__

پُرم؛ لبریزم. از چی؟ نمی‌دونم. از کی؟ نمی‌دونم. شاید از خودم؛ اما باز هم نمی‌دونم. ولی نه؛ من که کاری نکردم؛ من همه‌ی سعی‌مو کردم که آدم خوبه‌ی داستان باشم. همه‌ی تلاشمو کردم که حالم خوب باشه. آدما نذاشتن؛ نخواستن؛ نمی‌دونم. من سعی‌مو کردم که کسی ازم ناراحت نشه؛ کسی بخاطر من، ناراحت نشه. ولی می‌دونی چیه؟! من حرف نزدم؛ خیلی وقته. از آخرین باری که حرف زدم خیلی می‌گذره؛ نمی‌دونم چندشنبه‌ی روزِ چندِ کدوم ماهِ سال بود. اصلا آخرین بار، برمی‌گرده به همین سال؛ یا سال‌های پیش؟! یادم نیست! شاید از این بابت از خودم گلایه داشته باشم؛ خیلی زیاد. اما خب؛ نگفتم، حرف نزدم و حالا برایِ ریختن چایی رویِ لباسم گریه می‌کنم.

کاش دوستم داشتی؛ اینجوری هیچ‌وقت انقدر غمگین نبودم.

خیلی فکرکردن کار درستی نیست.

حالا دیگر دیر است؛ تو رفته‌ای و آنقدر دور شده‌ای که هیچ خیابانی به تو نمی‌رسد.. و اکنون دو غریبه‌ایم با خاطرات مشترک! _کیمیا‌ راد📜

" امیدوارم تموم اون بعدا‌ها و رویابافی‌های منو، با اون واقعی کنی.. " | به نوايِ وارش و حامیم | به قلمِ حامیم. ‹ رادیو تـینـٰار! ›

__

مدت‌ها بود که قلم، از تنهایی و سکوت، لب به گلایه نگشوده بود. آن‌روزها، مرحم داشت. آن‌روزها، روزهایِ دوست‌داشتنی بودند. از همان روزهایی که آدمیزاد، تا ابد و یک‌روز از بابتشان لب‌خند بر لب می‌آورد و قند و شکر در دلش آب می‌کرد. روزهایِ شیرینی بودند، حال اما نمی‌دانم. شاید در آینده‌ی دور یا نزدیک، آن روز‌های شیرین برای آدمیزاد تکرار شود؛ شاید هم.. آدمیزاد، محکوم است به زندگی؛ پس یادِ آن‌روزها را در دل می‌کارد و خود را به دستانِ پرقدرتِ زندگانی می‌سپارد.. هرچند خونین دل.

کاش درخت بودم؛ یه درخت خرمالو کنجِ حیاطِ خونه‌یِ تو. کاش پارچه بودم؛ یه پیراهن خوش‌دوخت به قامتِ تن تو. کاش شانه بودم؛ یه پنجه‌ی حریص به حجم مشکی موهای تو. کاش رایحه بودم؛ یه عطر خنکِ تلخ روی نبض گلوی تو. کاش سیگار بودم؛ یه نیکوتین مه گرفته درون سینه‌ی تو. کاش شراب بودم؛ یه تلخی گزنده درون جام دست‌های تو. کاش سقف بودم؛ جسمِ بی‌جان خیره به چشم‌های تو. کاش فصل بودم؛ تقویم خاک گرفته‌‌ای روی میزِ اتاق تو. کاش پتو بودم؛ حجم گرمی درون آغوشِ تو. کاش هرچیزی بودم در کنار هرم نفس‌های تو، به جز معشوقِ فراموش‌شده‌ات! _مهلا‌بستگان📜

چشام بسته، میام اونجا که بود دستم تویِ دستت.. _با احتیاط و در خلوتِ خویش گوش دهید!