- مدینه جاهله و فاضله

- انحراف از مدینه فاضله

- علم مدنی فارابی

«ابوریحان و مسکویه»

- ابو علی مسکویه

- ابوریحان بیرونی

«ابن خلدون»

- ابن خلدون

_

سیّد موسی صدر (۱۴ خرداد ۱۳۰۷ – ناپدید از ۹ شهریور ۱۳۵۷) مشهور به امام موسی صدر، فقیه شیعه ایرانی و مؤسس مجلس اعلای شیعیان لبنان و جنبش امل بود. او به درخواست شیعیان لبنان از سال ۱۳۳۸ به لبنان رفت و تا زمان ناپدید شدن در سفر به لیبی در سال ۱۳۵۷ در لبنان اقامت داشت. روحانی،فیلسوف و سیاستمدار برجسته لبنانی‑ایرانی بود.او شیعیان دوازده‌امامی را به مرکز سیاست لبنان آورد و اندیشه‌ای تلفیقی از اسلام اصیل و انسان‌گرایی داشت. در قم زاده شد، در نجف نزد بزرگان درس خواند و سال ۱۳۳۸ به صور رفت تا مرجع شیعیان لبنان شود. «مجلس عالی اسلامی شیعیان»«جنبش محرومان» را بنیان نهاد وخواهان عدالت و مبارزه با ارباب‌رعیتی بود. او اسلام را فلسفه‌ای اجتماعی می‌دانست، به گفت‌وگو باور داشت و خشونت را نمی‌پسندید. فتوایی در حمایت از علویان سوریه صادر کرد. ورود او به لبنان مصادف بود با تمایل شیعیان لبنان که اکثریت جمعیت را داشتند به رشد در برابر مسیحیان. صدر، از گروه‌های مختلفی مثل دولت لبنان، شاه ایران، سرهنگ قذافی، عربستان سعودی، شیعیان لبنان و شیعیان ایران کمک‌های مالی دریافت کرده ولی اهداف مستقلی را پیگیری می‌کرد. همین امر باعث شد توسط افرادی مثل یاسر عرفات، معمر قذافی و حافظ اسد که برنامه‌های دیگری برای لبنان داشتند، مورد تنفر قرار بگیرد. امام موسی صدر در دههٔ ۱۹۶۰ و اوایل دههٔ ۱۹۷۰ از شاه ایران حمایت مالی قابل‌توجهی دریافت می‌کرد. با این حال، این روابط در سال ۱۹۷۳ به‌شدت تیره شد و به قطع کامل کمک‌ها انجامید. عمده کمک ها برای این انجام میشد که: شاه ایران از صدر برای گسترش نفوذ خود در میان شیعیان لبنان حمایت می‌کرد و او را «یک ایرانی اصیل و پویا» می‌دانست. یک مقام سابق ساواک مدعی شد هزینهٔ رساندن صدر به اوج قدرت در لبنان نزدیک به یک میلیون دلار بوده است. منابع دیگر تأیید می‌کنند که شاه در دههٔ ۱۹۶۰ مرتباً به او کمک مالی می‌کرده است. علاوه بر این، در سفر صدر به ایران (۱۹۷۱ تا ۱۹۷۲)، او از شاه درخواست ۳۰ میلیون دلار برای ساخت بیمارستان و مجتمع دانشگاهی کرد که مورد موافقت قرار گرفت، هرچند بر سر نام‌گذاری بیمارستان به نام شاه اختلاف نظر پیدا شد. با وقوع جنگ اکتبر ۱۹۷۳ و حمایت ایران از اسرائیل، رابطهٔ صدر با شاه به‌سرعت تیره شد. در پاییز ۱۹۷۳، صدر به‌شدت از شاه انتقاد کرد و او را به سرکوب مذهب و «دست نشاندهٔ امپریالیسم» متهم نمود. شاه که گمان می‌کرد صدر از عراق و لیبی نیز بودجه می‌گیرد، به او اولتیماتوم داد تا روابطش را با این کشورها قطع کند، اما صدر نپذیرفت. در نتیجه، کمک‌های مالی شاه قطع و تابعیت ایرانی صدر لغو شد.