آه از چشم‌هایش... که شب در آن راه خویش را گم می‌کند. چشم‌هایش منظومه‌ای‌ست از نور و اندوه؛ شمس، خودش و اندوه گرد او در گردش. کاش قمر کوچکی بودم در آن شب بی‌کران آن‌قدر نزدیک، آن‌قدر روشن، که سایه‌های اندوه پیش از رسیدن به چشم‌هایش شب شوند. -فاطمه اسدی | @Ro_hama

من تمومش کردم زندگی ول کن نیست... +از همه بریده و از همه جا مونده... •رُحَمـٰاء!• | @Ro_hama

:″) @Ro_hama

گویی ردّ بوسه‌ای از خداوند بر چشمانش مانده‌ست. آخر نمی‌دانی... آن چشم‌ها بوسیدنی‌اند؛ چنان بوسیدنی که گویا خداوند نیز نتوانسته از بوسیدنشان بگذرد... :)) - فاطمه اسدی | @Ro_hama

مروح کن دل و جان را دل تنگ پریشان را، گلستان ساز زندان را برین ارواح زندانی... •رُحَمـٰاء!• | @Ro_hama

خیال خود به شبگردی به زلفش دیدم و گفتم رقیب من چه می‌خواهی تو از جان حبیب من؟ -شهریار | @Ro_hama

خیال خود به شبگردی به زلفش دیدم و گفتم رقیب من چه می‌خواهی تو از جان حبیب من؟ -شهریار | @Ro_hama

گل به دست گل‌فروشان رنگِ بیماران گرفت، آبِ غربت، نازپرورد گلستان را نساخت... :)) @Ro_hama

ابراهیم! ‏چه کسی فکر کرد قلب ما ‏بُت است‌ و آن‌ را شکست؟ -آصاف‌خالدچلبی | @Ro_hama

ـ @Ro_hama

خوش‌بحال پیرهنت؛ مدام گلویت را می‌بوید!(: @Ro_hama

تا تکلّمِ تو بوسه‌گاهِ من... @Ro_hama