وجودِ بعضی آدم ها تو زندگی ضروریه، به این فکر میکنم خدا چقدر قشنگ قسمت های زندگی مون رو کنار هم می چینه و ما رو با آدم های جدید و [ نینیننسنسسنثنثمنی ] آشنا میکنه، هر روز بیشتر از قبل خوشحالم که تو سه سالِ اخیر زندگیم‌ رفیق های بوجی موجی 🤏🏻 پیدا کردم و ازشون کلی چیز یاد گرفتم.

منُ می‌گه🌚.

برم بشینم اشک بریزم😔💘

آره خلاصه.

دلم یه جای دیگه‌ست :)

این بیخیالیِ من از کجا نشأت میگیره؟ اینکه فردا امتحان دارم و فقط چون حوصله‌م نمیگیره نمیرم سمت‌ش یعنی چی؟ خدایا.

برام جالبه تقریبا از یک سال و خورده ای پیش تا الان هیچ هنرمندی جذبم نمی‌کنه و توجهم‌ رو جلب نمیکنه. هیچ خواننده یا بازیگری رو دنبال نکردم از اون موقع، دنبال اخبار، عکس ها و فیلم هاشونم نبودم، نمیدونم چرا ولی اعتراضی هم ندارم به این قضیه.

احتمالا چون یه بازۀ زمانی از زندگیم رو درگیرِ این چیز ها بودم، دیگه زده شدم. نمیگم یادش بخیر دلم تنگ شد و فلان، چون الانم رو بیشتر دوست دارم، ولی یهو یادِ قدیم افتادم و کار هایی که انجام می دادم، مثلا ذوق و شوق برای دیدن لایو آیدل هام، ذوق برای آهنگ و موزیک ویدئو های جدید، داشتنِ یک پوشه کامل فقط عکس و فیلم هاشون. چقدر زود گذشت. وِی پتو را روی سر خود می کشد و ریز ریز گریه می کند*

شبتون بی فکر.

من، تو. مشکلِ ما همین ویرگول است.

من خیلی آدمِ "ابرازنکنی" هستم. اگه یه وقتی دیدی پیشت زدم زیر گریه بدون حتما خیلی عزیزی برام و چقدر به هم ریخته بودم که نتونستم طاقت بیارم.