🔴 دو مجله آمریکایی: جنگ با ایران، توهم «جنگ کوتاه» را فرو ریخت 🔹مجله‌های فارن افرز و نشنال اینترست در دو تحلیل جداگانه، عملکرد دولت ترامپ در جنگ با ایران را زیر سؤال برده‌اند. «کوری شاکه» در فارن افرز با استناد به «دکترین پاول» معتقد است دولت ترامپ بدون اهداف روشن، منابع کافی و راهبرد خروج مشخص وارد جنگ شد و همین مسئله خطر گرفتار شدن آمریکا در یک جنگ فرسایشی را افزایش داده است. 🔹«کریستوفر کارول» نیز در نشنال اینترست با اشاره به «قاعده ده‌ساله» می‌نویسد جنگ با ایران ضعف دیگری را آشکار کرد: توان صنعتی و ذخایر تسلیحاتی آمریکا برای یک درگیری طولانی آماده نیست. مصرف گسترده موشک‌های تاد، پاتریوت و تاماهاوک و دشواری جایگزینی آنها، به گفته او، نشان می‌دهد برتری فناوری به‌تنهایی نمی‌تواند کمبود ظرفیت نظامی و صنعتی آمریکا را جبران کند.

🔴 یادداشت سردار سیدمجید موسوی بر مجموعه کتابی درباره شهدای هوافضا ✅ یادداشت‌های سردار موسوی حرف دل یک هم‌رزم قدیمی است. او که خود شاگرد مکتب شهید طهرانی‌مقدم است، با نگاهی برادرانه و عمیق، غبار از شخصیت این شهدا برداشته و جوهره‌ وجودی‌شان را نمایان کرده است. 🔹مردی که می‌خواست زنده بماند 🌹روایت‌هایی از زندگی شهید امیرعلی حاجی‌زاده 🔹مردی که نمی‌خواست دیده شود 🌹روایت‌هایی از زندگی شهید محمود باقری 🔹مردی که هوای آسمان را داشت 🌹روایت‌هایی از زندگی شهید داوود شیخیان 🔹مردی که می‌توانست پروازکند 🌹روایت‌هایی از زندگی شهید محمدباقر طاهرپور

🔴 اهداف پیمان دفاعی مکه 🔹می‌توان گفت که تلاش عربستان برای ایجاد این «هم‌افزایی دفاعی» در مقابل ایران، سه هدف و دلالت راهبردی را با خود به همراه دارد: ۱. بازدارندگی جمعی: ریاض معتقد است تنش‌های منطقه‌ای به این زودی فروکش نخواهد کرد و ممکن است به سطوح خطرناکی از درگیری کشیده شود. از این رو، عربستان می‌کوشد با ایجاد یک چتر دفاعی مشترک، هزینه واکنش‌های تهران را بالا ببرد و در صورت بروز رویارویی‌های گسترده، زیرساخت‌های حیاتی خود را از گزند حملات مصون نگه دارد. ۲. نظم امنیتیِ درون‌منطقه‌ای: گویا عربستان به این نتیجه رسیده است که جمهوری اسلامی ایران از خطر سقوط در جنگ عبور کرده و در عین حال هم راهبرد «بازدارندگی» و «مهار» آمریکا در قبال آن کاراییِ خود را از دست داده است. بنابراین ضمن نومیدی از تکیه صرف بر اتحاد امنیتی با واشنگتن، در پی معماریِ نظم امنیتی «درون‌منطقه‌ای» است تا نفوذ و جایگاه ایران را در پساجنگ مهار کند. ۳. مدیریت پرونده یمن: ظاهرا عربستان در صرافت شروع یک مواجهه چندمنظوره با انصار الله در یمن است و همین منظور هم می‌تواند یکی دیگر از انگیزه‌های یک پیمان منطقه‌ای سریع و قدرتمند باشد تا بتواند از این طریق پس از کلید زدن این مواجهه، واکنش‌های احتمالی تهران را مهار کرده و موازنه قدرت را در میدان یمن به نفع خود تغییر دهد. 🔸مخلص کلام این که همسایگان جنوبی ایران در نتیجه جنگ اخیر، بیش از گذشته به تنوع‌بخشی به شراکت‌های امنیتی به ویژه با قدرت‌های منطقه روی آورده‌اند. در این میان، پیمان ابراهیم (عادی‌سازی با اسرائیل) نه تنها دیگر اولویت نیست، بلکه به حاشیه رانده شده است؛ چرا که نزدیکی به اسرائیل، از یک سو، تشکیل شراکت دفاعی با قدرت‌های اسلامی (ترکیه و پاکستان) را عملا بسیار دشوار و سخت می‌کند و از دیگر سو با تضعیف وجهه عربستان در دنیای عرب و اسلام عملا میدان را به نفع روایت تهران خالی می‌کند. در کل، به نظر می‌رسد که منطقه در مسیر یک پوست‌اندازی امنیتی بزرگ است؛ ائتلاف‌ها در حال تغییرند و بلوک‌بندی‌های نوینی در راه است.