اگر روزی نبودم ، من رو با شبدرِ چهاربرگ ، بویِ دارچین ، خیالپردازی‌هایِ زنگ انشا ، ستاره‌های کاغذیِ کوچولو و والِآبی هایی که میبینی به یاد بیاور.

مراقبِ خودتون باشید.🌞

وارش!

من در خود به این شناخت رسیده‌ام که پذیرش به اتمام رسیدن‌ها کمی برایم سخت است. اخرین روز از سال یازدهم تحصیلی با وجود خاطرات، خواه دلنشین و خواه تلخ ، به پایان رسید. باور دارم پایانش میتوانست زیباتر رقم بخورد و دلچسب باشد. ولی گاهی شرایط بر وفق مراد نیست. تک تک روز‌های یازدهم را به دست خاطره ها می‌سپارم‌. قطعا چندین سال بعد ، با یادآوری روزهای پراز خنده و حس و حال خوب یازدهم ، لبخندی کنج صورتم جا خوش می‌کند. تمام این حس و حال خوب ، وابسته به آدم‌هایی بود که روزهای سخت را برایم آنچنان که باید ، خوش رقم زدند. ۲۴ اردییهشتِ پر از احوالات متفاوت ۱۴۰۴

از آغاز می‌ترسیدم و از پایان نیز گریزانم. موجودِ عجیبی‌ست آدمیزاد؛ قطعا روزهایِ یازدهم، بهتر و یا حتی بدتر می‌توانست باشد. اما همان اتفاقات، یک سال را بنا کرد! اکنون گذشته‌ست؛ به چشمِ روزهایِ گذشته نگاهشان می‌کنم و لب‌خند می‌زنم. اشکِ گوشه‌ی چشمم را پاک می‌کنم و لب‌خند می‌زنم؛ به روزهایِ گذشته، به آدم‌هایِ گذشته، به منِ گذشته. [قطعا چندین سال بعد هم، با یادآوری روزهایِ پر از خنده و حس و حال خوب یازدهم، لبخندی کنج صورتم جا خوش می‌کند.] _۲۴ اردیبهشتِ ۱۴۰۴

چون که دوستش داشتم*

احتمالا ستاره‌ها بعد از تولد تو چشمک زدن رو یاد گرفتن. ماه، تابناک بودن رو از تو یاد گرفت و دریا، به تقلید از صدایِ تو، موج‌های خروشانش رو به صخره‌ها کوبید.خورشید بعد از تو فروزان بودنِ واقعی رو فهمید و خاک از لبخندهای تو یاد گرفت و تلاش برای رویاندنِ زندگی در زمین کرد. اونها هرگز تو نیستن، هرگز.