دلم‌ تنگ شد. کاش خدا زودتر جور کنه بریم گلزار.

آدم باید انقدر سرش شلوغ باشه که وقت فکر کردنم‌ نداشته باشه‌.

_

_

هنرمند واقعی کسیه که لحظه های خاکستریِ زندگیش‌و بتونه.. رنگی کنه.

شب که از نیمه می‌گذشت، در خانه باران می‌گرفت. مدتی می‌شد که ابرها جای خود را به چَشم‌هایم داده بودند. رقیه برومند | شَبی که باران شدت گرفت.

_

--- عنوان: صدای خاموش دانش‌آموزان ما دانش‌آموزیم؛ نسلی که قرار است آینده‌ساز این سرزمین باشد، اما امروز در دل نظام آموزشی‌ای گرفتار شده‌ایم که به‌جای بال‌دادن، بار می‌گذارد. سیستمی فرسوده که نه به ما می‌آموزد چگونه زیستن را تجربه کنیم، و نه فرصت درست اندیشیدن را برایمان فراهم می‌کند. همه‌چیز در ترازها، تست‌ها و نمره‌ها خلاصه شده؛ در رقابتی بی‌پایان که نه آینده‌ای می‌سازد و نه انسانی. طی سال‌های اخیر، این فشارها دوچندان شده است؛ درس‌هایی سنگین‌تر، برنامه‌هایی فشرده‌تر، منابعی نامتناسب‌تر، و از همه تلخ‌تر، غفلت از حال روحی ما. هیچ‌کس نمی‌پرسد حال دلت چطور است؟ فقط می‌پرسند: چند ساعت مطالعه داشتی؟ چند تست زدی؟ رتبه‌ات چند شده؟ ما خسته‌ایم؛ از تغییراتی بی‌برنامه که فقط سردرگمی می‌آورد. از بی‌پاسخ‌ماندن سوالاتی که هر روز ذهنمان را پر می‌کند: چرا این‌همه بی‌نظمی باید سهم نسل ما باشد؟ و بدتر از همه، شکاف عمیق میان دانش‌آموزانی است که از امکانات بهره‌مندند، و آن‌هایی که تنها با ذهنی خلاق، انگیزه‌ای بی‌پایان و رؤیاهایی بزرگ، در این مسیر می‌جنگند. نسلی از نخبگان خاموش که در پاسخ به شور و شوقشان، تنها می‌شنوند: «فعلاً فقط درستو بخون!» و این‌گونه است که خلاقیت‌ها دفن می‌شوند، ایده‌ها فراموش می‌شوند، و استعدادها نادیده گرفته می‌شوند. در این میان، کسی به تفاوت علاقه‌ها و استعدادها توجهی ندارد؛ شاید یکی در هنر استعداد درخشانی داشته باشد و از فیزیک چیزی نفهمد، دیگری عاشق پژوهش باشد و مطالب کتاب برایش خسته‌کننده جلوه کند، یا فردی در ریاضی بدرخشد و از مفاهیم زیست‌شناسی بیزار باشد. اما متأسفانه، آینده فقط برای برخی رشته‌ها تعریف شده است و این تبعیض، نه‌تنها عدالت آموزشی را از بین می‌برد، بلکه انگیزه را نیز در دل بسیاری خاموش می‌کند. تمام رشته‌ها، تمام استعدادها، باید فرصت درخشش داشته باشند؛ آینده نباید با خط‌کش رشته‌ها اندازه‌گیری شود. ما معترضیم؛ به نظامی که انسان تربیت نمی‌کند، بلکه حافظه می‌خواهد. صدایمان را بالا می‌بریم، نه از سر ناسپاسی، که از سر درد. و این درد، اگر شنیده نشود، نسلی را خاموش خواهد کرد که می‌توانست آینده‌ای را روشن کند. با احترام زهرا دانش‌آموز پایه یازدهم از مسجدسلیمان دختری با قلبی پر از ایده، علاقه‌مند به پژوهش، و نویسنده‌ی مقاله‌هایی که هنوز هیچ‌کس نخوانده است. ---

این روزا هم می‌گذره.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاَةِ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ..

همه رفتن تشییع بعد هم گلزار من فقط موندم خونه. عالی.