قبلا‌که‌بهشون‌تکیه‌میزدی‌ در‌امان‌بودی‌از‌هر‌‌طوفانی‌ الان‌‌نسیم‌ ؛ ببین‌یه‌نسیم‌ساده‌که‌میاد‌ میبینی‌عه‌‌‌ چرا‌پس‌پشتت‌خالی‌شده ؛ مگه‌‌تکیه‌نداده‌بودی‌‌‌‌‌‌‌ برمیگردی‌میبینی‌‌ ؛ ای‌دل‌غافل‌ پشتت‌که‌خالی‌شده‌هیچی‌‌ از‌پشت‌بهت‌خنجرم‌زده‌ .. و‌‌سیلِ‌سوالات‌‌‌روونه‌‌یِ‌ذهنت‌میشه‌ : مگه‌قول‌نداده‌بود‌‌‌پشتمُ‌خالی‌نکنه؟‌ مگه‌نگفته‌بود‌نمیره؟‌ مگه‌نگفت‌عین‌بقیه‌نیست‌ ؟ مگه‌‌نگفت‌‌تنهام‌نمیزاره‌؟ بابا‌این‌که‌‌نه‌تنها‌رفت‌ ؛ زخمم‌بهمون‌زد‌‌ و‌تو‌میمونیُ‌اعتمادی‌که‌‌له‌میشه میشکنه‌‌ ؛ و‌تموم‌میشه‌ .

همه‌چیز‌آشفته‌ست‌ ؛ اتاقم‌ ؛ کتابخونه‌م‌ ؛ وسایلم ؛ میزم ؛ تختم ؛ ذهنم ؛ وقلبم‌

یه‌غم‌در‌حدِ‌این‌‌ ..

" دُژَم‌‌ " یه‌کلمه‌یِ‌فارسیِ‌اصیله‌‌ ؛ که‌متاسفانه‌‌ کاربرد‌خودشُ‌‌از‌دست‌داده . یعنی‌‌کسی‌که‌ ، همزمان‌ خشمگین‌وُ‌غمگین‌وُ‌دلتنگه

- عتیقه‌هایِ‌خاک‌خورده‌یِ‌ته‌گالری -

یه‌بی‌حسیِ‌عجیبی‌نسبت‌به‌همه‌چیز‌ پیدا‌کردم‌‌ ..

این‌دو‌روز‌انقدر‌‌سوراخ‌سوراخ‌کردن‌دستمُ‌ تا‌رگ‌پیدا‌کنن‌ ؛ جایِ‌سالمی‌رو‌دستم ‌‌باقی‌نمونده

شب‌خود‌را‌چگونه‌گذراندید‌ ، اینگونه :

- آشوب‌درونش‌را‌نه‌کلمات‌‌میتوانستند ‌بیان‌کنند‌‌و‌‌نه‌فریاد‌ها‌ .

- زیبایی‌محض(:

آدم‌ ها هرگز عوض نمی‌شوند فقط دلتنگ می‌شوند برمی‌گردند و دوباره از نو با همان عادت‌ها دوستی میکنند .. آدم‌ها بر‌می‌گردند نه برای اینکه قدر و قیمتت را فهمیده‌اند برمی‌گردند چون دیواری کوتاه تر از تو پیدا نکرده‌اند یادت باشد ، دلخوش نکنی به این برگشتن‌ها آدم‌ها عوض نمی‌شوند

- دل من بی تو بنا بود بگیرد ك گرفت ؛ زود رفتی ك دلم زود بگیرد که گرفت .