🌟 #روایت_جهاد_تبیین 🌟 #گزارش ➖ حجت_الاسلام پریزاد (از مبلغین واحد کودک و نوجوان اندیشکده راهبردی سعدا) 📚 این روزها توفیق شد در مدارس دخترانه دوره دوم حاشیه شهر مشهد برای «جهاد تبیین» حاضر شوم. مدارسی پرحاشیه و چالشی که دعوت‌کنندگان هم بر این موضوع تأکید داشتند. 💬 موضوع ارائه: «دختران مبارز» با محوریت بررسی جنگ ۱۲ روزه، اغتشاشات اخیر، دوران پهلوی و دستاوردهای انقلاب اسلامی. 🔍 در ابتدای کلاس، فضایی سنگین حاکم بود: •گاردهای بسته ❌ •دل‌های پر از درد و ناامیدی 💔 •ذهن‌های آکنده از شبهه (حتی یکی از دانش‌آموزان گفت:«من نمی‌خواهم این حرف‌ها را بشنوم!») 🕑 اما بعد از حدود ۲ ساعت… وقتی از دوران پهلوی عبور کردیم و به بخش دستاوردهای انقلاب رسیدیم،فضا دگرگون شد: ✨ چهره‌ها روشن، چشم‌ها درخشان ✨ 👏دانش‌آموزان از شدت شوق و افتخار کف می‌زدند 🌊موجی از امید در کلاس جاری شد 🇮🇷با صدای بلند اعلام می‌کردند: «به ایرانی بودن خود افتخار می‌کنیم!» این تغییر، گواه تأثیر «تبیین آگاهانه و صادقانه» است؛ وقتی حقایق بی‌پرده بیان شود، قلب‌ها و ذهن‌ها گشوده می‌شود. #جهاد_تبیین #دستاوردهای_انقلاب #امید_و_افتخار🇮🇷🙏 تبیین خلاق✨ | تبیینی جذاب برای نسل فردا 🌱💡 https://eitaa.com/Tabyin_Creative

#انيمشن کی بی کیه؟ «برای نسل جدید باید حقیقت گفته شود،✅ نه روایت‌های تحریف‌شده❌ این انیمیشن را در جمع نوجوانان ببینید و درباره‌اش گفت‌وگو کنید.» غارت خاندان پهلوی 🔗 #بزک_پهلوی تبیین خلاق✨ | تبیینی جذاب برای نسل فردا 🌱💡 https://eitaa.com/Tabyin_Creative

#من_سانسورچی_نیستم قسمت چهارم: سهم حیاتی صدای نفس‌نفس زدن سهراب در راهرو پیچید: بهزاد بدو! فرهاد حالش خرابه بهزاد که داشت با تلفن حرف می‌زد، با نگرانی برگشت: چی شد یهو؟ سهراب با وحشت گفت: نمی‌دونم، یهو رنگش شد گچ دیوار، زنگ بزن اورژانس. یک ساعت بعد، سکوت سنگینی در بخش اورژانس حکم‌فرما بود. فرهاد با صورتی رنگ‌پرده و یک آنژیوکت در دست، روی تخت دراز کشیده بود و به سقف خیره شده بود. بهزاد هم روی صندلی کنار تخت، پایش را روی پایش انداخته بود و با آرامشِ اعصاب‌خردکنی کتاب می‌خواند. فرهاد با صدایی که انگار از ته چاه می‌آمد، نالید: سهراب کجاست؟ چرا منو با عزرائیل تنهاگذاشته؟ بهزاد بدون اینکه چشم از کتاب بردارد، ورق زد و گفت: نترس، هنوز تو برزخ نیستی. اینجا بیمارستانه. در ضمن، از خداتم باشه. من فقط به خاطر گل روی خاله جونم اینجام، وگرنه الان داشتم به کارهای مهم‌تری می‌رسیدم. فرهاد خواست جواب بدهد که دهانش خشک شد: آخه مگه بیمارستان جای کتاب خوندنه... بابا یک لیوان آب دست من بده لبام کویر لوت شد از تشنگی.. هنوز حرفش تمام نشده بود که سهراب با دو تا کیسه پر از خوراکی مثل یک قهرمان المپیک وارد شد و گفت: سلطان! رسیدم. آبمیوه، رانی، کیک، و البته کمپوت آناناس! دوای هر درد بی‌درمون ایرانی! فرهاد با دیدن کمپوت، انگار روح به بدنش