فراموشی؟
بچه‌ای مگه؟!
آدم مگه قشنگ ترین شبا و روزای زندگیشو یادش میره آخه ؟!
مگه میشه اون حسی که تو صبح بیداریا داشتمو یادم بره ؟!
مگه میشه فراموشت کنم؟!
شرمنده !کار من نیست
حالا تو هرجا میخوای بری برو..
گاهی وقتا زندگی یه جوری میشه که انگار همه چی دست به دست هم دادن تا دلتو بشکنن، تا ناامید شی، تا بگی "دیگه نمی‌تونم"... ولی اونجاست که امید باید بیاد وسط، درست وسط دل شکستت.
امید یعنی بدونی حتی اگر هزار بار زمین بخوری، باز هم می‌تونی بلند شی... شاید با زانوهای زخمی، شاید با چشمای اشکی، ولی با دلی که هنوز می‌تپه، هنوز می‌جنگه.
امید داشتن یعنی وقتی همه می‌گن "نمی‌شه"، تو آروم لبخند بزنی و توی دلت بگی "من می‌دونم که میشه".
یعنی وقتی دنیا برات تاریک شده، تو هنوز دنبال یه نور کوچیک بگردی، حتی اگه فقط یه شمع باشه...
امید همون چیزیه که باعث میشه شب‌ها با دل‌شکسته بخوابی ولی صبح، با یه نفس عمیق، دوباره زندگی رو شروع کنی.
باعث میشه به آینده‌ای فکر کنی که شاید هنوز نرسیده، ولی تو براش می‌جنگی. باعث میشه حتی اگه صد بار دلت شکست، صد و یکمین بار با دلِ تازه‌تر دوست داشته باشی، بخندی، قدم بزنی، رویا ببینی.
آره... امید داشتن گاهی فقط یه جمله‌ست:
"من هنوز تموم نشدم."
و همین یه جمله، می‌تونه معجزه کنه.
پس هیچ‌وقت، حتی برای یه لحظه، از امید دست نکش... چون ممکنه درست همون لحظه‌ای که فکر می‌کنی تهِ راهه، شروع یه مسیر تازه باشه... یه مسیر قشنگ که سال‌ها منتظرش بودی.
' امیدوارم خدا برات بخواد؛
همون چیزی رو که با داشتنش چشمات از ذوق پر از اشک میشن'
شبت بخیر🌱🥲
فکر نکنی تو این فاصله و دوری فراموشت میکنم
نه عزیزم من هنوز شبا قبل خواب باید عکساتو ببینم تا خواب برم:)👩🦯