من در خود به این شناخت رسیده‌ام که پذیرش به اتمام رسیدن‌ها کمی برایم سخت است. اخرین روز از سال یازدهم تحصیلی با وجود خاطرات، خواه دلنشین و خواه تلخ ، به پایان رسید. باور دارم پایانش میتوانست زیباتر رقم بخورد و دلچسب باشد. ولی گاهی شرایط بر وفق مراد نیست. تک تک روز‌های یازدهم را به دست خاطره ها می‌سپارم‌. قطعا چندین سال بعد ، با یادآوری روزهای پراز خنده و حس و حال خوب یازدهم ، لبخندی کنج صورتم جا خوش می‌کند. تمام این حس و حال خوب ، وابسته به آدم‌هایی بود که روزهای سخت را برایم آنچنان که باید ، خوش رقم زدند. ۲۴ اردییهشتِ پر از احوالات متفاوت ۱۴۰۴

از آغاز می‌ترسیدم و از پایان نیز گریزانم. موجودِ عجیبی‌ست آدمیزاد؛ قطعا روزهایِ یازدهم، بهتر و یا حتی بدتر می‌توانست باشد. اما همان اتفاقات، یک سال را بنا کرد! اکنون گذشته‌ست؛ به چشمِ روزهایِ گذشته نگاهشان می‌کنم و لب‌خند می‌زنم. اشکِ گوشه‌ی چشمم را پاک می‌کنم و لب‌خند می‌زنم؛ به روزهایِ گذشته، به آدم‌هایِ گذشته، به منِ گذشته. [قطعا چندین سال بعد هم، با یادآوری روزهایِ پر از خنده و حس و حال خوب یازدهم، لبخندی کنج صورتم جا خوش می‌کند.] _۲۴ اردیبهشتِ ۱۴۰۴

چون که دوستش داشتم*

احتمالا ستاره‌ها بعد از تولد تو چشمک زدن رو یاد گرفتن. ماه، تابناک بودن رو از تو یاد گرفت و دریا، به تقلید از صدایِ تو، موج‌های خروشانش رو به صخره‌ها کوبید.خورشید بعد از تو فروزان بودنِ واقعی رو فهمید و خاک از لبخندهای تو یاد گرفت و تلاش برای رویاندنِ زندگی در زمین کرد. اونها هرگز تو نیستن، هرگز.

دلتنگِ وارش.

تو اتاقم دارم از تنهایی آتیش می‌گیرم.

می‌دانی عزیزِ جان، با وجود قصه‌ها و غصه‌هایِ بی‌انتها، اصلِ قصه از این قرار است که من، تو، ما و شما، حتی آن‌ها نیز تشکری بی‌پایان به خویش بدهکاریم.‌. به کسی که بوده‌ایم، به کسی که مشقت‌هایِ این مسیر را تحمل کرد و کسی که زندگانی را گذرانید با اینکه هیچ دلِ خوشی از آن نداشت! و حتی با اینکه دید‌گانش تار، دستانش زخمی و پاهایش پینه‌بسته بود..

‌

وارِش

حضور یکسری ادم ها توی زندگی واقعا نیازه عمیقا اگه نباشن یک چیزی نیست یک جای کار میلنگه "مامان جوجه"م از همون ادم هاست دوست مجازیه اما من رو بهتر از هزار تا دوست حضوری بلده امیدوارم این آدما همیشه توی زندگیتون بمونن:)"