بیا باهم این کتاب مصطفی مستور رو بخونیم. هیچکس تا رونویسی نکرده نمی‌خوابه. بدون درگیر تکنیک شدن فقط بنویس. اگه به همه‌شون رسیدیم یه آهنگ میفرستم،جایزه. هر روز برنامه همینه. با ذوق منتظرم. دوتا داستان چخوف رو گوش دادم، توهم گوش کن حتما. این ترم یکم سخت تره،بیشتر تلاش کنی قطعا میتونی. بیا اونطور که نادر ابراهیمی میگه هر روز بنویسیم،به حد کشنده. من خیلی امیدوارم و مطمئنم میتونیم. . . و بدین شکل، اونها برای همه چیز،ذوق داشتن؛ پ.ن: جذاب ترین دیالوگ هایِ ممکن(:

-

نوشته بود : بغلم کن . . آنچنان تنگ ، که زخم هایم مرهم بگیرند که اشک‌هایم در آغوش‌تان محو شوند ؛ - عکس از پروفایلِ نورآیِ نورانی :)

-

یک نفس عمیق می‌کشم.ریه‌هایم پر می‌شوند از عطرِ نرگس‌ها.خیره می‌شوم به آسمان.حس میکنم آسمان هم مثل من است.در بهترین ورژنِ خودش.باز نرگس‌ها را نزدیک می‌کنم به صورتم.دست می‌گذارم روی قلبم: «فک کنم امروز خونِ حاوی عطرِ نرگس پمپاژ می‌کنی.» می‌گویم و صدای خنده‌ام به ابرها می‌رسد.دست می‌کشم به گلبرگ‌های نرگس.مردمک چشمانم محو ابرها می‌شوند. کاش میشد ابرها را هم لمس کرد. حتما به همین لطافت بودند.به لطافت گلبرگ‌ها.دفترم را از کیف می‌کشم بیرون.خودکار بنفشم را برمی‌دارم.اولین جمله را می‌نویسم: «امروز،عطر شعرها را دارد.» یک لحظه مکث می‌کنم.یک قطره بآران نشسته کتار شینِ شعرها.لبخندم کش می‌آید.دفترم را رها می‌کنم.یک قطرهٔ دیگر می‌نشیند روی لیوانِ شیرکاکائو.از جایم بلند می‌شوم.بآران شدت می‌گیرد.دست‌هایم را باز میکنم. رو به ابرها.انگار میخواهم بغلشان کنم.مثل دیوانه‌ها بلند بلند می‌خندم.انگار ابرها هم مرا می‌شنوند.بیشتر نگاهم می‌کنند.قطره‌های بآران صورتم را بیشتر نوازش می‌کنند.عطر نرگس‌هآ،لطافت گلبرگ‌هاشان،آغوشِ کوچکِ قطرات بآران،نوازشِ نسیم‌ها،شیرینیِ کاکائو،ظرافت ابرها و همه دارند قلبم را لمس می‌کنند.یک لمسِ عمیق.از آنها که آدم را زنده می‌کنند.به وسعت یک رؤیا زیبآیند و به اندازهٔ آغوشِ آسمان، امن.امن و لطیف. از غرق شدن در خیآل‌ها نوشتن. سی‌ام تیرمآهِ 1404 پ.ن1: عکس از کانال حامین مدیا،مربوط به یه شهرِ رؤیآیی،که تا حالا نرفتم.. پ.ن2: تمرین امشبمون پر از حس خوب شد و جدید بود،برای همین اینجا هم فرستادمش:))

اون آهنگه که میگه: «بآرون بود و عطرِ روی پیرهنت.. » رو هم پیوست این عکسا و متن کنید لطفاً. #پیوست‌هآ

آخه بقولِ شاعر : چیزی نبود که با حرف‌ها بگویم ؛ باید در آغوشت گریه می‌کردم :)

میبرد هوش از سرِ ما عطر ایوان نجف ..

همین اسکرین شآتِ ساده،حالم را کاملا عوض کرد.این قآبِ به ظاهر ساده،اما پر از حرف.پر از عمیق‌ترین کلمآت.پر از حسِ مفید بودن.پر از محبت،ذوق! و پر از عطرِ شعر.و واقعا چقدر خوب.چقدر خوب که مشکات هم مثل من برای همه چیز،ذوق داشت.بقولِ خودش: « چقدر جذاب که رفیق آدم نویسنده باشه و استادمون هم یکی باشه. قرار باشه یه مسیرو بریم.» چقدر خوب که میشد با تکیه بر "زل بزن در چشمم و شعری برایِ من بخوان، تا کمی دیوانه‌ات را شعر درمانی کنی" حالمان عوض شود. چقدر خوب که هنوز آدم‌هایی مثل مشکآت بودند. مبتلا به جزئیات، شعر، اُمیدوار و دارای قابلیتِ خوب کردن حالِ بقیه. فارغ از این رفاقت، خیلی خوشحالم که مشکات بزودی قرار است معلم شود؛ وقتی آدم‌های مبتلا به ادبیات معلم شوند،قابلیت این را دارند که جهآن را جای متفاوت تری کنند، برای زندگی، برای امیدوار ماندن و دُچار شدن... از حالِ خوب نوشتن، با حضور شعر و مشکآت. یکم مردادِ 1404،در ذوقی ترین ورژن ممکن.

تمرین بی‌هوا نویسی هم می‌تواند گره بخورد به پنجره فولادش، وقتی در عمیق ترین نقطه‌های دلتنگی زندگی کنی... #پیوست: دکترم گفته مریض است دلش را ببرید گره بر پنجره فولادِ خراسان بزنید ...