[ مگو‌در‌کویِ‌او‌شب‌تا‌سحر‌بهرِ‌چه‌می‌گردی که‌دل‌گم‌کرده‌ام‌آنجا‌وُ‌می‌جویم‌نشانش‌را‌ ]

چطوری‌دلتون‌میاد‌‌از‌کنار‌ِ‌آهنگ‌هایی‌که‌ میفرستم‌به‌سادگی‌رد‌بشید؟‌ من‌یک‌دور‌با‌هرکدومشون‌زندگی‌کردم.

- عتیقه‌هایِ‌خاک‌خورده‌یِ‌ته‌گالری -

یه‌حرفایی‌نگفتنش‌‌‌‌غمباد‌میاره‌ ، گفتنش‌پشیمونی‌.‌

به‌نظر‌من‌‌جمله‌یِ‌ " نترس‌من‌کنارتم‌ " اگر‌دارو‌بود‌‌میشد‌قوی‌ترین‌‌مُسکن‌

من‌خودم‌را‌گم‌کرده‌ام‌‌ ؛ شاید‌در‌میانِ‌ نُت‌هایِ‌این‌موسیقی‌ِبی‌کلام‌ آری‌ ؛ آنجا‌که‌تورا‌‌یافتم‌‌دیگر‌خودم‌نبودم‌. باید‌بشنوی‌مرا ، من‌غرق‌شدم‌در‌نُت‌به‌نُتِ‌این‌نوا‌ . .

جز تو تمامِ جهان از حوصله‌ی من خارج است .

بادکنکِ‌رویاهایمان‌را‌باد‌کردیم‌ ؛ اما‌سوزنِ‌‌حقیقت‌‌آمدوُ‌به‌یکباره‌‌آن‌را‌ترکاند‌.

غمگین‌نبودم‌ ، اما‌حوصله‌یِ‌زندگی‌را‌ نیز‌نداشتم ، خوابی‌میخواستم‌عمیق‌‌ ، طولانی‌و‌بدون‌بیداری‌؛ من‌فقط‌خسته‌بودم‌.

دیگر‌به‌غربت‌چشم‌هایت‌خو‌کرده‌ام‌و‌به‌ دردهای‌باد‌کرده‌ی‌ِروحم‌که‌از‌قاب‌تنم ‌بیرون‌زده‌اند. با‌توام‌بی‌حضورِ‌تو بی‌منی‌با‌حضور‌من می‌بینی‌تا‌کجا‌به‌انتظار‌وفادار‌ماندم‌تا‌ دلِ‌نازک‌پروانه‌نشکند. همه‌یِ‌سهم‌من‌از‌خوددلی‌بودکه‌به‌تو‌ دادم‌و‌هرشب‌بغض‌گلویت‌را‌درتابوت ‌سیاهی‌که‌برایم‌ساخته‌بودی‌گریستم‌و ‌تو‌هرگزندانستی‌که‌زخم‌هایت ، زخم‌هایِ‌مکررم‌بودند. - حسینِ‌پناهی -