باز آ که نگویم، تو آنِ دگرانی

‌

يقولون ليلي بالعراق مريضة فيا ليتني كنت طبيب المداوايا گفتند رفیقان عراقی که لیلا شده بیمار ای کاش طبیبی بُدم از بهر مداواش..

نمی‌دونم اگه نشه چی‌ می‌شه

از اشک دو چشمم تو شبی، خنده بخوانی.

حس می‌کنم هیچوقت قرار نیست اون صبحی رو که اخبار داشت شهرو نشون می‌داد، بعدش که رفتم نشستم تو اتاق و سعی کردم گریه نکنم، بعدازظهرش و اون سه چهار روزی که به هیچ نحوی حاضر نشدم از خونه برم بیرون، اون نصفه شبی که از جلوی راستهٔ سوخته بازار رد شدم، پرستار توی درمانگاه امام سجاد و برادر اون یه نفر رو فراموش کنم.