امشب‌ ؛ ‌خیلی‌شبه‌ .. غمِ‌نهفته‌تویِ‌امشب‌ ؛ مثل‌ِغمِ‌پسر‌بچه‌ایِ‌که‌‌ تو‌خیابونایِ‌شهر‌گم‌شده‌ُ‌هوا‌داره‌تاریک ‌میشه .. مثل‌دختر‌بچه‌ای‌که‌‌موهایِ‌عروسکش‌ کنده‌شده مثل‌مادری‌که‌‌بچه‌ش‌جلویِ‌چشماش‌‌‌داره ‌جون‌میده‌ یا‌پدری‌که‌پسرش‌‌بی‌گناه‌افتاده‌زندان غمِ‌امشب‌برابری‌میکنه‌با‌غمِ‌‌‌‌‌عاشقی‌که‌ معشوقه‌ش‌جلویِ‌چشماش‌‌‌با‌یکی‌دیگه‌ میخندهُ‌ دلبری‌که‌‌‌محبوبش‌تویِ‌جنگ‌کشته‌شده‌ یا‌‌بچه‌یِ‌پرورشگاهی‌ای‌که‌‌۱۸‌سالش‌ شدهُ‌فردا‌باید‌از‌‌پرورشگاه‌بره‌ ، اما‌نه‌جاییُ‌ داره‌ ؛ نه‌کسی‌‌ . تاریکیِ‌آسمونِ‌امشب‌‌قلبمُ‌مچاله‌میکنهُ‌ غمِ‌‌گمشده‌میونِ‌ستاره‌هاش‌‌ ؛ روحمُ‌رنجور‌ البته‌ ؛ دلِ‌زنگار‌گرفته‌یِ‌ما‌ ، عادت‌داره‌‌به‌ ‌این‌شبایِ‌غم‌آلود‌‌ ..‌ این‌یکیم‌میگذره‌ ، اره‌بابا‌میگذره‌ .

تازه‌سرِ‌شبِ‌وضع‌اینه‌ ، ۱۲‌شب‌به‌بعد‌ُ‌ خدا‌به‌خیر‌کنه*

همین‌جملاتِ‌آشفته‌رو‌بپذیرید‌از‌من‌ * گاهی‌ ؛ واژه‌ها‌حقیر‌تر‌از‌اون‌چیزین‌که‌ غمُ‌ ؛ دلتنگیُ‌ ؛ جنونُ‌‌‌به‌تصویر‌بکشن‌ .. و‌چقدر‌برایِ‌کسی‌که‌مینویسه [ به‌هیچ‌وجه‌ادعایِ‌نویسندگی‌ندارم ]‌ سخته‌ ، وقتی‌ببینه‌هیچ‌کلمه‌ای ‌برایِ‌بیانِ‌غمِ‌لونه‌کرده‌میونِ‌قلبش ‌وجود‌نداره .

یحتمل‌ ؛ همون‌جمله‌یِ‌همیشگی‌که‌میگفت‌ [ آشفتگیِ‌دیگه‌ ؛ ببخشید‌ ]

چقدر‌جایِ‌مریم‌خالیه(:*

غما‌هیچوقت‌تموم‌نمیشه‌ ؛ هیچوقت‌ ..

لازمه‌یاد‌آوری‌کنم‌؟

این‌حجم‌‌آشفتگی‌ ؛ از‌من‌بعیده‌ .. اوس‌کریم‌یه‌نیم‌نگاهیم‌به‌این‌دلِ‌‌رنجورِ‌ ما‌بنداز‌‌

آدما‌نیاز‌دارن‌حرف‌بزنن‌ ؛ حرف‌بزنن‌تا‌ غمباد‌نگیرن ..‌ آدم‌اگه‌غمباد‌بگیره‌ ؛ مرگش‌حتمیِ‌ .

حالا‌یکم‌خودمونی‌تر‌بشینمُ‌ ؛ یکم‌خودمونی‌تر‌‌‌بغضِ‌‌خفه‌کننده‌یِ‌گلومُ‌ بشکنمُ‌ ؛ برایِ‌اولین‌بار‌‌یکم‌‌‌بیشتر‌اشک‌بریزم‌

دلم‌میخواد‌به‌آدما‌بگم‌من‌خسته‌م‌ نمیگذره‌ ؛ هیچ‌جوره‌نمیگذرهُ‌ این‌منم‌که‌دارم‌له‌میشم‌‌ یکم‌ملایم‌تر‌رفتار‌کنید‌ ؛ یکم‌از‌توقعاتتون‌‌کم‌کنید‌ اگه‌سمتم‌میاین‌با‌زبونِ‌نرم‌بیاین‌ نه‌زبونِ‌تیز‌ ؛ قلب‌من‌دیگه‌طاقتِ‌زخم‌جدیدیُ‌نداره‌