eitaa logo
شِیخ .
16.1هزار دنبال‌کننده
1.8هزار عکس
173 ویدیو
9 فایل
‌الله ‌ بانوی طلبه‌ی دهه هشتادی که شیفته‌ی کتاب و چای و نوشتن است. و او همیشه می‌نویسد‌. شبها، روزها، عصرها و همیشه! پس در این مکانِ مقدس دنبال زرق و برقهای مجازی نباش. فقط بخوان و لبخند بزن. مدیر و تبلیغات: @Oo_Parvaneh_oO کپی؟ خیر فوروارد کنید لطفا .
مشاهده در ایتا
دانلود
‌ بعد از شهادت حضرت آقا شهادت شهید لاریجانی خیلی قلبمو اندوهگین کرد :) خیلی . . خیلی! ‌
‌ واقعیت این است شمخانی شهید شد، لاریجانی شهید شد، برخی های دیگر هم خواهند شد و برخی ها هم نه. تا ما بدانیم "معیار خدا" با ما فرق دارد. ‌
‌در کوچه‌های جنگ، ایمان قدم می‌زند جنگ است ... دشمن هوش دارد، مشاور دارد، هدف گذاری دارد. می‌داند که برای سرنگونی یک نظام قدرتمند ابتدا باید مسئولین آن را دانه به دانه حذف کند و از میان بردارد! طبیعتا وقتی سران کشور کشته‌ شوند، راه نفوذ و براندازی و تسلط بر ملت آن گشوده شده و آسان ميگردد. دشمنان یهودیِ کودک کش و ظالم ایران نیز با همین دو دو تا چهارتاهای خود، شروع به ترور مسئولین کردند. با این تصور که بعد از به شهادت رساندن آنها، ایران تسلیم شده و مردم آن سر تعظیم در مقابل امیال‌شان فرود می‌آورند. حالا بعد از گذشت هفده هجده روز از جنگ تحمیلی، با اینکه بسیاری از سران کشور به دست یهودیان سلطه‌طلب به شهادت رسیده اند؛ مردم ایرانِ مقتدر نه تنها کم نیاورده‌اند بلکه استوار تر از قبل از انقلاب اسلامی خود، از کشور پهناور خود دفاع میکنند. اگر پیش از این ذره‌ای انتظار میرفت تا این ملت دست دوستی به ابر‌قدرتانِ پوشالی دنیا بدهند، حالا دیگر این فرض محال است! مردم از صبح تا به شب در خیابان ها هستند و شعارشان یک صدا این است: نه سازش، نه تسلیم، نبرد با آمریکا. بار دیگر ایمان مردم ایران، هیمنه‌ی پوشالی ابرقدرتانِ رو به احتضارِ دنیا را در هم شکست! حالا وقت آن است که بعد از هفده روز جنگ بی وقفه، یادآور آن شویم که در هر کجای دنیا، با شروع جنگ‌ها و چالش‌های عظیم این‌چنینی، اولین ترس و دل‌نگرانی مردم آن، فرار مسئولان و قایم شدنشان در پستو های امن است! کجای دنیا در خطرناک‌ترین روزهای جنگی، در روزهای پرالتهابِ پرواز جنگنده ها در آسمان شهر، مسئولین رده بالای آن، با لباس های شخصی و بدون دم و دستگاهی خاص شانه به شانه‌ی مردم در راهپیمایی‌ها و تجمعات شرکت میکنند!؟ در کجای دنیا مسئولینِ آن با شنیدن تهدیدهای دشمن‌ به جای آنکه فرار کنند و تسلیم شوند و صلح بپذیرند؛ مقتدرانه رجز می‌خوانند و می‌گویند که افتخارشان فدا نمودن جان خود برای مردمشان است ؟ مردم ایران، این مجاهدانه‌ زیستن را از امام امتِ خود، از رجال سیاسی خود، از مسئولین کشوری خود آموخته اند. در دنیایی که مردان قدرتمند آن، چنان موشی در سوراخ های امن خود از گزند اتفاقات قایم می‌شوند؛ کشور ما مسئولانی دارد که با سینه ای سپر و سری بالا و دستی مشت کرده در کنار مردم خود از پیروزی و مقاومت میگویند و ترسی از ندارند. هفده روز است دست بوس ملت ایرانیم! اما یادمان نرود، در میانه‌ی این جنگ با همه‌ی سختی هایش حتی برای لحظه‌ای از فرار مسئولین خود نترسیدیم و حتی به آن فکر هم نکردیم! ما دلمان به بودنشان گرم است! این یعنی شجاعت در قلب مردم و مسئولین ایران زمین، ریشه‌ای کهن دارد! تا وقتی یاحیدر شعار ما باشد شکست نخورده و با نصرت خداوند عزوجل به پیروزی خواهیم رسید! خوشا به حال آن مردانی که مجاهدانه زیستند و خدمت کردند و مزد تلاش‌های خود را با شهادت از خداوند مهربان گرفتند. این مرگ تاجرانه‌ نوش جانتان.. @Sheikh_Alii
شِیخ .
‌در کوچه‌های جنگ، ایمان قدم می‌زند جنگ است ... دشمن هوش دارد، مشاور دارد، هدف گذاری دارد. می‌داند ک
خودتحقیر های داخلی، بدبین‌های حاشیه‌باف و حاشیه‌ساز و آدم‌های به ظاهر انقلابی‌ و تندرو و متحجر، از این متن قراره بدشون بیاد! ‌
‌ بنویسید ... مردم ایران نه تنها در دوران جنگ از قحطی نترسیدند و به انباشته کردن مواد غذایی در خانه‌های خود رو نیاوردند؛ بلکه همه‌ی دارایی خود را وسط گذاشتند و در جا‌ی جای خیابانها موکب برپا کردند!