برگشت. کمی نیم‌خیز شد و در حالی که سهراب داشت آبمیوه را باز می‌کرد، نگاهی به مانیتور بالای سرش انداخت و گفت: ببین توروخدا... برند دستگاه رو ببین! "زیمنس" آلمان. همه چیزمون شده وارداتی. اگه این خارجیا نبودن ما الان باید با دعا و ثنا مریضا رو خوب می‌کردیم. همین اسلام و سنت‌گرایی دست و پای ما رو بست که شدیم مصرف‌کننده. بهزاد کتابش را بست. صدای بسته شدن کتاب مثل صدای مسلح شدن اسلحه بود. جدی؟ پس فکر می‌کنی اگه اونور آبی‌ها الان دستگاه می‌سازن، صفر تا صدش نبوغ خودشون بوده؟ فرهاد پوزخندی زد: نه پس! لابد مدیون ما هستن؟ ما که هزار ساله تو خواب زمستونی‌ایم. بهزاد کتابی که دستش بود را بالا آورد. جلدش طراحی قدیمی داشت. این کتاب "تاریخ علم" اثر جورج سارتون هست. می‌شناسیش؟ فرهاد رو به بهزاد گفت: نه، نمی‌شناسم. ولی لابد اینم یکی از اون نویسنده‌هاییه که وزارت ارشاد تایید کرده تا به ما دلداری بده. بهزاد لبخند معنی‌داری زد: اتفاقاً سارتون پدر علمِ تاریخ در دانشگاه هاروارده! یه آمریکایی اصیل. گوش کن چی نوشته: "اگر سهم حیاتی دانشمندان ایرانی مثل ابن‌سینا، خوارزمی، خواجه نصیرالدین طوسی و خیام را از دانش بشری فاکتور بگیریم، علم امروزِ جهان قرن‌ها به عقب برمی‌گردد و رنسانس علمی اروپا هرگز اتفاق نمی‌افتاد." فرهاد یک لحظه مکث کرد. نیِ آبمیوه تو دهنش خشک شد قرن‌ها؟ اغراق نیست؟ بهزاد ادامه داد: «سارتون آدمیه که بی‌طرفانه تاریخ رو شخم زده. اون میگه ما ایرانی‌ها فقط مترجمِ علم یونان نبودیم، ما تولیدکننده بودیم. حالا نکته جالبش چیه؟ اکثر این نوابغی که اسم برده، همشون در مکتب اسلام رشد کردن. خیلی‌هاشون فقیه و عالم دینی هم بودن. یعنی دین نه تنها مانع نشد، بلکه موتور محرکشون بود. فرهاد کمی توی جایش جابجا شد. این یکی را انتظار نداشت. سعی کرد بحث را عوض کنه: حالا هر چی... گذشته‌ها گذشته. سهراب که دید فضا دارد دوباره رادیواکتیو می‌شود، سریع گفت: فرهاد جان! پرستار گفت سرمت تموم بشه مرخصی. این کمپوت رو بزن تو رگ، بریم که دلم پوسید تو این بوی الکل. فرهاد سریع سرم را نگاه کرد. قطره‌های آخر بود. آخیش... بکن اینو سهراب. بریم. اگه تو نبودی من زیر بارِ منت و فلسفه‌بافیِ این بشر دق می‌کردم. بعضی وقت ها به جای حسرت خوردن برای پنجره‌های همسایه، باید غبارِ روی آینه‌های خودمان را پاک کنیم. تاریخ، راننده‌ی ماهریه که فقط کسایی رو به مقصد می‌رسونه که آدرس مبدأشونو فراموش نکرده باشن. ✍🏻 مهدوی #داستان_سریالی تبیین خلاق✨ | تبیینی جذاب برای نسل فردا 🌱💡 https://eitaa.com/Tabyin_Creative

میلاد با سعادت منجی عالم بشریت حضرت صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مبارک باد. تبیین خلاق✨ | تبیینی جذاب برای نسل فردا 🌱💡 https://eitaa.com/Tabyin_Creative

