ببخشید که این روزها انقدر اینجا غمی شده، نمی‌تونم تظاهر کنم که همه چیز گل و بلبله. ولی خب شکرت. چی بگم.

_

پناهِ همیشگی، آقای امام زمان، این آدمک طفلکی و رنجور رو بپذیرید لطفاً، ممنونم.

- جزئیـات/*

یک./ خسته، غم‌زده و بغضی در حال برگشتن از کلاس بودم که گوشی رو روشن کردم تند تند و پیام‌ها رو نگاه کردم، ریحانه گفت دارم می‌رم بیرون نمیای؟ گفتم حتماً نمی‌شه، پس بغضم وسط خیابون ترکید. امّا وقتی رسیدم خونه و مامان قیافه‌ی مظلومانه‌م رو دید قبول کرد و گفت برم.

دو./ نشستم همون‌طوری منتظر تا اینکه بابام برسونتم‌ کافه و بعد تندتند رفتم از پله‌ها بالا و با قیافه‌ی منتظر ریحانه مواجه شدم. سفارش‌هامون رو دادیم و از شدت گرسنگی اون نیم ساعت اندازه‌ی صدسال گذشت برامون.