امروز‌بعد‌از‌مدت‌ها‌‌‌دوتا‌از‌کانال‌هایِ‌‌ محبوبِ‌تلگرامیم‌رو‌چک‌کردم، و‌پیام‌های ‌قبلی‌شون‌رو‌خوندم، و‌درکمال‌ناباوری‌ دیدم‌که‌‌باهمدیگه‌ازدواج‌کردن‌.‌ بدون‌هیچ‌نسبت‌فامیلی،‌ وازدوتا‌شهر‌مختلف‌، و‌کیلومترها‌فاصله. نمیدونم‌چرا‌انقدر‌ذوق‌زده‌و‌خوشحالم.‌ و‌نمیدونم‌چرا‌‌هرچی‌بیشتر‌‌‌عکسای‌ ‌عقدشون‌رو‌میبینم‌نیشم‌بازتر‌میشه✨.

نمیدونم‌چیه‌که‌وقتی‌دوتا‌زوج‌ جوون‌و‌عاشق‌میبینم، انقدر‌‌براشون‌ ذوق‌میکنم‌و‌خوشحال‌میشم‌و‌مدام‌ دعا‌شون‌میکنم‌‌‌‌که‌عنان‌از‌کف‌میدم.

وقتی‌‌‌‌‌میبینم‌هنوز‌عشق‌رو‌میشه‌در‌آدمها‌ پیدا‌کرد، هنوز‌‌‌میشه‌افسانه‌هارو‌باور‌کرد‌ هنوز‌میشه‌لیلی‌و‌مجنون‌هارو‌دید، و‌هنوز‌‌ [ حُبِ ] واقعی‌وجود‌داره‌باعث‌میشه‌ از‌عمق‌وجودم‌لبخند‌بزنم.‌ اینکه‌میبینم‌تویِ‌این‌زمونه‌، هنوزم‌کسایی‌هستن‌که‌فراق‌رو‌به‌جون‌‌ میخرن‌و‌نهایتا‌به‌‌شهدِ‌شیرینِ‌عشق‌ میرسن‌‌و‌تعهد‌شون‌واقعیه، باعث‌میشه‌ امیدوار‌بشم.‌ اینکه‌میبینم‌به‌دور‌از‌هوس، وفادارانه‌ پایِ‌همدیگه‌وایمیستن، برام‌لذت‌بخشه. واقعا‌دیدن‌این‌گونه‌‌‌‌‌وصال‌ها‌، و‌به‌پایِ‌هم‌ موندن‌ها‌برام‌شیرین‌ترینه.

- ' تو‌خود‌خاتونی‌نرگس ' شنیدن‌این‌جمله‌برام‌یه‌حسی‌داشت‌. شاید‌قشنگترین‌توصیفی‌بود‌که‌‌یه‌نفر‌ میتونست‌از‌شخصیتم‌بکنه.‌ همونقدر‌محزون، همونقدر‌قوی‌و‌‌همونقدر‌سرشار‌از‌زنانگی.

آدمی‌است‌دیگر، تمام‌داشته‌ها‌و نداشته‌هایش‌بند‌حوصله‌اش‌است. حوصله‌که‌نداشته‌باشد‌حتی‌ممکن‌است‌ از‌آدم‌بودن‌استعفا‌دهد.

- اصلا‌حواست‌هست‌چی‌دارم‌میگم؟‌ + داشتم‌به‌صدات‌گوش‌میدادم، حواسم‌به‌حرفات‌نبود.

درواقع‌این‌هورمون‌هامن‌که‌تصمیم‌هایِ‌ ‌مهمِ‌زندگیم‌رو‌میگیرن‌، نه‌عقلم.

تو‌شرایطی‌‌ام‌که‌اگه‌حتی ‌‌‌صدام‌کنن‌، پِقی‌میزنم‌زیر‌گریه. چیه‌این‌آدمیزاد؟

یه‌جوری‌تمامِ‌کارام‌‌گره‌خورده‌و‌پیچیده‌به‌ هم، که‌خدایا‌لطفا.

اما‌عزیزِ‌من‌، آدم‌ها‌مرا‌میترسانند.‌ آن‌ها‌موجبِ‌وحشتم‌میشوند؛ همان‌گاهی‌که‌‌در‌حضورم‌‌لبخند‌میزنند‌و‌‌ د‌ر‌غیابم‌‌‌‌‌‌‌خنجری‌تیز‌میکنند‌برایِ‌نابودی‌ام.‌ آدم‌ها‌واقعا‌‌عجیب‌اند.‌ آنها‌موجوداتِ‌‌‌فریبنده‌ای‌هستند، بسیار‌فریبنده.