چشمت به ‌چشم ما و دلت پیشِ دیگریست جای گلایه نیست که این رسمِ دلبریست

دریای شور انگیزِ چشمانت چه زیباست آنجا که باید دل به دریا زد همین جاست در من طلوعِ آبی آن چشمِ روشن یاد آورِ صبحِ خیال انگیزِ دریاست گل کرده باغی از ستاره در نگاهت آن یک چراغانی که در چشمِ تو برپاست بیهوده می کوشی که رازِ عاشقی را از من بپوشانی که در چشمِ تو پیداست(: ما هر دوان خاموشِ خاموشیم اما چشمانِ ما را در خموشی گفتگوهاست. دیروزمان را با غروری پوچ گشتیم امروز هم زانسان،ولی آینده ماراست دور از نوازش های دستِ مهربانت دستانِ من در انزوای خویش تنهاست بگذار دستت راز دستم را بداند بی هیچ پروایی که دستِ عشق با ماست..(:

الان دقیقا اونجام که شاعر میگه: دل نهادم به صبوری که جز این چاره ندارم (:

بعضی وقتا هیچ راهی غیر این نیست..

من،آن روز در لابلای پیچش موهایت گمشدم .

چنان به موی تو آشفته‌ ام،به بوی تو مست که نیستم خبر از هر چه،در دو عالم هست(:

من چرا دل به تو دادم که دلم می‌شکنی یا چه کردم که نگه باز به من می‌ نکنی

دل وجانم به تو مشغول و نظر،در چپ و راست تا ندانند حریفان،که تو منظور منی!

دیگران چون بروند از نظر،از دل بروند تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی:)🤍