این بیخیالیِ من از کجا نشأت میگیره؟ اینکه فردا امتحان دارم و فقط چون حوصله‌م نمیگیره نمیرم سمت‌ش یعنی چی؟ خدایا.

برام جالبه تقریبا از یک سال و خورده ای پیش تا الان هیچ هنرمندی جذبم نمی‌کنه و توجهم‌ رو جلب نمیکنه. هیچ خواننده یا بازیگری رو دنبال نکردم از اون موقع، دنبال اخبار، عکس ها و فیلم هاشونم نبودم، نمیدونم چرا ولی اعتراضی هم ندارم به این قضیه.

احتمالا چون یه بازۀ زمانی از زندگیم رو درگیرِ این چیز ها بودم، دیگه زده شدم. نمیگم یادش بخیر دلم تنگ شد و فلان، چون الانم رو بیشتر دوست دارم، ولی یهو یادِ قدیم افتادم و کار هایی که انجام می دادم، مثلا ذوق و شوق برای دیدن لایو آیدل هام، ذوق برای آهنگ و موزیک ویدئو های جدید، داشتنِ یک پوشه کامل فقط عکس و فیلم هاشون. چقدر زود گذشت. وِی پتو را روی سر خود می کشد و ریز ریز گریه می کند*

شبتون بی فکر.

من، تو. مشکلِ ما همین ویرگول است.

من خیلی آدمِ "ابرازنکنی" هستم. اگه یه وقتی دیدی پیشت زدم زیر گریه بدون حتما خیلی عزیزی برام و چقدر به هم ریخته بودم که نتونستم طاقت بیارم.

این حجم از بی حوصلگی از کجا نشأت میگیره؟ دیگه از خودمم خسته شدم.

به هوای امروز میخوره.

چشمانِ خسته اش، غم را فریاد می زد.

به نامِ آفریدگارِ او.

میگم دلم تنگ نشده، اما تو باور نکن.

میدونید چی ترسناکه؟ اینکه دیگه ای صنما هم نتونه لبخند رو لبم بیاره. نگران خودمم حقیقتا.