#من_سانسورچی_نیستم قسمت پنجم: ملاقات با مجسمه سهراب داشت با گوشی‌ش دنبال تاکسی اینترنتی می‌گشت و زیر لب غر می‌زد: عجب ترافیکیه... قیمت‌ها رو ببین! انگار قراره با سفینه بریم خونه. بهزاد اما چند قدم آن‌طرف‌تر روبروی مجسمه‌ی سنگیِ بزرگی که وسط باغچه خودنمایی می‌کرد ایستاده بود و محو تماشای آن بود، مجسمه‌ی مردی با دستار و کتابی در دست: ابن‌سینا. فرهاد که حوصله‌اش سر رفته بود، با بی‌حالی گفت: بهزاد! اون مجسمه رو هزار بار دیدی؟!سرگیجه نگرفتی؟! بهزاد برنگشت. دستش را به سمت پایه‌ی مجسمه دراز کرد و گفت: فرهاد، تو که زبانت خوبه، بیا اینو بخون. انگار متن انگلیسی‌ش یه چیزایی داره که ترجمه فارسیش حق مطلب رو ادا نکرده. فرهاد با اکراه بلند شد. فکر کرد شاید بهزاد باز می‌خواد مچ‌گیری کنه. لنگ‌لنگان جلو رفت و کنار مجسمه ایستاد. روی پلاک برنجیِ پایه‌ی مجسمه، متنی حک شده بود. فرهاد چشماشو ریز کرد و متن انگلیسی رو بلند خوند: "The Canon of Medicine by Avicenna has been the most famous medical textbook ever written... It has been a medical bible for a longer time than any other work." — Sir William Osler. فرهاد مکث کرد. دوباره خواند. کلمه‌ی "Bible" (کتاب مقدس) بدجور توی چشم می‌زد. ویلیام اوسلر... پدر پزشکی مدرن... فرهاد زیر لب زمزمه کرد. «داره میگه کتاب قانون، حکم "کتاب مقدس" رو برای پزشکای دنیا داشته؟ سهراب که اسم "کتاب مقدس" رو شنید، سرش را از گوشی بیرون آورد و با شیطنت گفت: اوه اوه! یعنی دکترا وقتی می‌خواستن قسم بخورن، دستشون رو می‌ذاشتن رو کتابِ همشهریِ ما؟ دمش گرم! فرهاد هنوز بهت‌زده بود. چون عادت داشت این حرفارو شعارِ داخلی بداند، اما این نقل قول از کسی بود که در دانشگاه‌های غرب، اسمشو با احترام می‌بردن. رو به بهزاد کرد و گفت: من فکر می‌کردم ابن‌سینا فقط یه حکیم سنتی بوده که یه چیزایی از گیاهان بلد بوده. نمی‌دونستم سورس دانشگاه‌های اروپا بوده. بهزاد که دید آهنِ وجود فرهاد نرم شده، جلوتر اومد و با صدایی آروم، گفت: فرهاد، یادته تو بیمارستان در مورد تاریخ علم حرف زدم؟ یه چیزی موند که نگفتم. فرهاد کنجکاوانه نگاه می‌کرد! بهزاد ادامه داد: می‌دونی چرا تقویم و ساعتت دقیق کار می‌کنه؟ چون ما مدل منظومه شمسی رو می‌شناسیم. همه میگن کوپرنیک قهرمانِ این داستانه که فهمید زمین دور خورشید می‌چرخه. اما ادوارد کندی، محققِ بزرگ تاریخ علم، یه چیز عجیب کشف کرد. بعد ادامه داد کندی ثابت کرد که کوپرنیک برای حلِ پیچیده‌ترین مشکلِ ریاضیِ نجوم، دقیقاً از راه حل خواجه نصیرالدین طوسی استفاده کرده. بهش میگن "جفت طوسی". نکته ترسناکش چیه؟ شکل‌هایی که کوپرنیک تو کتابش کشیده، حتی حروف‌گذاری‌ش (مثل الف، ب، ج) با نسخه اصلیِ خواجه نصیر یکیه! یعنی کوپرنیک عملاً از روی دست دانشمندِ ایرانی "کپی" کرده تا تونسته انقلاب علمی اروپا رو رقم بزنه. فرهاد به مجسمه سنگی ابن‌سینا تکیه داد. انگار پاهاش توان نگه داشتن وزنِ این حقیقت رو نداشتن. نگاهش از مجسمه به آسمانِ پرستاره‌ی تهران و بعد به خیابان پر از دود و بوق دوخته شد. سکوت طولانی‌ای برقرار شد. صدای بوق ماشین‌ها از بیرون دیوار بیمارستان، تنها صدایی بود که شنیده می‌شد. بالاخره بغضِ فرهاد ترکید. اما این بار نه با عصبانیت، بلکه با حسرتی عمیق پرسید: ببین... من قبول کردم. سند و مدرکت جوره. اوسلر تایید کرد، کندی تایید کرد... ولی سوال من اینه: پس ما کجای کار رو اشتباه رفتیم؟ فرهاد با دست به خیابان اشاره کرد: اگه ما "کتاب مقدسِ علم پزشکی" رو نوشتیم، اگه ما به کوپرنیک یاد دادیم چطور به آسمون نگاه کنه... چرا الان اونا دارن مریخ‌نورد می‌فرستن و ما موندیم لایِ پرونده‌های گم‌شده؟ اون موتورِ محرکی که هگل می‌گفت، چرا خاموش شد؟ بهزاد لبخند تلخی زد و گفت: استاد صمدی گفت پروژه ما همینه: پیدا کردنِ حلقه مفقوده. ما تاریخ رو نمی‌خونیم که فقط سینه سپر کنیم و پُز بدیم. ما می‌خونیم که بفهمیم اون عقلی که جهان رو تکون داد، کِی و کجا به خواب رفت؟ سهراب بالاخره گوشی‌اش را در جیبش گذاشت و با لحنی جدی گفت: شاید مشکل اینه که ما فکر می‌کنیم پیشرفت یعنی "شبیه اونا شدن". در حالی که اونا وقتی پیشرفت کردن که "شبیه ما" (شبیه ابن‌سینا و طوسی) فکر کردن تاکسی جلوی پاشون ترمز کرد. فرهاد قبل از سوار شدن، برای آخرین بار به مجسمه ابن‌سینا نگاه کرد که تو تاریکی شب، استوار و ساکت ایستاده بود. اون حالا می‌ دانست که دردی که در سینه داره، فقط مشکل قلبی نیست؛ دردِ فراموشیه. فرهاد سوار ماشین شد و به این فکر کرد که شاید ما ملتی هستیم که کلیدِ گنج‌خونه‌ی خودمونو گم کردیم و حالا پشتِ درِ همسایه، گداییِ کلید می‌کنیم. ✍🏻 مهدوی بقیه قسمتا 👉 #داستان_سریالی تبیین خلاق✨ | تبیینی جذاب برای نسل فردا 🌱💡 https://eitaa.com/Tabyin_Creative

«پرچم همیشه بالاست» ✅ بیان پیشرفت‌های کشور برای کودکان ✅ با زبانی کودکانه و در قالب شعر #معرفی_کتاب تبیین خلاق✨ | تبیینی جذاب برای نسل فردا 🌱💡 https://eitaa.com/Tabyin_Creative

#معرفی_کتاب #پرچم_همیشه_بالاست ✅ کتاب پرچم بالا به بیان پیشرفت های کشور می پردازد. ✅با زبان کودکانه و در قالب شعر برای کودکان نوشته شده است . ✅تصویرگری کودکانه و جذاب برای سنین پایین . 🌐 خرید کتاب پرچم همیشه بالاست از فروشگاه اینترنتی کتاب سعداء ❇️ارتباط با ادمین فروش کتاب👇👇 @soada_shop2 تبیین خلاق✨ | تبیینی جذاب برای نسل فردا 🌱💡 https://eitaa.com/Tabyin_Creative

#من_سانسورچی_نیستم قسمت ششم؛ پرواز بر بال‌های غارت صدای غرش موتور بوئینگ ۷۴۷ که داشت از زمین کنده می‌شد، شیشه‌های ترمینالو لرزوند. سهراب در حالی که انگشتاشو تو گوشاش فرو کرده بود، داد زد: بهزاد! پرده گوشم پاره شد، دیه من با کیه؟ بهزاد که سعی می‌کرد با وقار باشه اما خودش م صداشو بلند کرده بود، گفت: غر نزن سهراب. آقای جعفری شیفتش اینجاست. وقت نداشت بیاد دانشگاه. فرهاد کلافه دستی به موهاش کشید و با نگاهی تحقیرآمیز به محیط شلوغ اطراف گفت: یعنی تو کل این مملکت، یه کافی‌شاپ ساکت نبود؟ حتماً باید بیایم وسط باند فرودگاه سوال بپرسیم؟ هنوز داشت غر می‌زد که دستی سنگین و گرم روی شانه‌اش نشست: بله! فرهاد وحشت‌زده برگشت. مردی با لباس فرم اتوکشیده و لبخندی مهربان پشت سرش بود. فرهاد یک لحظه خشکش زد: عمو جواد؟! و بعد با خجالت دستپاچه شد: ای وای... سلام عمو جان. ببخشید من... من منظورم این بود که مزاحم کار شما نشیم. بهزاد با تعجب پرسید: شما همدیگه رو می‌شناسید؟ فرهاد که سرخ شده بود، گفت: بله... عمو جواد از دوستان قدیمی بابامه. من تو بغل ایشون بزرگ شدم. آقای جعفری خندید و به سمت راهرویی اشاره کرد: بیایید بریم تو دفتر من. اونجا صدا کمتره. وقتی در اتاق آقای جعفری باز شد، سهراب خکش زد. اتاق شباهتی به دفتر اداری فرودگاه نداشت. دیوارها با عکس‌های سیاه و سفیدِ جنگ، چفیه‌های آویزون، و حتی چند پوکه فشنگ تزیین شده بود. سهراب با دهان باز به در و دیوار نگاه می‌کرد. بهزاد به پهلوش زد و یواش گفت: چته؟ چرا مثل ندید بدیدها نگاه می‌کنی؟ آبرومون رو بردی! سهراب زمزمه کرد: «بابا اینجا دفتر کارمند فرودگاهه یا شعبه دوم موزه دفاع مقدس؟ الان خمپاره نیاد وسط بحث؟ آقای جعفری که گوش‌های تیزی داشت، فلاسک چای را روی میز گذاشت و با لبخند گفت: نترس پسر جان. اینجا امنه. عشق یاران قدیمی ما رو به این روز انداخته... آدم وقتی دلتنگ باشه، در و دیوار رو شبیه خاطراتش می‌کنه. فرهاد با احترام گفت: عمو جواد جانباز و از خلبان‌های قدیمی جنگن. سهراب فوراً مودب شد و روی صندلی نشست: ارادت داریم حاج آقا. ما مخلصیم. بعد از تعارف چای، بهزاد دفترچه‌اش را باز کرد. آقای جعفری، ما داریم روی یه پروژه کار می‌کنیم. فهمیدیم ایران شروع‌کننده تاریخ بوده و دانشمندان ما سهم بزرگی تو علم دنیا داشتن. ولی سوال ما اینه: چی شد که ورق برگشت؟ فرهاد که چایشو فوت می‌کرد، نگاهش به باند فرودگاه و هواپیماهای مدرن غربی دوخته شد. نتونست جلوی خودشو بگیرد و گفت: عمو جان، با تمام احترامی که قائلم، ولی قبول دارید غرب یه چیزی داشته که ما نداشتیم؟ هوش، نبوغ، نظم... ببینید با انقلاب صنعتی چه خدمتی به بشریت کردن. این هواپیماها، این تکنولوژی... اینا نشونه برتری ذاتی غرب نیست؟ آقای جعفری عینکش را برداشت، آهی کشید و گفت: ظاهر قضیه همینه که تو میگی فرهاد جان. ویترینِ غرب خیلی قشنگه. سهراب گفت: پس باطنش چیه؟ آقای جعفری تکیه داد و جدی شد: خیلی‌ها مثل فرهاد فکر می‌کنن اروپایی‌ها ژنِ برتر بودن. اما یه مورخ اقتصادی بزرگ به اسم کنت پومرانز (Kenneth Pomeranz) تو نظریه معروفش به اسم «انحراف بزرگ» (The Great Divergence) می‌زنه زیر میزِ این تصورات. اون با دست به ماکت هواپیما اشاره کرد: پومرانز میگه غرب فقط خوش‌شانس بود. دو تا اتفاق بزرگ افتاد که ربطی به نبوغ نداشت: اول: دسترسی اتفاقی انگلیس به معادنِ عظیم و در دسترسِ زغال‌سنگ. این یعنی انرژی مفت و زیاد برای راه‌اندازی ماشین بخار. دوم: کشف قاره آمریکا. فرهاد اخم کرد: یعنی چی؟ آقای جعفری توضیح داد: یعنی اروپا داشت خفه می‌شد. جا نداشت، غذا نداشت، چوب نداشت. یهو یه قاره‌ی جدید با منابعِ بی‌نهایت و زمین‌های حاصلخیز و نیروی کارِ رایگان (برده‌ها) گیرشون اومد. این مثل اینه که وسط بازی فوتبال، به تیم حریف اجازه بدی ۱۵ تا بازیکن اضافه بیاره تو زمین. معلومه که برنده میشه! سهراب پرسید: ولی تکنولوژی چی؟ اون همه اختراع؟ آقای جعفری سرشو تکون داد: نکته همین‌جاست. دانیل هدریک یه کتاب داره به اسم ابزار امپراتوری. حرفش اینه: غرب علم رو برای "آسایش بشر" توسعه نداد، علم رو تبدیل کرد به "سلاح". آقای جعفری رو به فرهاد کرد: هدریک میگه غرب از "شکاف تکنولوژیک" استفاده کرد تا بقیه دنیا رو برده کنه. اون‌ها ماشین جنگی بهتری ساختن، نه تمدنِ انسانی‌تر. واژه‌های "بردگی"، "غارت" و "سلاح" مثل پتک توی سرش می‌چرخیدند. تصویر غربِ شیک و اتوکشیده در ذهنش ترک برداشته بود. حالا زیر بدنه‌ی براقِ او هواپیما، ردپای زغال‌سنگ‌های سیاه و خونِ سرخِ قاره‌های غارت‌شده رو می‌دید. حقیقت تلخ بود، اما واقعی... ✍🏻 مهدوی بقیه قسمتا👉 #داستان_سریالی تبیین خلاق✨ | تبیینی جذاب برای نسل فردا 🌱💡 https://eitaa.com/Tabyin_Creative

✋راستی میدونی داستان #من_سانسورچی_نیستم از این کتاب👆 الهام گرفته شده؟ 😧 نمیدونستی؟ 😨اصلا داستان نخوندی؟ برو بخون 👉 😱 کتاب نداری؟ برو بخر 👉 تبیین خلاق✨ | تبیینی جذاب برای نسل فردا 🌱💡 https://eitaa.com/Tabyin_Creative

#انيمیشن کی بی کیه؟ «برای نسل جدید باید حقیقت گفته شود،✅ نه روایت‌های تحریف‌شده❌ این انیمیشن را در جمع نوجوانان ببینید و درباره‌اش گفت‌وگو کنید.» 🌺ویژه دهه فجر این قسمت👈همسایه داری تبیین خلاق✨ | تبیینی جذاب برای نسل فردا 🌱💡 https://eitaa.com/Tabyin_Creative

🔰 رویداد ۵۷_۵۹ 🔰 🔹 مأموریت ما در میانه‌ دو قیام 🔹 📆 تاریخ: از ۱۹ تا ۲۲ بهمن ۱۴۰۴_صبح و بعدازظهر 📍 مکان: رسالت۸۱_مسجد مجتمع تربیتی آموزشی حضرت مهدی 🔰 هماهنگی برای شرکت در رویداد 📲 رحمتی ۰۹۹۴۱۴۷۷۷۰۸ 🆔 شناسه‌ی ایتا @roshana25 #رویداد_۵۷_۵۹ 🔥 @abdozzahra315_r @roshana_TvT

#من_سانسورچی_نیستم قسمت هفتم: بازی بزرگ کیش و مات! بازم بردم. فرهاد با لبخندی که انگار روی صورتش خالکوبی شده بود، شاه سیاه رو روی صفحه خوابوند. سهراب سرشو با ناامیدی تکون داد: فرهاد، از زندگی سیر می‌شم وقتی با تو بازی می‌کنم. اصلاً چه لذتی داره هر دفعه منو این‌جوری له می‌کنی؟ بهزاد که داشت با گوشی‌ش ور می‌رفت، بدون اینکه سرشو بلند کنه گفت: خب مجبور نیستی. می‌تونی مثل من شرافتمندانه بازی نکنی و فقط تماشاچی باشی. سهراب مُشتی آروم به بازوی بهزاد زد: نه! اینقدر باهاش بازی می‌کنم تا بالاخره یک روزی این لبخند مسخره رو از صورتش پاک کنم. هر شکست مقدمه‌ی پیروزیه! فرهاد قهقهه‌ای زد و گفت: سهراب جان، دلتو به همین جملات انگیزشی اینستاگرامی خوش کن. من نفر اول مسابقات کشوری‌ام. شکست دادن من مثل اینه که بخوای با دمپایی ابری قله اورست رو فتح کنی. بهزاد ناگهان گوشیو پایین آورد و با نگاهی عجیب به صفحه شطرنج خیره شد: بچه‌ها، می‌دونستید یه زمانی کل ایران، مثل همین صفحه شطرنج بوده؟ ما هم مهره‌هاش بودیم؟ فرهاد صندلیشو با کلافگی عقب کشید: بهزاد، دوباره شروع کردی؟ هر وقت من می‌برم، تو یه بحث تاریخی فلسفی راه می‌ندازی که پیروزی رو تو کامم زهر کنی. آره شنیدم، هگل گفته ما شروع‌کننده بودیم، یکی دیگه گفته با توپ و تفنگ عقب موندیم. تهش که چی؟ ما بی عرضه بودیم دیگه... بهزاد مهره وزیرو از روی صفحه برداشت و مثل یک فیلسوف متفکر بین انگشتانش چرخوند: بی‌عرضه نه... "قربانی". قربانی یک بازی خیلی بزرگ‌تر. مکثی کرد و ادامه داد: اینقدر این چند وقته درباره تاریخ قاجار سرچ کردم که الگوریتم گوگل فکر می‌کنه من نوه‌ی ناصرالدین شاهم! دیروز یه مقاله پیدا کردم با تیتر "ایران، مهره شطرنج". گوش کن ببین وزیر خارجه وقت بریتانیا با چه وقاحتی از ما حرف می‌زنه. بهزاد صدایش را صاف کرد و با لحنی خشک و رسمی، انگار که خودِ لرد کرزن باشه، شروع به خوندن کرد: «من، لرد کرزن، وزیر خارجه امپراتوری بریتانیا، صراحتاً اقرار می‌کنم: ایران در دوره قاجار، برای ما یک کشور مستقل نبود؛ بلکه مهره‌ای در بازی بزرگ برای سلطه بر جهان بود. برای حفظ هندوستان، ارزشمندترین جواهر تاج ما، لازم بود ایران ضعیف، فقیر و تجزیه‌شده باقی بماند. این سیاست را با همکاری رقیب‌مان، روسیه، با دقت اجرا کردیم. ایرانِ قدرتمند، خواب راحت را از چشمان ما در هند می‌گرفت.» سکوت سنگینی فضا رو پر کرد. دیگه خبری از غرور فرهاد و کل‌کل‌های همیشگی نبود. سهراب که صورتش برافروخته شده بود، یک مهره سرباز را برداشت و محکم روی میز کوبید. صداش از خشم می‌لرزید: "لازم بود ایران ضعیف باقی بماند"... این جمله مثل پوتک تو سر آدم می‌خوره. یعنی تمام اون فقر و بدبختی، فقط بی‌کفایتی پادشاهان قاجار نبوده؟ یه نقشه بوده؟ بهزاد سرشو به تأیید تکون داد: دقیقاً. یک بازی بزرگ بوده و ما مهره‌ای بودیم که برای بردن بازی، باید قربانی می‌شدیم. فرهاد که تا اون لحظه ساکت بود، به صفحه شطرنج خیره شد. دیگه اونو مثل میدان پیروزیش نمی‌دید. چشمش به مهره‌های سیاه و سفید افتاد؛ سربازها، اسب‌ها، فیل‌ها... مهره‌هایی که بی‌خبر از اراده‌ی بازیکن، فقط حرکت می‌کردند، فدا می‌شدند و از صفحه بیرون می‌رفتند. آروم دستشو دراز کرد و مهره شاه سفیدو برداشتو تگ مشتش گرفت . دیگه اثری از لبخندهای تمسخرآمیز در چهره‌اش نبود. ،،، شاید نشه گذشته رو به عنوان یک "بازیگر" تغییر داد، اما همیشه می‌تونیم انتخاب کنیم که در بازی امروز، یک "مهره" باقی بمونیم یا نه ✍🏻 مهدوی بقیه قسمتا👉 #داستان_سریالی تبیین خلاق✨ | تبیینی جذاب برای نسل فردا 🌱💡 https://eitaa.com/Tabyin_Creative