❇️ صفحه پانزدهم | سوره بقره 🔸فراز منتخب: وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَىٰ حَيَاةٍ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا ۚ 🔹ترجمه: و یقیناً آنان را حریص‌ترین مردم به زندگی [دراز مدت] خواهی یافت و [حتی حریص‌تر] از مشرکان.

💠 تبیین آیه ۹۶ سوره بقره 🔸حجت‌الاسلام حاج ابوالقاسم

🔴 صدای ایران / شماره ۴۴۸

🔴 اقتصاد ملی در ایستگاه واردات حکیمانه ✅ با نگاهی به پیام رهبر معظم انقلاب به‌مناسبت هفته دولت 🔹در پیام رهبر معظم انقلاب به مناسبت هفته دولت که ششم شهریورماه صادر شد، طیف گسترده‌ای از سیاست‌های اقتصادی، از معیشت و اشتغال گرفته تا مدیریت قیمت‌ها، افزایش سرمایه‌گذاری، رونق تولید و اسقاط تدریجی دلار، مورد توجه قرار گرفت. اما ایشان کلید حل همه‌ این مسائل را در «تکیه هرچه بیشتر به تولید داخل» خلاصه کردند و درست در همین بند بود که در ادامه به سیاست «واردات صحیح و حکیمانه» اشاره کردند. عبارتی که شاید در نگاه اول ساده بنماید، اما بار معنایی سنگینی با خود حمل می‌کند: «البته برقراری حدّ کافی از وجود کالاهای عمومی و تخصّصی خود یک ضرورت قطعی است که با توجّه به آن، در مواردی که تولید داخل به حدّ کافی وجود نداشته باشد باید از واردات به‌طور صحیح و حکیمانه بهره برد». 🔹این جمله کوتاه، در واقع خلاصه‌ی تجربه‌ی چند دهه سیاست‌گذاری اقتصادی ایران است. تجربه‌ای که در آن، ترازوی تصمیم‌گیری بارها میان دو کفه‌ی حمایت از تولیدکننده و حمایت از مصرف‌کننده نوسان کرده و رسیدن به تعادل هیچ‌گاه کار ساده‌ای نبوده است. قید «صحیح و حکیمانه»، دقیقاً ناظر به همین دشواری است؛ اشاره‌ای ظریف به این حقیقت که سیاست واردات، خود ابزاری خنثی است و آنچه آن را درست یا نادرست می‌کند، شیوه‌ی به‌کارگیری‌اش است. 🔹به بیانی دیگر، داستان اقتصاد ایران در سال‌های اخیر، داستان کشمکشی آشناست. از یک سو کارخانه‌داری بوده که برای سرپا نگه‌داشتن خط تولیدش، از دولت خواسته در واردات را ببندد. از سوی دیگر، خانواده‌ای بوده که برای خرید یک یخچال یا خودرو، ماه‌ها پس‌انداز کرده و در نهایت کالایی تحویل گرفته است که مطلوبش نبوده است. هر دو طرف این ماجرا، سهمی از حق را با خود دارند. و درست همین‌جاست که واردات حکیمانه معنا پیدا می‌کند: نه دری کاملاً بسته و نه دری کاملاً باز که به تولید داخلی آسیب برساند. 🔹سیاست‌های اقتصادی جمهوری اسلامی از اول انقلاب تا امروز، همواره تولید را اصل شمرده‌اند. بر همین اساس، دولت‌ها در طول سال‌ها تلاش کرده‌اند از صنایعی مانند خودروسازی، قطعه‌سازی، لوازم خانگی و صنایع بالادستی، با محدودیت واردات حمایت کنند. این سیاست در پاره‌ای موارد ثمره‌ روشنی داد و در بعضی دوره‌ها نتیجه معکوس داشت. صنعت لوازم خانگی، نساجی و پوشاک با حمایتی هوشمندانه و رقابتی ملی رونق گرفت. صنعت دارو نیز نمونه‌ موفق دیگری بود؛ جایی که خودکفایی در تولید بسیاری از داروهای ژنریک، هم امنیت دارویی کشور را تضمین کرد و هم قیمت‌ها را برای مردم قابل تحمل نگه داشت. 🔹اما این سکه روی دیگری هم داشت. برای مثال، صنعت لوازم خانگی در دوره‌ای شکل دیگری رفتار کرد. زمانی امام شهید انقلاب شخصاً از این صنعت در برابر هجوم کالای خارجی دفاع کردند و نامش را بردند تا مورد حمایت دولت واقع شود. اما همین صنعت، در سایه‌ انحصار و بی‌رقیبی، قیمت‌های خود را چنان بالا برد که رهبری شهید زبان به انتقاد بگشاید: «ما از اینها حمایت کردیم، اسم آوردیم؛ شنیدم بعضی از اقلام دو برابر ارتقاء قیمت پیدا کرده، چرا؟ نبایستی با حمایت‌ها این‌جور برخورد بشود». 🔹قید دیگری که واردات حکیمانه بی‌آن ناقص می‌ماند و در سیاست واردات باید مورد توجه قرار داد، محدودیت منابع ارزی است. اقتصاد ایران در سال‌های اخیر با محدودیت دسترسی به ارز دست‌وپنجه نرم می‌کند. درآمد سرانه مقداری افت کرده و رشد اقتصادی شکننده مانده است. در این موقعیت، برای آن‌که به تولیدکننده و مصرف‌کننده کمترین فشار وارد شود و از آن بالاتر، بتوان برای تقویت تولید و افزایش رشد اقتصادی گام برداشت، هر دلاری که خرج می‌شود باید حساب‌شده باشد. تخصیص ارز به کالاهای لوکس یا کالاهایی که سهمی در رفاه عمومی یا تولید و اشتغال ندارند، تنها فشار مضاعفی بر نرخ ارز و در نهایت بر سفره‌ی مردم وارد می‌کند. واردات حکیمانه، یعنی همین تشخیص ظریف که کدام کالا نیاز واقعی مردم و ضرورت اقتصاد ملی است و کدام کالا در شرایط فعلی غیرضروری است. 🔹در نهایت، آنچه از تجربه‌ی این سال‌ها می‌توان آموخت، این است که نه حمایت مطلق از تولیدکننده و نه واردات بی‌قید و شرط، هیچ‌کدام به‌تنهایی راه‌حل نیستند. تولیدکننده باید حمایت شود، اما نه در سایه‌ی انحصاری که هزینه‌اش را مصرف‌کننده می‌پردازد. واردات باید انجام شود، اما تنها آنجا که تولید داخلی پاسخگو نیست و منابع ارزی محدود کشور را در مسیری درست هزینه می‌کند. 🔹واردات حکیمانه در یک جمله، یعنی سیاستی که هم تولیدکننده را زنده نگه دارد و هم مصرف‌کننده را تنها نگذارد. ترازویی که اگر یک کفه‌اش سنگین‌تر شود، اقتصاد کشور تعادلش را از دست می‌دهد.