ما با شهادت به کسی مقام عصمت نمی‌دهیم! اما عده‌ای انگار از خداهم بالاترند و حتی شهید شدن دیگران را با توجیه و قانون و تبصره های خودشان نوعی مرگ عادی جلوه می‌دهند ... آقای لاریجانی عزیز ! عده‌ای بی‌سواد در فضای مجازی هنوز هم در حال برهم زدن چهره‌ی حقیقی شما هستند و عده‌ای بی‌سواد‌تر به ما تهمت بی‌وطنی میزنند! چرا !؟.. چون شبیه آنها چشم هایمان را نبسته و دهانمان را باز نکرده‌ایم‌. پیش از آنکه چیزی بگوییم به قدر کافی فکر میکنیم. درست برعکس آنها که با سلیقه‌ی شخصی خودشان مسئولان این نظام را رصد کرده و میکنند‌. یقینا انسان‌ها در این کره‌ی خاکی، خالی از گناه نیستند! مگر پیامبران و امامان و معصومین علیهم السلام. ما با شهادت به کسی مقام عصمت نمی‌دهیم. چون ما ادعای خدایی نداریم‌. آنان که خیال میکنند از خدا هم بیشتر میدانند درحال تنزل دادن به جایگاه رفیع شما هستند. مزد جهاد شما بود. والسلام @Sheikh_Alii
‌ بعد از شهادت تو برای همه‌ی از دست دادن‌هایمان به طرز عجیبی صبوریم :) امامِ شهیدم! ‌
‌ هوا فضای سپاه اعلام کرد: بانوان گرامی تنها دغدغتون این باشه که تو جشن نابودی اسرائیل چی بپوشید؛ بقیه‌ش با ما...
به پای آنچه که اعتقاد دارید ایستادگی کنید :) چه قشنگه ! مردم صبح تا شب توی خیابون مسئولین بی وقفه در حال خدمت نیروهای امنیتی در حال جهاد امام زمان عج هنوزم لایق نیستیم روی ماه شما رو ببینیم :)؟ همه‌ی این کم نیاوردن‌هامون بخاطر عشق به شماستاااا. الهم‌ عجل لولیک الفرج !
‌ پرسید :( در این روزهای جنگی به از دست دادن عزیزانت فکر میکنی!؟ ) چیزی‌ نگفتم. با یک لبخند نازک موضوع را عوض کردم. - - - بله من به از دست دادن عزیزانم فکر میکنم!‌ مگر غیر از این است که همه چیز به سوی او باز ميگردد؟ مرگ روزی به سراغ عزیزترین‌های من نیز خواهد آمد. پس چه بهتر که آنها را با مرگ تاجرانه‌ای به نام شهادت از این دنیا راهی کنم! من به شهادت تک تک اعضای خانواده ام فکر کرده‌ام و اتفاقا هر روز در تنهایی خودم به نوبت برای تک تک آنها اشک میریزم. مویه میکنم و قربان قد و بالایشان می‌روم تا اگر در این روزهای پر افتخار آنها به امام شهیدمان پیوستند دیگر اشکی برایم نمانده باشد! و با گریه‌هایم دشمن را شادمان نسازم! من این روزها به شهادت خیلی‌هایی که دوستشان دارم فکر کرده ام. قلبم را مچاله کرده‌ام؛ قلبم را لرزانده‌ام. تا اگر این اتفاق به وقوع پیوست مقتدرانه رجز بخوانم! یکبار برای خواهرم گریستم. همان روزی که اخبار شهدای مدرسه شجره طیبه میناب به گوشم رسید. به دفتر و کتاب و مشق ها و رویاهایش اندیشیدم و گریه کردم. یکبار برای برای پدرم گریستم. آن روزی که خبر شهادت حضرت آقا اعلام شد! هم برای آقایمان گریه کردم هم برای پدرم و سایه پر مهرش که دنیایم را امنیت بخشیده است. یکبار برای مادرم گریستم. وقتی شنیدم نوزاد چندماهه‌ای را از زیر آوار نجات داده‌اند اما مادرش به شهادت رسیده است. به دنیای بعد از او فکر کردم و خودم را چنان آن نوزاد نحیف، بی پناه و بی‌ آغوشِ مادرم یافتم و یک دل سیر گریه کردم. و اما ... یکبار دیگر گریه کردم، ضجه زدم و صدای هق هقم در خانه پیچید. آن وقتی که خبر شهادت همسر یکی از دوستانم به گوشم رسید که یک فرزند چندماهه دارند. آن روز بی‌وقفه گریستم و گریستم و گریستم برای مردی که نبودنش دنیا را بر روی سرم آوار میکند. و اصلا حیات بعد از او مگر معنایی دارد؟ اینها را نوشتم تا بگویم غم و ترس و فکر و خیال و دلهره هایمان، بخشی از احساساتِ عادی در این روزهای جنگی‌ است. هیچکس به از دست دادن عادت ندارد و تلخی آن را بر‌نمی‌تابد. اما حالا وقت پیکار و ایستادگی در مقابل دشمن است! در راه علی ع از دست دادن هم زیبا جلوه‌گر میشود..