یه‌جوری‌تمامِ‌کارام‌‌گره‌خورده‌و‌پیچیده‌به‌ هم، که‌خدایا‌لطفا.

اما‌عزیزِ‌من‌، آدم‌ها‌مرا‌میترسانند.‌ آن‌ها‌موجبِ‌وحشتم‌میشوند؛ همان‌گاهی‌که‌‌در‌حضورم‌‌لبخند‌میزنند‌و‌‌ د‌ر‌غیابم‌‌‌‌‌‌‌خنجری‌تیز‌میکنند‌برایِ‌نابودی‌ام.‌ آدم‌ها‌واقعا‌‌عجیب‌اند.‌ آنها‌موجوداتِ‌‌‌فریبنده‌ای‌هستند، بسیار‌فریبنده.

کاش‌الان‌مشهد‌بودم، کاش‌پیشت‌بودم‌حاج‌رضا.

سفرای‌یهویی>>>> اینکه‌یه‌دفعه‌بهت‌زنگ‌میزنن‌میگن؛ من‌دارم‌میرم‌فلانجا، میای‌باهم‌بریم؟‌ اررره‌عزیزم، معلومه‌که‌میام.

جدی‌هنوزم‌باورم‌نمیشه(((((((: کلا‌دوساعته‌بهم‌خبر‌دادن، ولی‌حقیقتا‌رو‌‌ پام‌بند‌نیستم.

‌این‌اسنپیه‌داره‌تمام‌تلاششو‌میکنه‌ که‌منو‌زود‌برسونه‌فرودگاه.‌ ولی‌ترافیک‌تهران‌اجازه‌نمیده. خدایا‌لطفا‌برسم‌به‌پرواز(((((((((:.

هر‌آن‌ممکنه‌بزنم‌زیر‌گریه. این‌اسنپیه‌خیلی‌باحاله؛ داره‌دلداریم‌میده‌که‌نگران‌نباش‌میرسیم‌ از‌پرواز‌جا‌نمیمونی.‌ احتمالا‌پرواز‌تاخیر‌داره. خب‌مررد؛ اگه‌تاخیر‌نداشت‌من‌چه‌گِلی‌به‌سر‌بگیرم؟

اون‌کیه‌که‌از‌پرواز‌جامونده‌و‌حالا‌کفِ‌سالنِ‌ فرودگاه‌داره‌گریه‌میکنه؟

قسمت‌جالب‌ماجرا‌میدونین‌چیه؟ همین‌که‌رسیدم‌فرودگاه، یکی‌از‌پروازا‌ تازه‌نشسته‌بود‌ مسافرا‌داشتن‌‌خارج‌میشدن‌که‌چند‌قدمیم‌یه‌ آقایی‌‌کف‌سالن‌حالش‌بد‌شد‌و‌بعدم‌ تشنج‌کرد‌ و‌در‌عرض‌۵‌دقیقه‌تا‌اورژانس‌برسه‌فوت‌ کرد.‌ باورتون‌میشه‌بچه‌ها؟‌ جلوی‌چشمام‌یه‌نفر‌جونشو‌از‌دست‌داد.‌ خدای‌من‌لطفا‌دیگه‌بسه.

حالا‌نمیدونم‌باید‌واسه‌ی‌جاموندنم‌از‌پرواز‌گریه ‌کنم، یا‌‌‌‌اون‌‌بنده‌یِ‌خدا(:

دیروز‌، دقیقا۲۴‌ساعت‌بعد‌از‌این‌پیام، ‌‌خیلی‌عجیب‌،تاکید‌میکنم‌خیلی‌عجییب‌ و‌غیرممکن‌و‌دور‌از‌تصور، و‌البته‌بدون‌هیچ‌ برنامه‌ی‌قبلی‌‌‌منو‌طلبیدی‌حاج‌رضا.‌ ولی‌خب‌از‌پرواز‌جاموندم.‌ هرچند‌دیگه‌‌هیچ‌امیدی‌نداشتم‌که‌‌‌‌بازم ‌بخوام‌بیام‌و‌بعد‌از‌جاموندنم‌از‌پرواز‌ یک‌درصد‌هم‌فکرشو‌نمیکردم‌که‌ یه‌جوری‌از‌جایی‌که‌اصلا‌‌‌‌‌به‌ذهنمم‌ خطور‌نمیکرد‌‌، بازم‌اجازه‌بدی‌بهم‌‌ برای‌دیدار. اما‌حالا‌تقریبا‌‌‌‌حدود‌۷۲‌ساعت‌‌از‌این‌پیام‌ میگذره‌و‌‌من‌بدون‌هیچ‌امیدی‌‌‌بازم‌طلبیده‌شدم. کاش‌میشد‌انقدر‌‌جیغ‌بزنم‌تا‌کل‌شهر ‌بفهمن، بفهمن‌که‌شما‌‌ممکن‌کننده‌ی‌ کارهای‌غیر‌ممکنی. الهی‌من‌دور‌سر‌شما‌بگردم((((:.