❇️ کلاس آمریکاشناسی / ۳۰ ▪️تروریسم دولتی جزو واضح‌ترین کارهای آمریکا است 🔸۷ فروردین ۱۳۷۱

✅ نماینده پیشین فرانسه در سازمان ملل: مشاور ماهری در کنار ترامپ نمانده بود تا به او بگوید: دست نگه دار، ایران کشوری است با ویژگی‌های خاص و ماهیتی کاملاً متفاوت، آن‌ها به خاطر حفظ حیثیت ملی پا پس نمی‌کشند...

✅ نماینده پارلمان کره جنوبی: ترامپ از شکست در مقابل ایران به شدت عصبانی و کلافه است و در این میان می‌خواهد ما را هم تبدیل به بازنده و یکی از طرف‌های درگیر با ایران کند اما با رفتاری که از رئیس جمهور آمریکا سراغ دارم در نهایت این ما هستیم که در تقابل مستقیم با ایران تنها می‌مانیم و تاوانش را می‌دهیم...

✅ پاسخ بی تعارف تحلیلگر ایرانی به کارشناسان الجزیره: به گونه‌ای صحبت نکنید که انگار ایران آغازگر این جنگ بوده، این فرزندان و کودکان ما بودند که توسط آمریکا و از پایگاه‌هایی که در کشورهای شما مستقر هستند هدف قرار گرفته و کشته شدند...

✅ جواب دیدنی تحلیلگر یمنی به کارشناس کویتی: نه تنها پنهان نمی‌کنیم که متحد ایران هستیم بلکه به این اتحاد افتخار می‌کنیم...

✅ سرهنگ بازنشسته آمریکایی: اکثر ادعاهای ترامپ مبنی بر اینکه «ما بر تنگه هرمز مسلط هستیم و صادرات نفت در جریان است» و مواردی از این دست، یاوه‌گویی محض است و واقعیت ندارد...

✅ وزیر دارایی اسرائیل: تمام زیرساخت‌های انرژی آنها را، چه در داخل و چه در خارج، نابود خواهیم کرد و این کار، کشور را به فروپاشی می‌کشاند...

✅ سرهنگ دنیل دیویس، افسر بازنشسته و تحلیلگر سیاست خارجی: ما نمی‌توانیم ملت ایران را شکست دهیم؛ کشوری که از نظر وسعت، تقریباً به اندازه بخش بزرگی از اروپای غربی است و تمام منابع طبیعی لازم برای ادامه حیات را در اختیار دارد...