نمی‌دونم این روزها چه‌طور می‌گذره؟ سخت، طاقت‌فرسا، مبهم، دوندگیِ تمام.. فقط هروقتی که کم میارم به عکسِ آقا روی میز نگاه می‌کنم و صداشون توی ذهنم پلی می‌شه: بچه‌های عزیزِ من.. و یادم میاد که باید ادامه بدیم، این کشور به ما نیاز داره.

می‌خوام از امشب یه عادتِ جدید به زندگی‌مون اضافه کنیم.

اگه پایه‌اید یه دفتری که هنوز استفاده‌ش نکردید یا قابل استفاده نیست براتون رو بردارید، هر شب کم کم شکرگزاری‌هامون رو توی دفتر می‌نویسیم، چه دوتا چه ده‌تا، هر شب هم یک‌دونه بیشتر از شب قبل باید بنویسید.

این‌جوری هم خودتون حال‌تون خوب می‌شه هم یادتون میاد که چه نعمت‌هایی خدا داده بهتون. 🪄

من آدم تندیم، گاهی عصبی میشم از رفتار هیجانی خودم ولی بنظرم گرد و آروم و مهربون بودن با این جماعت هم بسه : )

زیارتت قبول دترِ زیبا؛)، ممنونم که به یاد ما هم بودی.💖

ستار! لطفاً امروز اون‌طوری که می‌خوام بگذره، ماچ.

کاش واقعاً این قائله‌ی امتحانات نهایی جمع شه. بسه آقا، بسه. شبیه پنیر پیتزا هی کشش می‌دن، هی خوششون میاد. مو روی کله‌ی ما نموند از استرس. گیر کردیم تو برزخ. دارید چیکار می‌کنید واقعاً شماها؟ غیر از اینه که سگ می‌زنه گربه می‌رقصه؟

کلِ میکاپ یک طرف، بخشِ چشم‌ها یک طرف.

تلخ‌ترین داستانِ کوتاه از زبانِ نیما یوشیج:

دیدمش، گفتم: منم.. نشناخت‌ او..