📪 پیام جدید بنظرت داری زندگی میکنی یا نه ؟ #دایگو

چه سوالِ دل‌چسبی:) زندگی مگه همون ترکیبِ غم و خنده نیست؟ همون رفتن و اومدنِ آدم‌ها؟ همون زمین‌خوردن و پاشدن؟ لب‌خند و اشک؟ دارم زندگی می‌کنم. تو چطور؟

ولی من مطمئنم اگه هزار بار دیگه هم به دنیا بیام ، بازم باهات دوست میشم

زندگی مثل گذار از اتوبان است. وقتی انتخاب کردی با سرعت مطمئن و کم حرکت کنی تا از خطرات احتمالی در امان باشی، حتما که عده‌ی زیادی با سرعت از کنار تو عبور خواهند کرد، حتما که عده‌ی زیادی از تو سبقت خواهند گرفت و حتما که دیرتر به مقصد خواهی رسید و این انتخاب خودت بوده! این انتخاب تو بوده که نخواسته‌ای خودت را به خطر بیندازی و نگرانی و سختی برای جهانت بتراشی و عبور در ایمن‌ترین حالات ممکن را برگزیده‌ای و باید هم پای انتخابت بایستی! این انتخاب خودت بوده و حق نداری به کسانی که با سرعت از کنار تو عبور می‌کنند و از تو سبقت می‌گیرند حسادت کنی و نباید سرعت بالا و مقصدهای بلندِ آنان تو را غمگین کند! بدون شک اگر جاده‌های کم‌خطر را انتخاب کنی، به ارتفاعات بلند و بعیدی نخواهی‌رسید و چشم‌اندازهای قله را هم نخواهی‌داشت و بدون شک کسی که به قله و ارتفاعات بلند رسیده هم سخت‌ترین و خطربارترین مسیرها را به جان خریده و هفت‌خان رستم را پشت‌سر گذاشته! تو نمی‌توانی هم خودت را به خطر نیندازی و هم دلت داشته‌های آدمی را بخواهد که ریسک‌های بزرگی کرده و خودش را به خطر انداخته و قطعا که بیشتر از تو جنگیده و قطعا که بیشتر از تو ترسیده و قطعا که بیشتر از تو نگرانی و اندوه کشیده.. _نرگس‌صرافیان‌📜

دستانم را رها مکن؛ در این سوز و سرما، دستانم را رها مکن. بگذار با هم سرما را بگذرانیم، با هم اشک‌ها از گونه‌هامان پاک کنیم، با هم موهایمان را شانه بزنیم، با هم در کوچه و خیابان‌هایی که عطرِ پاییز را به خود گرفته‌اند راه برویم و با هم کافه‌های شهر را پیدا کنیم. مرا در آغوشت گم کن؛ دستانم را رها مکن.

❴یک‌عمر نفس پشتِ نفس با تو دویدم..❵ ↲نَوایِ ناگهانی؛ -‌وارش💘

همیشه فکر کردم؛ فکر کردم به این‌که صفتِ "دوست‌داشتنی" از برای چه و چگونه کنار اسمِ همه‌ی آدم‌ها جا خوش می‌کند، الا من. یا حتی اگر هم جا خوش می‌کند، چرا این‌قدر زودگذر؟ تلخ است و کامم را تلخ‌تر می‌کند؛ می‌دانی؟ از نظر من، محبتی که زودگذر و تمام‌شدنی باشد، زهرآگین‌تر از محبتی‌ست که هیچ‌گاه نبوده. در هر حال، آدمیزاد برای چیزی که هرگز نبوده، دلتنگ نمی‌شود؛ اما امان از وقتی که سایه‌ی سیاه و خوفناک دلتنگی در دلش خانه گزیند. آن‌وقت است که آدمیزادِ بی‌چاره، بدون کفش و کاشانه، بدون سقف و بیگانه، در کوچه و بازار، میان جمعی از آدم‌های دوست‌داشتنی آواره می‌شود.