من، تو. مشکلِ ما همین ویرگول است.

من خیلی آدمِ "ابرازنکنی" هستم. اگه یه وقتی دیدی پیشت زدم زیر گریه بدون حتما خیلی عزیزی برام و چقدر به هم ریخته بودم که نتونستم طاقت بیارم.

این حجم از بی حوصلگی از کجا نشأت میگیره؟ دیگه از خودمم خسته شدم.

به هوای امروز میخوره.

چشمانِ خسته اش، غم را فریاد می زد.

به نامِ آفریدگارِ او.

میگم دلم تنگ نشده، اما تو باور نکن.

میدونید چی ترسناکه؟ اینکه دیگه ای صنما هم نتونه لبخند رو لبم بیاره. نگران خودمم حقیقتا.

عجب حلوای قندی تو! (( :

امروز زنگِ تفریح داشتم از پله ها می رفتم بالا، سالن خیلی شلوغ بود، یهو سرم رو بالا آوردم و خودم رو تو آینه دیدم، یه لحظه احساس کردم خودم رو نمیشناسم، حسِ مبهمی داشت، گم شدن، ترس.. . بعد با خودم گفتم، من واقعا کی‌َم؟ فکر کنم خیلی وقته خودم رو یادم رفته، زندگی کردن رو یادم رفته، همه چی رو احساس میکنم دارم از دست میدم، همه چی.