خدا خبرِ رفتنِ آقا را آرام آرام نگفت. تجربه‌ی ما در امام (ره) تا رئیسی و فرماندهان و سیدحسن جور دیگری بود. ما فرصت داشتیم در مرزِ حیات و شهادت، چند ساعتی فقدان‌شان را مزه‌مزه کنیم تا کام‌مان به غلظتِ این تلخی عادت کند. آن یک بارِ حاج قاسم هم هر چند ناگهانی بود، اما آقا بود. همه بودند...

خدایِ مهربانِ ما، دل‌هایِ ما را «با جنگ» ِبعد از شهادت آرام نگه داشت. اگر بیست و چند روزی که مردم، از صبح‌اش، سرگرمِ نقطه‌هایِ اصابت و پشتیبانیِ جنگ و گشت و ایست بازرسی بودند و این صد و بیست شبی که همه سرگرمِ خیابان می‌شدند نبود، قلبِ امّت کشش آن ماتم عظیم ناگهانیِ لحظه‌ای را نداشت!...

خدای سال ۴۰۴، همان خدای سال ۶۸ بود. ما را تسلا داد. یک تسلای امّتی...

ما سرِمان را گرم می‌کردیم که از عظمت حادثه، نفس‌مان بند نیاید. قلب‌مان در فشار نیفتد. اما حالا چند روزی‌ست که تشییع آقا(ره) رأسِ امور و اخبار شده... هر چه که از آن فراری بودیم، دارد لحظه به لحظه به ما نزدیک‌تر می‌شود...

من اما دو بغض در هم آمیخته دارم. بغضی از جنس محبت، از غمِ جایِ خالیِ آقایِ رفته. و بُغضی از خشمِ به استکبار. خشم از آمریکا؟ نه. از اسرائیل هم نه. از همه‌ی استکبار. از رأس تا ذیل. از غرب تا شرق. از گذشته تا آینده. از افراد تا ساختار!

همین ناآرامیِ از خشم، حواسم را از فقدانِ آقا پرت می‌کند... خشم انگار آرامش‌بخشِ ما شده! مطمئنم جوششِ خونِ آقاست که ما را خون خواه کرده است. ما از خودمان هیچ نداریم. همین خشممان هم از برکتِ خون اوست؛ و او با همین خشمی که بینِ ما به ودیعه گذاشت و رفت، ما را آرامش داد، و ملت ما را به «خدا» سپرد... ما الان در امن‌ترین جای جهانیم، در آغوش خدا...

اقاجان... همیشه می‌گفتی: «این جمهوری قائم به اشخاص نیست» اما ما چه؟ ما قائم به تو بودیم... بعد از روح الله، تو روحِ ما بودی. جان کندن سخت است، سخت. امام که رفت، جان‌مان کنده شد تا تو آمدی، تو که رفتی، ما دوباره جان کندیم تا آقا مجتبی آمد و دوباره جان داد به ما...

ما زنده‌ایم... ما هنوز همانیم؛ اما با خاطره‌ی دوبار جان کندن و احیا شدن. تو می‌دانستی که ما هنوز از دردِ جان کندنِ سال ۶۸، هر ۱۴ خرداد به تو پناه می‌آوردیم. همان فراقی که هنوز تصورش نفس‌مان را بند می‌آورد... عزیز جان ما، حالا چگونه تو را به خاک بسپاریم ای جانِ از دست رفته‌ی‌مان؟...

حسرتش موند به دلم این‌شکلی بشینم رو به روت، قربون صدقه‌ات برم... 💔

📢 انتشار نخستین‌بار 🏴 قطعه موسیقی ویژه «باید برخاست» منتشر شد ▪️ رسانه KHAMENEI.IR، قطعه‌ی موسیقی «باید برخاست» را به عنوان موسیقی ویژه‌ی آئین بدرقه آقای شهید ایران حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه منتشر می‌کند. 🎙این قطعه بر اساس نوحه‌ی «#باید_برخاست» نواخته شده و نوای آن در ایام وداع و تشییع پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی طنین‌انداز خواهد شد. 📥 دریافت و شنیدن این موسیقی از وبسایت 🖥 Farsi.Khamenei.ir

آهٍ لفقدك سیدي .......

دردم چیه؟!💔