‌ من شیفته‌ی تفاوت‌ها هستم. همیشه دلم می‌خواهد آنچه را که خودم درباره‌اش به نتیجه رسیده‌ام انجام دهم. نه آنچه را که مردم می‌گویند. در این چهل و چند شبی که مردم بی خستگی و ابراز رنج در خیابانها حاضر شدند؛ مواکب زیادی برپا شد. در سطح شهر همه ی خیابان‌های مهم و شلوغ توسط موکب ها و صدای باندها و تکان خوردن پرچم ها به یک حسینیه مبدل گشت... از میان همه‌ی این موکب‌های دلی و ارزشمند، موکب صاحب‌الزمان طور دیگری به قلبم نفوذ کرد. یک شب شیخ علی و نوجوانان مسجد، با یک میز و چند مشت چای و یک کاسه قند و دو تا تریموس، موکب ساده و جمع و جور خود را برپا کردند‌. حالا بعد از گذشت این همه وقت، هنوز همان یک میز، وسط خیابان قرار میگیرد و تنها فضا سازی اش چند چفیه مشکی است که روی میز پهن شده است. نوجوانان هرشب روی کارتن های بازیافتی پرچم آمریکا و اسرائیل میکشند. بعد آن را آتش میزنند. چای را با عشق به رهگذران تعارف میکنند و همه‌ی شور و ذوقشان خدمت به مردم انقلابی شهر است که از آنجا رد میشوند تا به محل تجمع برسند ... من عاشق اتفاقات و ماجراهای غیر تکراری ام‌ و این موکب برای من عزیز است. زیرا در شهر، تنها همین یک میز است که موکب نام گرفته و شور دیگری به شهر و خیابان می‌دهد. ✍🏻 خانم شهسوار

‌ تصویر سمت راست. محمد سام، یک نوجوان کلاس پنجمیِ خستگی ناپذیر و مودب است. در برخورد با او آدم خیال میکند با یک جوان بیست و اندی ساله روبرو گشته.. بعد از فوت پدربزرگش، برای همیشه خانه‌ی مادربزرگش ماند تا او تنها نماند.. او یک دهه نودیِ با غیرت و فعال و باهوش است. ‌‌

‌ تصویر سمت چپ. محمد حسین است. همان رزمنده دهه نودی که درباره اش نوشته بودم‌... شر و شور و شوخ طبع و خستگی ناپذیر است. او اگر نباشد موکب آن رنگ و روی پر نشاط را ندارد. یک تنه بر لب همه لبخند می‌نشاند. او یک نوجوان کلاس هشتمی است. شاید قد و قواره اش به اندازه یک جوان نباشد اما عقل و قلب و لبخندش، سن و سال دارد.. ‌

‌ روز همه‌ی دخترهای قشنگِ ایرانیِ غیور مبارک. همون دخترهایی که نزدیک به دو ماهه تو خیابونها علمداری میکنن و ذره ای از ابراز این عشق به میهن خسته نشدن :) ‌

‌ گفتم: فرزندمان در راه است و دیر یا زود پا به این دنیا می‌گذارد. گفت: به به! پس بعد از این با نوزادی در بغل به موکب می‌آیی و پرچم جمهوری اسلامی ایران را تکان می‌دهی. لبخند نازکم را تحویلش دادم و گفتم: حاجی! من میترسم از اینکه در آغوشش بگیرم‌‌. مخصوصا روزهای اول که او نحیف و ظریف است. هرقدر شوق دیدارش را دارم همان قدر هراسانم‌ از در آغوش کشیدنش. صدایش را صاف کرد. بی آنکه بخواهد فکر کند و کلامش را در دهان بچرخاند، پاسخم را داد. پاسخی که مشخص بود با تمام وجود به آن اعتقاد دارد. گفت : امن ترین آغوش، آغوش پدر برای فرزند است. سرم را انداختم پایین و از ته دل ذوق کردم برای دختری که قرار است امن‌ترین آغوشش باشم‌. ادامه داد : آغوش پدر ... درست شبیه آغوش امیر المومنین علی علیه السلام. آغوشی امن و گرم و آرامش‌بخش برای همه‌ی شیعیان. این روزها اگر پناهی شبیه او نداشتیم. اگر ولایت او بالای سرمان نبود؛ کم می‌آوردیم. این عزت و اقتدار و ایستادگی‌مان، این کم نیاوردن‌ و بصیرت و در میدان بودنمان، همه اش برای خاطر او و آغوش امن اوست. دستم را فشرد. خداحافظی کرد و رفت‌. من ماندم و شوق دیدار فرزندم. من ماندم دلتنگی برای نجف‌. من ماندم و بغض غلیظم بابت داشتن پدری چون علی علیه السلام. الحمدالله! پ.ن: شیخ علی این ماجرا رو برام تعریف کرد. دیدم بینهایت اتفاق قشنگی بوده :) نوشتم. روایت کردم. ✍🏻 خانم شهسوار

‌ من جنس بنجلم ته بازار مانده ام گفتند این تویی که فقط مانده میخری حتی اگر محل ندهی صاحب منی نوکر غلط کند برود جای دیگری #صاحب‌الزمان ‌

گر حبیب تویی مشکلی ندارد عشق گر طبیب تویی درد هم دوا دارد ...

‌ نمیدونیم دلمون بگیره از آدما یا کلا چشم ببندیم و بگذریم. دنیا عجیبه. ‌

‌ من با یه لبخند آدمها به خودم خوشحال میشم و قدر میدونم. کوچیک ترین چیزها به چشمم بزرگ میان. ولی خب این تو دنیایی که قدر هرچیز به اندازه برند و قیمت اون چیزه، زیاد کاربردی نداره. ‌

‌ من هنوز نقاشی هایی که دو سال پیش رفتم تبلیغ و بچه ها به عنوان هدیه برام کشیدن رو دارم. و با دیدنشون قلبم اکلیلی‌ میشه :) من میگم هرچه از دل برآید لاجرم بر دل نشیند. ولی خیلیا اینجوری فکر نمی‌کنن. بخاطر همین به نظرم دنیا به جای زشتی تبدیل شده. ‌

من عشق و عاشقی رو ... بدون مبارزه و جهاد نمیخوام؛ دوس دارم وقتی از مبارزه خسته میشم، به تو فکر کنم!