فلسفه مرگ یهویی رو درک نمی‌کنم. خدایا یه چراغی چیزی قبلش نشون بده خب‌.

درست تایمی که یهو زندگی رو خیلی جدی می‌گیرم این چیزا رو می‌بینم.‌ زندگی چیه جز اینکه زیر بارون قدم بزنی و با خدا حرف بزنی؟

حالا اینکه بارون نمی‌آد بحثش جداست

فکرکن یه ویدیو از دردی که مردم ژاپن بعد حادثه‌ی هیروشیما کشیدن ببینی بعد کامنت‌هارو باز کنی ببینی یه ایرانی داره به ایرانی دیگه که گفته «آمریکای جنایتکار» تیکه می‌اندازه که خیلی زود این بلا سر حکومت آخوندی هم میاد و یه ایرانی دیگه در حال فهرست نوشتن باشه که ببین، تقصیر خود ژاپن بود.

آگاتا کلا سعی کن تو زندگیت از ایرانیا فاصله بگیری

همین دیروز می‌خواستم از رایتل بعد سال‌ها نت بخرم. پوکید

مامانم مطمئنه مگس نرم تو اتاقم نیست.

من اصلا نگران طاعون نیستم. فقط نگران ایناییم که هر مریضی می‌گیرن می‌گن حساسیته‌.

من از طاعون نمی‌ترسم از حساسیت آدمایی که حساسیت ندارن می‌ترسم

این زشت نیست که من نمی‌دونم دارم با زندگیم چیکار می‌کنم. زشت اینه که تو درگیر اینی من دارم با زندگیم چیکار می‌کنم.

بعضی آدما واقعا دیوونن. خب یعنی چی که یادی از ما نمی‌کنی. آره نمی‌کنم آدم حسابی چون ارتباط خاصی اگه داشتیم که برام مهم بود یادت کنم قربونت برم. یا اصلا ارتباط مون تموم شده هیچ حرفی با هم نداریم دیگه. و وقتی یه ارتباطی رسماً تموم می‌شه، دیگه یاد چی کشک چی

این خیلی برام عجیبه رسما هشتاد درصد تصمیمای زندگیم رو با جنگ برنامه ریزی و هماهنگ می‌کنم.