بهتر از اینه که درگیر یه سریال جدید بشم و مثل امروز پنج شش تا قسمت اخرو باهم ببینم😔 موقع ناهار عادت دارم فیلم میبینم خصوصا وقتایی که انیمه می‌دیدم خیلی حس خوبی بهم میداد وقتی ژاپنی حرف زدنشونو میشنیدم

وای حرف زدن میثریل بچم🥲 خدایا لطفاً کادو تولد شرایط ملاقات با یه پری کوچولو یا بند انگشتی رو بهم بده🥲 از بزرگترین ارزو هام این بوده که یه روز یه موجود کوچولو شبیه انسان تو دستم بشینه و باهاش حرف بزنم.. حتی از بچگی عادت داشتم با بعضی عروسک های خیلی کوچولوم حرف بزنم و تصور کنم که زنده ان و رویام به حقیقت پیوسته...

داشتم به تنها عروسک پری ای که داشتم فکر میکردم.. این بچه رو از تو لپ لپی که داداشم یهویی برام خریده بود در اومد... کی بالشو شکستههه🥲🥲

نمی‌دونم اینم پری حساب میشه یا نه ولی خیلی دوسش داشتم..🥲🥲

این بچه رو هم حموم میرفتم دنبال خودم می‌بردم.. این و دوستش باهم توی یه دریاچه در اعماق جنگل زندانی بودن.. و حسابی از آدما میترسیدن ولی یکیشون پیدا شده بود که میخواست ازشون محافظت کنه... الان که فکرشو میکنم این داستان خیلی اشناست😂😂💔

اینم دوستش بود😭😭

مشکل اینجاست که یه سری آدما فکر میکنن بقیه متوجه اتفاقات اطراف نمیشن میدونی؟ بیاین آدما رو خنگ فرض نکنیم واقعا دلم میخواد این پیام رو به یه سری بدم

هنوز با هم کل‌کل میکنید؟ ‏هنوز واستون مهمه آخرین‌بار کی پیام داده؟ ‏هنوز شک دارید بهش بگید دوسش دارید؟ ‏هنوز واسه یه اشتباه کوچیک واسه یه سوتفاهم ساده از آدمای زندگیتون میگذرید؟ ‏بابا مگه از فردا خبر دارین؟ داریم یکی‌یکی‌ تموم میشیم ‏بچسبید به اندک آدمایی که واستون باقی موندن...

این احمق هان که همیشه ادعای دونستن میکنن...

الان منم دچار شک شدم

یعنی داری میگی اون شتر گاو پلنگی که یه مدت می‌شنیدم من در آوردی نبود؟😀

هرچی بزرگتر میشم بیشتر میفهمم اون داستان های عشق دختر رعیت و پسر پادشاه همش کشک بوده و پر از مشکل