کشوری است که به ایران حمله کرده بود. غربیها همیشه شعار جدایی سیاست از ورزش را سر دادهاند و طی چند دهه اخیر فشارهای زیادی را در عرصههای مختلف ورزشی به ایران وارد کردهاند. به چه بهانهای؟ به بهانه جدایی سیاست از ورزش!
🔹️رفتاری که دولت آمریکا، به عنوان یکی از سه میزبان جام جهانی ۲۰۲۶، با تیم ملی ایران انجام داد، اگرچه اولین مورد از برخوردهای دوگانه غرب با موضوع ورزش نبود، اما مرز استانداردهای دوگانه در این زمینه را به شکلی جدی جابهجا کرد. آمریکا با رفتاری خصمانه که پیش از اعزام تیم ملی نیز شروع شده بود، نشان داد که حد و مرزی برای دشمنی نمیشناسد و از اینکه زمین چمن فوتبال و جام جهانی را هم به ابزاری برای کینهورزی و خباثت تبدیل کند، ابایی ندارد.
🔹️البته که این موضوع برای ما عجیب و غریب نیست. این همان آمریکایی است که روز اول جنگ و تنها چند ساعت پس از حمله وحشیانه به مدرسه میناب، یک سالن ورزشی در لامرد را هدف آزمایش یک موشک جدید قرار داد و بر اثر این حمله، ۲۱ ورزشکار دختر را قتلعام کرد و صد تن را مجروح کرد. از چنین رژیمی میتوان توقع داشت که روح ورزش و جوانمردی و عدالت را بفهمد و رعایت کند؟!
🔹️این برخوردها و رفتارهای ضدورزشی و حتی ضدانسانی از سوی دولت آمریکا و البته سکوت و همراهی بیشرمانه فیفا با آن، چیزی غریب نیست. آمریکا روز نهم اسفند آمده بود که طی چند روز جمهوری اسلامی ایران را سرنگون کند و حالا تیم ملی همین کشور در قلب آمریکا حضور داشت، پرچم پرافتخارش در اهتزاز بود و قهرمانان ایرانی، به نمایندگی از ۹۰ میلیون نفر، دست بر سینه داشتند و در خاک دشمن میخواندند: «شهیدان، پیچیده در گوش زمان فریادتان، پاینده مانی و جاودان، جمهوری اسلامی ایران»!
10.5M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
✅ نماینده پیشین فرانسه در سازمان ملل: ایرانیها در مساله تنگه هرمز کوتاه نمیآیند، هدف آنها نه پول، بلکه تثبیت اقتدار است؛ آنها اقتصاد جهانی را تحت فشار میگذارند تا سهم خود را بگیرند...
17.5M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
✅ پاسخهای قاطع و منطقی حسن احمدیان به سوالهای مجری الجزیره درباره اقدامات ایران در تنگه هرمز: وضعیت تنگه هرگز به دوران پیش از جنگ باز نخواهد گشت؛ بازگشت به آن دوران برای ما مطلقاً غیرقابل قبول است/ایران اجازه نمیدهد آبهای سرزمینیاش به محلی برای تجهیزِ دشمن علیه امنیت ملی ما تبدیل شود...
12.2M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
✅ تحلیلگر ارشد امنیت بینالملل و استاد دانشگاه برادفورد بریتانیا: ایالات متحده در مراحل اولیه یک افول نسبی قرار دارد و جنگ علیه ایران، این روند را به شدت سرعت بخشیده است/شعار ترامپ برای «بازگرداندن عظمت به آمریکا»، در عمل نتیجهای معکوس داده و او به شکلی موفق در حال تسریع افول کشورش است...
18.6M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
✅ نویسنده متن سخنرانیهای جورج بوش و خالق اصطلاح «محور شرارت»: ایالات متحده در جنگ با ایران، هم در میدان نبرد و هم در میز مذاکره، شکستی خفتبار خورد/آمریکا با وجود صرف دهها میلیارد دلار، نتوانست برنامه موشکی ایران را مهار کند یا تنگه هرمز را بازگشایی کند...
12.5M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
✅ وقتی محمد غروی کارشناس ضدایرانی را ادب میکند! حق دارید درد بکشید و ناراحت باشید؛ شما هم در جنگ شکست خوردید و هم در برابر ایران ضایع شدید/آمریکا و متحدانش در بازگشایی تنگه هرمز شکست خوردند؛ آنها حتی از پسِ یک تنگه کوچک برنیامدند، چه برسد به سرنگونی نظام ایران...
19M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
✅ افسر پیشین اطلاعات نیروی دریایی آمریکا: ایران با درس گرفتن از درگیریهای دهه ۸۰ میلادی در خلیج فارس، اکنون از توانمندی نامتقارن برای به زانو درآوردن غرب برخوردار است/استراتژی فعلی ترامپ، "نوار تکراری حماقت" است؛ او در نردبان تنش گرفتار شده که نه راه پیش دارد و نه راه پس...