آدمی‌است‌دیگر، تمام‌داشته‌ها‌و نداشته‌هایش‌بند‌حوصله‌اش‌است. حوصله‌که‌نداشته‌باشد‌حتی‌ممکن‌است‌ از‌آدم‌بودن‌استعفا‌دهد.

- اصلا‌حواست‌هست‌چی‌دارم‌میگم؟‌ + داشتم‌به‌صدات‌گوش‌میدادم، حواسم‌به‌حرفات‌نبود.

درواقع‌این‌هورمون‌هامن‌که‌تصمیم‌هایِ‌ ‌مهمِ‌زندگیم‌رو‌میگیرن‌، نه‌عقلم.

تو‌شرایطی‌‌ام‌که‌اگه‌حتی ‌‌‌صدام‌کنن‌، پِقی‌میزنم‌زیر‌گریه. چیه‌این‌آدمیزاد؟

یه‌جوری‌تمامِ‌کارام‌‌گره‌خورده‌و‌پیچیده‌به‌ هم، که‌خدایا‌لطفا.

اما‌عزیزِ‌من‌، آدم‌ها‌مرا‌میترسانند.‌ آن‌ها‌موجبِ‌وحشتم‌میشوند؛ همان‌گاهی‌که‌‌در‌حضورم‌‌لبخند‌میزنند‌و‌‌ د‌ر‌غیابم‌‌‌‌‌‌‌خنجری‌تیز‌میکنند‌برایِ‌نابودی‌ام.‌ آدم‌ها‌واقعا‌‌عجیب‌اند.‌ آنها‌موجوداتِ‌‌‌فریبنده‌ای‌هستند، بسیار‌فریبنده.

کاش‌الان‌مشهد‌بودم، کاش‌پیشت‌بودم‌حاج‌رضا.

سفرای‌یهویی>>>> اینکه‌یه‌دفعه‌بهت‌زنگ‌میزنن‌میگن؛ من‌دارم‌میرم‌فلانجا، میای‌باهم‌بریم؟‌ اررره‌عزیزم، معلومه‌که‌میام.

جدی‌هنوزم‌باورم‌نمیشه(((((((: کلا‌دوساعته‌بهم‌خبر‌دادن، ولی‌حقیقتا‌رو‌‌ پام‌بند‌نیستم.

‌این‌اسنپیه‌داره‌تمام‌تلاششو‌میکنه‌ که‌منو‌زود‌برسونه‌فرودگاه.‌ ولی‌ترافیک‌تهران‌اجازه‌نمیده. خدایا‌لطفا‌برسم‌به‌پرواز(((((((((:.