- آقایِ‌کشور‌دوستِ‌واقعی.

سلام‌آقای‌کشور‌دوستِ‌واقعی. هربار‌که‌‌سقف‌آسمون‌کوتاه‌میشد‌و‌ نفسم‌توی‌این‌شهر‌بند‌میومد‌، هربار‌که عرصه‌برام‌تنگ‌میشد‌، به‌این‌فکر‌میکردم‌ که‌شما‌هم‌توی‌همین‌شهرید، تو‌هوای‌ همین‌شهر‌نفس‌میکشید، طلوع‌آفتاب‌ رو‌توی‌همین‌شهر‌می‌بینید. هربار‌که‌‌به‌تقاطع‌جمهوری‌و‌میدون‌ فلسطین‌و‌به‌این‌خیابون‌میرسیدم‌ به‌خودم‌میگفتم، هرچقدر‌هم‌که‌‌زندگی‌ توی‌این‌شهر‌طاقت‌فرسا‌بشه، هرچقدر‌ که‌آدمهای‌شهر‌‌زخم‌بزنن‌‌‌ ولی‌انتهای‌این‌خیابون‌یکی‌هست‌که‌ غم‌ِ‌تو‌ و‌۹۰‌میلیون‌ایرانی‌توی‌دلشه‌. یکی‌هست‌که‌‌دلگرمی‌به‌حضورش. آقایِ‌کشور‌دوست، من‌هربار‌‌که‌زندگی‌ بهم‌فشار‌میاورد‌خودم‌رو‌به‌هر‌دری‌میزدم‌ تا‌بیام‌دیدار‌ ، بیام‌و‌ببینمتون‌و‌تمام‌غمام‌ برای‌همیشه‌توی‌لبخندتون‌حل‌بشه. حرف‌خیلی‌زیاده، خیلی‌. اما‌حالا پنجاه‌و‌هفت‌روزه‌که‌انگار‌سراسر‌این‌شهر‌ برام‌عزا‌خونه‌ست. پنجاه‌و‌هفت‌روزه‌که‌انگار‌سقف‌آسمون‌ کوتاه‌شده. پنجاه‌و‌هفت‌روزه‌که‌هربار‌که‌لشکر‌غم‌ هجوم‌میاره‌سمتم‌، واز‌این‌شهر‌و‌آدمهاش‌عاصی‌میشم دیگه‌نمیتونم‌به‌خودم‌امیدواری‌بدم‌که‌ شما‌هم‌توی‌همین‌شهر‌‌نفس‌میکشین. پنجاه‌و‌هفت‌روزه‌که‌‌هربار‌از‌سر‌‌این‌خیابون‌ رد‌میشم‌‌، میدونم‌که‌کسی‌انتهای‌این‌ خیابون‌نیست. پنجاه‌و‌هفت‌روزه‌که‌دیگه‌حتی‌نمیتونم‌غمام‌رو‌با‌دیدارتون‌حل‌کنم. حالا‌نیستین،‌ نیستین‌تا‌به‌عنوان‌خانواده‌یِ‌شهید‌ بیام‌تو‌دیدار‌غیر‌رسمی‌تون، نیستین‌تا‌ تسلا‌بدین‌به‌قلب‌داغدارم‌. بعد‌از‌پنجاه‌و‌هفت‌روز‌حالا‌انگار‌حرف‌هام‌ داره‌از‌نایِ‌زخمیم‌پرت‌میشه‌بیرون‌. ببخشید‌اگر‌آشفته‌ست‌آقا‌جون، ببخشید‌اگر‌مثل‌مویِ‌شما‌پریشونم‌. ببخش‌آقای‌کشور‌دوستِ‌واقعی‌.

شیشه‌هایِ‌خورد‌شده‌یِ‌همسایه‌ها‌ گواه‌بر‌‌اینه‌که‌همسایه‌هات‌هم‌رسم‌ همسایه‌داری‌رو‌به‌جا‌آوردن. دقیقا‌مثل‌خودت، که‌تویِ‌آخرین‌دیدار‌ و‌چندروز‌قبل‌از‌شهادتت‌‌تک‌به‌تک‌ همسایه‌هات‌رو‌دعوت‌کردی‌‌به‌صرف‌ افطاری‌و‌ازشون‌عذرخواهی‌کردی‌بابت‌ رفت‌و‌آمدهای‌زیاد‌و‌سرصداها‌. میدونم‌چقدر‌حساس‌بودی‌روی‌ همسایه‌هات. یکی‌از‌بچه‌های‌سپاه‌ولی‌امر‌میگفت‌ تلاش‌میکردی‌تا‌همیشه‌همسایه‌هات‌ ازت‌راضی‌باشن. من‌با‌همسایه‌هات‌حرف‌زدم‌آقاجون، اونا‌همشون‌ازت‌راضی‌ان‌، حالا‌دیگه‌ خیالت‌راحت‌. دیگه‌نگرانِ‌ما‌نباش، مابعد‌از‌شما‌ دیگه‌هیچ‌چیزی‌برای‌از‌دست‌دادن‌نداریم. اینهمه‌سال‌غم‌مارو‌خوردی، اینهمه‌سال‌ دلت‌خون‌بود‌، ولی‌حالا‌دیگه‌آروم‌باش‌. قول‌میدیم‌تا‌پایِ‌جون‌پایِ‌پسرت‌بمونیم‌ آقا. دل‌نگرونِ‌پسرت‌نباش، تا‌جون‌داریم‌ پشت‌پسرت‌میمونیم. آخرم‌فدایی‌پسرت‌میشیم.

ازملزومات‌شهادت‌فقط‌چندتا‌عکس مناسب‌دارم.

نامه‌ی‌شهید‌علی‌لاریجانی‌به‌همسرشون* مصداق‌اینکه‌شما‌پر‌مشغله‌ترین‌آدم‌هم‌ باشی، باز‌میتونی‌وقت‌بزاری، بقیه‌‌یِ‌ چیزهابهانه‌ست.

چقدر‌به‌دلم‌نشست‌این‌نامه(((((((:

" شما‌در‌قلب‌من‌جای‌دارید " ((((((((((((:

شماهم‌نسبت‌به‌آدم‌هایی‌که‌براساس‌جو باهاتون‌ارتباط‌می‌گیرن، یجوری‌هستید‌یا فقط‌من؟

بعد‌از‌این‌جنگ‌باید‌بیاید‌تهران‌راهیان‌نور.

حتی‌سیب‌زمینی‌هم‌یه‌مدت‌یه‌جا‌باشه ریشه‌می‌زنه، ولی‌وطن‌فروش‌نه!

یه‌طوفانی‌توی‌تهران‌داره‌میاد‌، کم‌مونده‌ خودمونم‌ببره.