برای‌روزهایِ‌بارونی، برای‌مسافت‌هایِ‌ طولانی‌و‌جاده، برای‌قدم‌زدن، برای‌تهرانِ‌غمگین، برای‌روزهای‌ِغم‌آلود، اصلا‌برایِ‌همیشه‌‌‌؛ فقط‌‌چاووشی*

اپیزودِ‌اول‌رو، اینجا‌بشنوید*

این‌کنفرانسو‌بدم‌تموم‌شه؛ دیگه‌ بعدش‌گریه‌گریه‌گریه.

عزیزِ‌من؛ عقربی‌که‌قبلا‌نیشت‌زده به‌مرور‌زمان‌پروانه‌نمیشه. چشمات‌رو‌باز‌کن‌*

تمام‌شب‌‌بی‌خوابی‌کشیدم‌و‌مدام‌‌به‌این‌ فکر‌میکردم‌که‌دلتنگم. دلتنگِ‌چی؟ نمیدونم. من‌یه‌آدمیزادم‌، وهمین‌‌بشر‌دوپا‌همیشه‌ دلتنگه‌.

البته‌‌اضافه‌کنم‌که‌تمام‌شب‌، به‌این‌موضوع‌که‌‌ صبح‌چطور‌قراره‌با‌آدمها‌روبه‌رو‌بشم‌‌و برخورد‌کنم‌هم‌فکرکردم. نتیجه؟ شاید‌باید‌رویِ‌یک‌کاغذ‌به‌رسم‌الخط‌بزرگ بنویسم [ امروز‌غمی‌هستم. نزدیک‌نشوید، غمی‌میشوید؛ بماند‌برایِ‌بعد ] و‌اون‌رو‌رویِ‌‌ پیشونیم‌بچسبونم. راستش‌رو‌بخوای، امروز‌برایِ‌انسان‌بودن زیادی‌خسته‌ام.

امروز/ لبخند / آدمهای‌مهربون‌وخوش‌قلبی‌ که‌هنوز‌هستن/‌ جمله‌یِ[ این‌برایِ‌تو ] / لبخند / بغض‌از‌سر‌شادی / صدایی‌که‌موقع‌ خوندنش‌تویِ‌سرم‌پلی‌شد/ لبخند / او‌و‌دوستانش/ ذوووق / نور‌امید / لب‌هایی‌که‌کِش‌اومده‌و‌لبخند* [ دوشنبه، بیست‌بهمن‌ِ‌‌صفر‌چهار ]

بهتون‌گفته‌بودم‌با‌کوچکترین‌چیز‌ها خوشحال‌میشم. الان‌مثلا‌از‌صبح‌بابت‌همین‌یه‌تیکه‌کاغذ ۵۰بار‌ذوق‌کردم‌و‌هر‌۱‌ساعت‌یکبار‌میرم‌ نگاهش‌میکنم، ودوباره‌ازاول‌.

هنوزهم‌نمیدانم‌چرا‌انسان‌بودن‌را انتخاب‌کرده‌ام‌وقتی‌، می‌توانستم‌ شاخه‌ای‌از‌گل، برگی‌تا‌خورده‌ از‌یک‌کتاب‌یا‌پروانه‌‌ای‌رنگین‌بال‌‌ در‌این‌دنیا‌باشم! درآخر‌من‌میتوانستم‌هرچیزی‌باشم‌ جز‌یک‌انسان.

صلواتی، دعایی، نذری، نیازی، وردی.. میشه‌هرچی‌که‌بلدین، بخونین‌واسم؟ میشه‌کلی‌دعا‌کنید‌و‌فوت‌کنید‌سمتم؟ به‌دعاها‌و‌قلب‌های‌پاکتون‌ایمان‌دارم، به‌اینکه‌ممکنه‌چه‌گره‌های‌کوری‌باز‌بشه. پس‌میشه‌لطفااز‌ته‌دلتون‌دعا‌کنید‌برام؟

ازشدت‌استرس‌قلبم‌تو‌دهنمه‌.