همین‌جملاتِ‌آشفته‌رو‌بپذیرید‌از‌من‌ * گاهی‌ ؛ واژه‌ها‌حقیر‌تر‌از‌اون‌چیزین‌که‌ غمُ‌ ؛ دلتنگیُ‌ ؛ جنونُ‌‌‌به‌تصویر‌بکشن‌ .. و‌چقدر‌برایِ‌کسی‌که‌مینویسه [ به‌هیچ‌وجه‌ادعایِ‌نویسندگی‌ندارم ]‌ سخته‌ ، وقتی‌ببینه‌هیچ‌کلمه‌ای ‌برایِ‌بیانِ‌غمِ‌لونه‌کرده‌میونِ‌قلبش ‌وجود‌نداره .

یحتمل‌ ؛ همون‌جمله‌یِ‌همیشگی‌که‌میگفت‌ [ آشفتگیِ‌دیگه‌ ؛ ببخشید‌ ]

چقدر‌جایِ‌مریم‌خالیه(:*

غما‌هیچوقت‌تموم‌نمیشه‌ ؛ هیچوقت‌ ..

لازمه‌یاد‌آوری‌کنم‌؟

این‌حجم‌‌آشفتگی‌ ؛ از‌من‌بعیده‌ .. اوس‌کریم‌یه‌نیم‌نگاهیم‌به‌این‌دلِ‌‌رنجورِ‌ ما‌بنداز‌‌

آدما‌نیاز‌دارن‌حرف‌بزنن‌ ؛ حرف‌بزنن‌تا‌ غمباد‌نگیرن ..‌ آدم‌اگه‌غمباد‌بگیره‌ ؛ مرگش‌حتمیِ‌ .

حالا‌یکم‌خودمونی‌تر‌بشینمُ‌ ؛ یکم‌خودمونی‌تر‌‌‌بغضِ‌‌خفه‌کننده‌یِ‌گلومُ‌ بشکنمُ‌ ؛ برایِ‌اولین‌بار‌‌یکم‌‌‌بیشتر‌اشک‌بریزم‌

دلم‌میخواد‌به‌آدما‌بگم‌من‌خسته‌م‌ نمیگذره‌ ؛ هیچ‌جوره‌نمیگذرهُ‌ این‌منم‌که‌دارم‌له‌میشم‌‌ یکم‌ملایم‌تر‌رفتار‌کنید‌ ؛ یکم‌از‌توقعاتتون‌‌کم‌کنید‌ اگه‌سمتم‌میاین‌با‌زبونِ‌نرم‌بیاین‌ نه‌زبونِ‌تیز‌ ؛ قلب‌من‌دیگه‌طاقتِ‌زخم‌جدیدیُ‌نداره‌

ولی‌بگم‌آ‌ .. شبا‌همه‌چی‌واقعی‌تره‌ ؛ خیلی‌واقعی‌تر فقط‌بازیگرایِ‌صبحا‌خیلی‌ماهره‌ گولتون‌زده‌ ؛

چرتُ‌پرت‌زیاد‌میگم‌نه‌؟‌ ببخشید‌ولی‌‌نقابِ‌حالِ‌خوبمُ‌گذاشتم‌تویِ‌ آب‌ُ‌نمک‌ ؛ یکم‌تثبیت‌بشه‌ اخه‌این‌گوشه‌هاش‌داره‌خراب‌میشه‌‌ شنیدم‌دیگه‌از‌روش‌نمیسازن‌‌ نچ‌نچ‌نچ‌ ؛ باید‌بیشتر‌مراقبت‌کنم‌ازش‌‌