همه‌چیز بر می‌گشت به روز رفتنت.. تو رفته بودی و انگار، یک لشکرِ پیروز در میدانِ جنگ، تسلیم لشکر شکست خورده شده‌ است. تو رفته بودی و انگار، صیاد دلش را به دریا زده بود و به‌جای تور، خودش را درون آب پرت کرده بود. تو رفتنت شبیه بود به زمستان 14 بهمن سال 1350، بی‌سابقه و مرگبار. همه‌چیز باز می‌گشت به فتوای‌ جدایی که از دهانِ تو جاری شد و باید، این فتوا مثل عهد‌نامه‌ی گلستان و ترکمن‌چای در تاریخ ثبت می‌شد! چون با رفتنت انسانی، بی‌آنکه بمیرد دست از زندگی کشید.. تو رفته بودی و انگار؛ مرا هم برده بودی از خود.. _مریم‌عباسی📜

آن شبِ جان‌فرسا من، بی‌تو نیاسودم؛منتظرت بودم.. _با احتیاط و در خلوتِ خویش گوش دهید!

به خیالِ خودت تمام رنج‌ها را پذیرفته‌ای و همراه با خاطراتی کهنه، در گوشه‌ای از ذهنت دفنشان کرده‌ای. به زندگی‌ات می‌رسی، چای می‌نوشی، کتاب می‌خوانی، موسیقی گوش می‌دهی، غروب را تماشا می‌کنی و ناگهان؛ سیاهی شب به خاطراتت دستبرد می‌زند و تمام مدفون‌شده‌های مغزت را نبش قبر می‌کند. به سمت‌شان می‌روی. تک‌تک خاطرات و رنج‌ها دوباره برایت تداعی می‌شوند و چنگ می‌‌زنند به شریان‌های قلب رنجورت که زخم‌های عمیقی دارد. آرامشی که به ظاهر برای خودت مهیا کرده بودی را سیاهی به غارت می‌برد و در نهایت، تو می‌مانی و درد‌های دیرینه‌ای که تا آن روز، هزاران بار دفن شده‌اند اما هیچ‌گاه از یاد نرفته‌اند.. تلخ است اما؛ فراموشی در کار نیست و زندگی با تمام رنج‌هایش جریان دارد. _مریم‌عباسی📜

عزیزترینم، امروز سالِ سوم بودنمان، درکنارِ یکدیگر آغاز شد. ای که امواجِ صدایت، صوتِ خوشِ باران را مانند است؛ دل از برایِ این فراقِ دیرینه، شوریده حال و برایِ تجدیدِ دیدار، مشتاق است. ولیک فاصله‌ی اندکِ بینِ ما، فقط چند عدد است.. "۴۸۱"؛ چهار، هشت، یک. مهم ماییم دیگر؛ نه؟ سالِ دومی‌ست که مرهمی، آرامِ جانی و عزیزِ دیارِ دوری(: نقطه‌یِ امن‌م؛ دومین سالگردمون مبارک تیدای دردونه‌م💙🫠((((((((:

درواقع درباره‌ش نمی‌دونم چی تایپ کنم که احساسِ واقعیم رو بیان کنه. خیلی خوشحالم از این‌که یك‌‌سال دیگه‌م، با تمومِ خوبیا و بدیل کنارم بودی. امیدوارم نفس‌هات همیشه پر از مهر و لبخندهات همیشه اُمیدبخش باشه خورشید. 🤍

از اندوه این روزها به همان کنج خرابه‌ای پناه می‌برم که از تو برایم به جای مانده؛ همان کنجِ پر زِ خاطره و یادگاری. همان گوشه‌ای که عطرِ تو، مرا به جنون می‌کشاند و همه‌ی من، می‌شود دلتنگی؛ دلتنگی و هجران.. تو هیچ می‌دانی تا چه اندازه چشمانِ کم‌سویم، به دنبالِ دستانِ توست؟ تو هیچ می‌دانی تا به کجا رفته‌ام برایِ یافتنِ نشانی ز تو؟ ای‌کاش برایِ دیدنت، ناچار به تمنا از خاکِ سرد نبودم؛ ای‌کاش برایِ بوسیدنت، ناچار به بوسیدنِ خاک نبودم. ای‌کاش، تو را به من، می‌بخشودند..