البته‌‌اضافه‌کنم‌که‌تمام‌شب‌، به‌این‌موضوع‌که‌‌ صبح‌چطور‌قراره‌با‌آدمها‌روبه‌رو‌بشم‌‌و برخورد‌کنم‌هم‌فکرکردم. نتیجه؟ شاید‌باید‌رویِ‌یک‌کاغذ‌به‌رسم‌الخط‌بزرگ بنویسم [ امروز‌غمی‌هستم. نزدیک‌نشوید، غمی‌میشوید؛ بماند‌برایِ‌بعد ] و‌اون‌رو‌رویِ‌‌ پیشونیم‌بچسبونم. راستش‌رو‌بخوای، امروز‌برایِ‌انسان‌بودن زیادی‌خسته‌ام.

امروز/ لبخند / آدمهای‌مهربون‌وخوش‌قلبی‌ که‌هنوز‌هستن/‌ جمله‌یِ[ این‌برایِ‌تو ] / لبخند / بغض‌از‌سر‌شادی / صدایی‌که‌موقع‌ خوندنش‌تویِ‌سرم‌پلی‌شد/ لبخند / او‌و‌دوستانش/ ذوووق / نور‌امید / لب‌هایی‌که‌کِش‌اومده‌و‌لبخند* [ دوشنبه، بیست‌بهمن‌ِ‌‌صفر‌چهار ]

بهتون‌گفته‌بودم‌با‌کوچکترین‌چیز‌ها خوشحال‌میشم. الان‌مثلا‌از‌صبح‌بابت‌همین‌یه‌تیکه‌کاغذ ۵۰بار‌ذوق‌کردم‌و‌هر‌۱‌ساعت‌یکبار‌میرم‌ نگاهش‌میکنم، ودوباره‌ازاول‌.

هنوزهم‌نمیدانم‌چرا‌انسان‌بودن‌را انتخاب‌کرده‌ام‌وقتی‌، می‌توانستم‌ شاخه‌ای‌از‌گل، برگی‌تا‌خورده‌ از‌یک‌کتاب‌یا‌پروانه‌‌ای‌رنگین‌بال‌‌ در‌این‌دنیا‌باشم! درآخر‌من‌میتوانستم‌هرچیزی‌باشم‌ جز‌یک‌انسان.

صلواتی، دعایی، نذری، نیازی، وردی.. میشه‌هرچی‌که‌بلدین، بخونین‌واسم؟ میشه‌کلی‌دعا‌کنید‌و‌فوت‌کنید‌سمتم؟ به‌دعاها‌و‌قلب‌های‌پاکتون‌ایمان‌دارم، به‌اینکه‌ممکنه‌چه‌گره‌های‌کوری‌باز‌بشه. پس‌میشه‌لطفااز‌ته‌دلتون‌دعا‌کنید‌برام؟

ازشدت‌استرس‌قلبم‌تو‌دهنمه‌.

بلاخره‌تموم‌شد، کاپیتان‌هنوز‌زنده‌ست.

بابا‌، باعث‌میشه‌پروانه‌هایِ‌تو قلبم‌‌‌پرواز‌کنن((((((((((((((:✨

امروز‌‌‌عکس‌های‌‌خیلی‌ی‌ی‌ی‌‌زیادی‌‌ ثبت‌کردم. و‌راستش‌کمالگراییم‌اجازه‌نمیده‌همه‌رو بفرستم‌اینجا‌چون‌کانال‌شلوغ‌میشه. اما، میخوام‌به‌کمالگراییم‌غلبه‌کنم‌. و‌بفرستمشون*

انقدر‌امروز‌راه‌رفتم، که‌پاهامو‌دیگه‌احساس‌نمیکنم. از‌تقاطع‌ادوارد‌‌براون‌تا‌خود‌آزادی‌.

اما‌حقیقتا‌یکی‌از‌بهترین‌و‌خفن‌ترین راهپیمایی‌هایی‌بود‌که‌رفتم. جمعیت‌واقعا‌بی‌انتهابود، وباسال‌های‌‌دیگه‌ غیر‌قابل‌مقایسه‌. خدا‌این‌مردمو‌حفظ‌کنه‌که‌انقدر‌پای‌کارن، وکاش‌مسئولین‌قدر‌این‌مردم‌شریف‌و‌ نجیب‌رو‌بدونن.